മനുഷ്യനെ മാറ്റുന്നതല്ല — മനസ്സിലാക്കുന്നതാണ് ജ്ഞാനം

മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നങ്ങൾ പലപ്പോഴും സംഭവങ്ങളിൽ നിന്നല്ല, വ്യാഖ്യാനങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത്.
ആരാണ് ശരി, ആരാണ് തെറ്റ് എന്നതിലല്ല ജീവിതത്തിന്റെ ഭാരം — ആരാണ് ആരെ മനസ്സിലാക്കാത്തത് എന്നതിലാണ്.

ഒരേ കുടുംബത്തിൽ വളർന്നവർക്കുപോലും സ്വഭാവം വ്യത്യസ്തമാകുന്നത് നമ്മൾ ദിവസവും കാണുന്നു. ഒരാൾ കുറച്ച് സംസാരിക്കും, മറ്റൊരാൾ വളരെ സംസാരിക്കും. ഒരാൾ വേഗത്തിൽ തീരുമാനിക്കും, മറ്റൊരാൾ ഏറെ ആലോചിച്ചശേഷം മാത്രം പ്രതികരിക്കും. പലപ്പോഴും ഇതിനെ നാം ശീലമെന്നോ സ്വഭാവദോഷമെന്നോ കരുതുന്നു. എന്നാൽ മനശ്ശാസ്ത്രം പറയുന്നത് ഇതൊന്നും യാദൃശ്ചികമല്ല — മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ രൂപപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന മാനസിക ഘടനയുടെ സ്വാഭാവിക പ്രകടനമാണ്.

മനുഷ്യനെ മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ബന്ധങ്ങൾ ക്ഷീണിക്കുന്നു.
മനുഷ്യനെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ബന്ധങ്ങൾ ശക്തമാകുന്നു.
അതുകൊണ്ടാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനം ഉപദേശത്തിൽ അല്ല, അവബോധത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നത്.

---

മനുഷ്യസ്വഭാവത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന അക്ഷം — ഊർജം എവിടെ നിന്നാണ് ലഭിക്കുന്നത്?

ചിലർ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ ശാന്തമാകും; ചിലർ ആളുകളോടൊപ്പം ഇരിക്കുമ്പോഴാണ് ജീവന്തം അനുഭവിക്കുക. ഇതാണ് അന്തർമുഖതയും ബാഹ്യമുഖതയും എന്ന വ്യത്യാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം.

അന്തർമുഖൻ ആഴത്തിൽ അനുഭവിക്കുന്നവനാണ്. അവൻ മിണ്ടാത്തത് അറിവില്ലാത്തതിനല്ല; ചിന്തകൾ കൂടുതൽ ഉള്ളതിനാലാണ്. ഏകാന്തത അവന്റെ വിശ്രമമാണ്.
ബാഹ്യമുഖൻ ബന്ധങ്ങളിലൂടെ ജീവിക്കുന്നവനാണ്. അവൻ സംസാരിക്കുന്നത് ശൂന്യത കൊണ്ടല്ല; പങ്കിടാനുള്ള സ്വാഭാവിക ആവശ്യം കൊണ്ടാണ്.
ഇടമദ്ധ്യമുഖൻ സാഹചര്യത്തിനനുസരിച്ചു മാറുന്നവൻ. ഒറ്റയ്ക്കും സന്തോഷം, കൂട്ടത്തിലും സന്തോഷം — നേതൃത്വത്തിൽ കൂടുതലായി കാണുന്ന സ്വഭാവം.

സമൂഹത്തിന് ഇരുവരും ആവശ്യമാണ് —
അന്തർമുഖൻ ആഴം നൽകുന്നു, ബാഹ്യമുഖൻ ചലനം നൽകുന്നു.

---

ലോകത്തെ കാണുന്ന ദൃഷ്ടി — പ്രത്യാശയോ ഭയമോ?

ഒരേ സംഭവത്തെ രണ്ട് പേർ രണ്ട് രീതിയിൽ കാണും. ഒരാൾ അവസരം കാണും; മറ്റൊരാൾ അപകടം കാണും.

ആശാവാദി പ്രതിസന്ധിയിലും സാധ്യത കാണുന്നവൻ. പ്രത്യാശയാണ് അവന്റെ മാനസിക പ്രതിരോധശക്തി.
നിരാശാവാദി അപകടം മുൻകൂട്ടി കാണുന്നവൻ. സമൂഹത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പ് സംവിധാനമാണ് ഇവർ.
യാഥാർത്ഥ്യവാദി വിവരവും അനുഭവവും അടിസ്ഥാനമാക്കി തീരുമാനിക്കുന്നവൻ.

