Uncategorized

Mathew 13, 44 – 51 Gospel Reflection

മത്തായി 13/44-51

man kneeling in front of cross

ലളിതമായിരുന്നു ക്രിസ്തുവിന്റെ ഭാഷ. അതാണിപ്പഴും അവന്റെ മൊഴികൾക്കിത്ര മാത്രം ലാവണ്യം. അതു കൊണ്ടാണ് അവന്റ ഭാഷക്ക് മറ്റൊരു ഭാഷ്യത്തിന്റെ ആവശ്യകതയില്ലാത്തത്. വ്യാഖ്യാനിക്കും തോറും അവന്റെ മൊഴികൾ സങ്കീർണ്ണമാവുകയാണ്. കാരണം ക്രിസ്തുവിനോളം ഇത്ര മാത്രം ലളിതമായ ഭാഷയിൽ സുന്ദരമായി അക്ഷരങ്ങളെയും അനുഭവങ്ങളെയും ചേർത്തു വച്ചൊരാൾ ഇന്നുവരെയുമുണ്ടായിട്ടില്ല. ഒരുവന്റെ ജീവിതവുമായി അഭേദ്യമായി ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്ന അനുഭവങ്ങളുമായി അവനു സംസാരിക്കുവാൻ കഴിഞ്ഞുവെന്നുള്ളത് അവന്റെ അധരമൊഴികളെ കാലാതീതമാക്കുകയാണ്. കാരണം അവ മനുഷ്യനിൽ നിന്നകലെയല്ല മറിച്ച് ജീവിതഗന്ധിയാണ്. അങ്ങനെയാവാനേ അവനു പറ്റൂ.
ഇന്നവന്റെ മൊഴികൾ മിഴിയടക്കിക്കിടക്കുന്നത് സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തെ ക്കുറിച്ചുള്ള ആഴമേറിയ ചിന്തകളിലാണ്.
ഉപമകൾ വഴി സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തിന്റെ വിത്താണവൻ വിതക്കുന്നത്.
സ്വർഗ്ഗരാജ്യം; വയലിലെ നിധിക്കു തുല്യം. അതു കണ്ടെത്തുന്നവൻ സകലതും തിടുക്കത്തോടെ വിറ്റ് വയൽ വാങ്ങി നിധി സ്വന്തമാക്കുന്നു.
അമൂല്യവും അതുല്യവുമായതിനെ സ്വന്തമാക്കുവാൻ അത്രയെളുപ്പമല്ലെന്നു സാരം. വിലയേറിയ സ്വന്തമാക്കുവാൻ അത്രമേൽ വിയർക്കണം.
ഉടയവന്റെ അരികിൽ ഇരിപ്പിടം കണ്ടെത്തുവാൻ ഉള്ളും ഉള്ളതും നൽകണം.
സന്തോഷത്തോടെ……
ആത്മനിർവൃതിയോടെ…..
നിന്റെ സ്വന്തമെന്ന്
നിനക്ക് വിലപ്പെട്ടതെന്ന് നീ കരുതുന്നവയൊക്കെ കരുതി കൊടുക്കേണ്ടി വരും.
നിന്റെതെന്നു പറയുവാൻ നീയില്ലാത്ത വിധം നിന്നെത്തന്നെ അർപ്പണം ചെയ്യേണ്ടതായും വരും.
കാരണം ക്രിസ്തു ശിഷ്യത്വത്തിന്റെ പാതയാണിത്. സ്വയം മറന്നും സ്വന്തം കുരിശുമെടുത്ത് ക്രിസ്തു നടന്ന പാദ മുദ്രകളിലൂടെയുള്ള ജീവിത യാനം.

വീണ്ടുമവൻ സ്വർഗ്ഗരാജ്യത്തെ ഉപമിക്കുന്നത് മത്സ്യങ്ങൾ ശേഖരിക്കുവാൻ കടലിലെറിയപ്പെട്ട വലയ്ക്കു സമമാണ്. വലയിലകട്ടെ മത്സ്യങ്ങൾ വേർതിരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ നിന്റെ സ്ഥാനം എവിടെയാണ് അടയാളപ്പെടുത്തേണ്ടി വരിക.
നല്ലതെന്നു കരുതി നന്മയുടെ ഭാഗത്ത് ദൈവം നിന്നെ ചേർത്തിരുത്തുമോ?
നിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ആലോചനയിൽ ദൈവത്തിന്റെ വലയിൽ സ്വയം അകപ്പെടാൻ മനസ്സുണ്ടോയെന്നു കൂടി ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
കാരണം
നാമെല്ലാവരും ഒരു ഒളിച്ചുകളിയിലാണ്;
ദൈവത്തോടു പോലും. പിടിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന് ഉറപ്പു വരുമ്പോൾ മാത്രം പിടികൊടുക്കുന്ന രീതിയാണ് ജീവിതത്തിലൊക്കെയും.
തിരക്കിൽപ്പെട്ട് പലതും മറന്നു പോകാതെ ഇടയ്ക്കുള്ള വേളകളിലൊക്കെ ഒന്നോർത്താൽ നന്ന്; ഉടയവനെയും അവന്റെ നിരന്തരമായ കരുതലിനെയും.
മുകളിലേക്ക് മിഴിയുയർത്തുമ്പോൾ മാത്രമേ ദർശനങ്ങൾ രൂപപ്പെടുകയുള്ളൂ.
നമ്മുടെ നോട്ടം
നമ്മിൽ നിന്നിതുവരെ പുറത്തേക്കു വരുന്നില്ല. അതാണ് നമ്മുടെ കോട്ടം.
അതു കൊണ്ടല്ലേ ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽപ്പോലും നാമിത്ര മാത്രം പ്രകോപിതരാകുന്നത്.
ദൈവത്തിങ്കലേക്കു നോക്കണം
നിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്കുത്തരം അവിടെയാണ്.
ഒരിക്കൽ നീ നിന്റെ ദൈവത്തെ മുഖാഭിമുഖം ദർശിക്കും.
അവൻ നിന്നെ വേർതിരിക്കും.
അപ്പോൾ നീ എവിടെയാവും?
അധരത്തിൽ
സ്തോത്ര ഗീതമോ?
അതോ തൊണ്ടക്കുഴിയിൽ കുരുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന നിലവിളികളോ?

✍ഫാ. മനു മാത്യു
ആനത്താനം
എം. സി. ബി. എസ്സ്

Advertisements
Advertisements
Advertisements
Advertisements
Advertisements
Advertisements
Advertisements
Advertisements
Advertisements

Categories: Uncategorized

Leave a Reply

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.