ക്രിസ്റ്റഫർ നോളൻ എഴുതി സംവിധാനം ചെയ്ത രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധ ചിത്രമാണ് ‘ഡങ്കിർക്ക്’. ഒരു ഫ്രഞ്ച് കടൽത്തീരത്തിന്റെയും തുറമുഖത്തിന്റെയും കഥ ചിത്രീകരിക്കുന്നു, അവിടെ സൈനികർ കടുത്ത യുദ്ധത്തിൽ അകപ്പെട്ടു, രക്ഷപ്പെടാൻ ഒരിടവുമില്ല. എക്കാലത്തെയും മികച്ച അതിജീവന സിനിമകളിലൊന്നാണ് ഡങ്കിർക്ക്. ഒരു യുദ്ധമെന്നോ അതിജീവന ചിത്രമെന്നോ പ്രേക്ഷകരെ ചോദ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ചിത്രത്തിന്റെ മുഴുവൻ പോയിന്റും അതിന്റെ വിജയവും വരുന്നു. ഈ സിനിമ സമീപകാലത്തെ ഏറ്റവും ധീരവും പരീക്ഷണാത്മകവുമായ സിനിമകളിൽ ഒന്നായിരിക്കണം, പ്രത്യേകിച്ചും അതിന്റെ മൊത്തത്തിലുള്ള കഥയും അതിന്റെ കഥാപാത്രങ്ങളും.

കടൽത്തീരത്തെ ഓരോ പട്ടാളക്കാരന്റെയും വികാരം ഈ സിനിമ അതിശയകരമായി പ്രേക്ഷകർക്ക് മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ചിത്രത്തിന് കഥാപാത്രവികസനമൊന്നുമില്ല, അതിനാലാണ് ഇത് മറ്റ് സിനിമകളേക്കാൾ സവിശേഷവും മികച്ചതും. ഈ സിനിമ ഒരൊറ്റ നായകനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയല്ല, മറിച്ച് ആരെയാണ് അവരുടെ നായകനായി അഭിസംബോധന ചെയ്യേണ്ടതെന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിന് വിവേചനാധികാരം നൽകുന്നു. ഈ സിനിമ സാധാരണ ക്രിസ്റ്റഫർ നോളൻ പടം പോലെയല്ല തികച്ചും പുതിയ ഒരു പരീക്ഷണം അത് വിജയിച്ചെന്ന് തന്നെ പറയാം.

ചിത്രത്തിന്റെ വിഷ്വൽ സൗന്ദര്യാത്മകതയും അതിന്റെ ആഖ്യാനത്തെപ്പോലെ ആപേക്ഷികമാണ്. ഒരു യുദ്ധം നടക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നതിന് ഒരൊറ്റ ബോട്ടോ വിമാനമോ ഉപയോഗിച്ച് കടൽ, ആകാശം, കടൽത്തീരം എന്നിവയുടെ നീണ്ട ഷോട്ടുകൾ. ഛായാഗ്രഹണം, ശബ്ദം, എഴുത്ത്, സംവിധാനം എന്നിവ അതിശയകരമായ നിരവധി തലങ്ങളിലാണ്. എന്തുകൊണ്ടാണ് ഇന്നത്തെ സിനിമകളിലെ പ്രധാന പ്രതിഭാസമെന്ന് ക്രിസ്റ്റഫർ നോളൻ വീണ്ടും കാണിക്കുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകൾ പരീക്ഷണാത്മകമാണ്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ തിരക്കഥ വാക്കുകളേക്കാൾ കൂടുതൽ പ്രവർത്തനമാണ്.

യുദ്ധത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ഭീകരതയുടെ ഒരു…