കുറച്ചു നേരമായി അച്ഛനും അമ്മയും ആ മുറിക്കുമുന്നിൽ കാത്തുനിൽക്കുന്നു…പുറത്തു നല്ല മഴയുണ്ട്….ഞാൻ കാണാൻ കൊതിക്കുന്നൊരു മഴ.. ആകാശത്തിന്റെ കിളിവാതിലുകൾ തുറന്നു പെയ്യുന്ന മഴയെ ഞാൻ പ്രണയിക്കുന്നു…. “കയറി വരൂ..! ” ആ മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്നുമൊരു ശബ്ദം…മറ്റെന്തോ ചിന്തിച്ചു നിൽകുകയായിരുന്ന അമ്മ പെട്ടെന്ന് ഉണർന്നു…രാവിലെ മുതൽ അമ്മ വളരെ അസ്വസ്ഥയായിരുന്നു എന്തായിരിക്കും കാരണം?.. അമ്മയുടെ മുഖം വല്ലാതെ വിളറിയിരുന്നു…അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിലെ മാറ്റവും ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു…അമ്മയുടെ നിരാശ നിഴലിക്കുന്ന കണ്ണുകൾ കണ്ടിട്ടാവണം…. തെല്ലൊരു ആലസ്യത്തോടെ ആ മുറിയിലിരുന്ന വ്യക്തി ഇരിക്കാൻ ആവിശ്യപ്പെട്ടു….ഞാൻ എവിടെയോ കേട്ടു മറന്നൊരു ശബ്ദം….ആ ശബ്ദം എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നതു പോലെ എനിക്കു തോന്നി…ആരായിരിക്കും അത്?… അമ്മയും അച്ഛനും എന്തിനാ ആ വ്യക്തിയെ കാണാൻ വന്നിരിക്കുന്നത്? ഇങ്ങനെ ചില ചോദ്യങ്ങൾ എന്റെ മനസിലൂടെ മിന്നിമറഞ്ഞു… അവരെന്തോ കാര്യമായ ചർച്ചയിലാണ് അമ്മ ഒന്നും സംസാരിക്കുന്നില്ല… അമ്മയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകളിൽ ഇടക്കുണ്ടാവുന്ന മാറ്റം എനിക്കറിയാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്.. എന്താണ് അവർ സംസാരിക്കുന്നത്? പെട്ടെന്നു ക്രുരനായ ഒരു മനുഷ്യൻ എനിക്കു മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപെട്ടു അയാളോടൊപ്പം ചെല്ലാൻ എന്നോട് ആവിശ്യപ്പെട്ടു… അയാളുടെ കാലൊച്ചകൾ പോലും എന്നെ ഭയപ്പെടുത്തി…. ആരാണയാൾ എന്ന ചോദ്യത്തിനു അയാൾ തന്ന മറുപടി എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങി….”നിനക്കു പോകാൻ സമയമായി നിന്റെ മരണമാണ് ഞാൻ…” ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാൾ ആർത്തട്ടഹസിച്ചു…മരണത്തിനു എന്നോട് അടങ്ങാത്ത കൊതിയുള്ളതായി എനിക്കു തോന്നി…ജനിച്ചാൽ ഒരുനാൾ മരിക്കണം. പക്ഷെ ഞാൻ ജനിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ? അതെ… ! ഞാൻ ജനിച്ചിട്ടില്ല…. അമ്മയുടെ ഉദാരമാകുന്ന സ്നേഹത്തൊട്ടിലിൽ വളർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് ഞാൻ…

” അബോർഷൻ…