ഗുരു മരിച്ചപ്പോൾ ക്ഷേത്രവളപ്പിലെ അന്ധൻ ഇങ്ങനെയാണ് പറഞ്ഞത്, “എനിക്ക് കാഴ്ചയില്ലാത്തതുകൊണ്ട് മനുഷ്യരുടെ ശബ്ദങ്ങൾ കേൾക്കേണ്ട ബാധ്യതയുണ്ട്. അടക്കിപ്പിടിച്ച ശബ്ദങ്ങൾ പോലും ഞാൻ കേട്ടെന്നിരിക്കും. സാധാരണ രീതിയിൽ ഒരാൾ വേറൊരാളെ അഭിനന്ദിക്കുമ്പോൾ അതിനടിയിൽ അടക്കം ചെയ്തിട്ടുള്ള അസൂയയുടെ സ്വരം എനിക്കു കേൾക്കാൻ പറ്റും. ഖേദിക്കുന്നു എന്നു പറഞ്ഞ് അപരന്റെ ദുഃഖത്തിൽ പങ്കു ചേരുന്നവരുടെ ഉള്ളിൽ നുരയുന്ന ആഹ്ലാദത്തിന്റെ ധ്വനികളും എനിക്കു മനസിലാകുന്നുണ്ട്. സമാധാനദൂതുകൾ മുഴക്കുന്നവരുടെ പല്ലുകളിറുമ്മുന്നതും ഞാൻ വ്യക്തമായി കേട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഗുരുവാകട്ടെ, എന്തു വികാരമാണോ കൈമാറിയത് അതിനു നിരക്കുന്നതായിരുന്നു അയാളുടെ ശബ്ദം. ഒളിപ്പിച്ചുവച്ച ഒരു സ്വരവും അയാളിൽ നിന്നു ഞാനിന്നോളം കേട്ടിട്ടില്ല.”

ബാൻകേ യൊടക്കു (1622-1693) എന്ന സെൻ ഗുരുവിനേക്കുറിച്ചായിരുന്നു അത്.