സമൂഹം മുന്നോട്ട് പോകുന്നത് മൂവരുടെയും സാന്നിധ്യത്തിലൂടെയാണ് — പ്രത്യാശ, മുന്നറിയിപ്പ്, വിവേകം.

---

പ്രവർത്തനരീതി — നേട്ടം, കൃത്യത, ലളിതത്വം

മനുഷ്യർ ജോലി ചെയ്യുന്നതിലും വ്യത്യാസമുണ്ട്.

ജോലിയാസക്തൻ നേട്ടങ്ങളിൽ ആത്മമൂല്യം കണ്ടെത്തും; വലിയ കാര്യങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുമെങ്കിലും വിശ്രമം മറക്കും.
പരിപൂർണ്ണതാവാദി ഗുണമേന്മ സംരക്ഷിക്കും; പക്ഷേ സ്വയം സമ്മർദ്ദം അനുഭവിക്കും.
ലളിതജീവി കുറവിൽ സമാധാനം കണ്ടെത്തും; ഇന്നത്തെ മാനസികാരോഗ്യത്തിൽ ഏറ്റവും ആവശ്യമായ സമീപനം.

ഒരാൾ ലോകം നിർമ്മിക്കും, ഒരാൾ അത് ശരിയാക്കും, മറ്റൊരാൾ അതിൽ സമാധാനം കണ്ടെത്തും.

---

സ്വഭാവം രൂപപ്പെടുന്നത് എങ്ങനെ?

മനുഷ്യസ്വഭാവം നാല് ഘടകങ്ങൾ ചേർന്നതാണ്:

ജന്മസിദ്ധ പ്രവണത

കുടുംബവും പരിസ്ഥിതിയും

അനുഭവങ്ങൾ (വേദനകളും വിജയങ്ങളും)

വിശ്വാസങ്ങളും അർത്ഥവ്യാഖ്യാനവും

അതുകൊണ്ട് ഒരാളെ പെട്ടെന്ന് വിധിക്കുന്നത് എളുപ്പമാണ്; മനസ്സിലാക്കുന്നത് ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

---

ബന്ധങ്ങളിലെ വലിയ തെറ്റിദ്ധാരണ

നാം മനുഷ്യരെ വിലയിരുത്തുന്നത് നമ്മുടെ സ്വഭാവത്തിന്റെ മാനദണ്ഡം ഉപയോഗിച്ചാണ്.

അന്തർമുഖനെ അഹങ്കാരിയെന്നും, ബാഹ്യമുഖനെ ലഘുവെന്നും, ആശാവാദിയെ അവിവേകിയെന്നും, നിരാശാവാദിയെ നെഗറ്റീവെന്നും വിളിക്കുന്നു.
വാസ്തവത്തിൽ — നാം മനുഷ്യനെ കാണുന്നില്ല; നമ്മുടെ പ്രതീക്ഷയെയാണ് കാണുന്നത്.

മനുഷ്യൻ വാക്കുകളിൽ മാത്രം സംസാരിക്കുന്നില്ല; സ്വഭാവത്തിലൂടെയും സംസാരിക്കുന്നു.

---

ആത്മീയവും സാമൂഹികവും അർത്ഥം

മനുഷ്യ വൈവിധ്യം ഒരു പിഴവല്ല — ഒരു രൂപകൽപ്പനയാണ്.

ചിന്തിക്കുന്നവരും പ്രവർത്തിക്കുന്നവരും മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നവരും പ്രത്യാശ നൽകുന്നവരും എല്ലാം സമൂഹത്തിന് ആവശ്യമാണ്. ഒരുതരം മനുഷ്യർ മാത്രമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ബന്ധങ്ങളും സമൂഹവും തകരുമായിരുന്നു.

ദൈവം മനുഷ്യരെ ഒരേ മാതൃകയിൽ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടില്ല —
വൈവിധ്യത്തിൽ സൗന്ദര്യം ഉണ്ടാകാനാണ്.

---

ഒടുവിൽ

സ്വഭാവത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നത് ബന്ധങ്ങളുടെ താക്കോലാണ്.
മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ പ്രതിരോധം ഉണ്ടാകും; മനസ്സിലാക്കുമ്പോൾ വിശ്വാസം ഉണ്ടാകും.

മനുഷ്യനെ തിരുത്താനുള്ള ഏറ്റവും നല്ല വഴി — അവനെ ആദ്യം അംഗീകരിക്കുകയാണ്.

വൈവിധ്യത്തെ ബഹുമാനിക്കുന്നിടത്ത് സ്നേഹം നിലനിൽക്കും.
സ്നേഹം നിലനിൽക്കുന്നിടത്ത് സമൂഹം നിലനിൽക്കും.

സാബു ജോസ്
എറണാകുളം