ആമുഖം

സിറോ-മലബാർ നസ്രാണികളായ നാം ‘ഉപവാസപ്രിയർ’ എന്നാണ് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്. ആരാധനാക്രമ ഉപവാസത്തോടൊപ്പംആരാധനാക്രമ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ കാണാത്തതും ചരിത്രത്തിൽ കാണുന്നതുമായ ഭക്തിപരമായ ഉപവാസവും നമുക്കുണ്ട്. പലപ്പോഴും വലിയ തിരുനാളുകൾക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പായിട്ടാണ് ഉപവാസ ദിനങ്ങൾ ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ പുനരുത്ഥാനത്തിരുന്നാളിന് അമ്പത് ദിവസം മുമ്പ്, നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ ജനനത്തിരുന്നാളിന് ഇരുപത്തിയഞ്ച് ദിവസം മുമ്പ്, നോമ്പുകാലം ആരംഭിക്കുന്നതിന് പതിനെട്ട് ദിവസം മുമ്പ് മൂന്ന് ദിവസത്തെ നിനവേ ഉപവാസം, മിശിഹാമാതാവായ മറിയത്തിൻ്റെ സ്വർഗ്ഗാരോപണത്തിരുന്നാളിന് പതിനഞ്ച് ദിവസം മുമ്പ്, മറിയത്തിൻ്റെ ജനനത്തിരുനാളിന് എട്ട് ദിവസം മുമ്പ്, പന്തക്കുസ്തായുടെ ആദ്യ തിങ്കളാഴ്ച മുതൽ ശ്ലീഹാക്കാലം മുഴുവൻ ശ്ലീഹന്മാരുടെ ഉപവാസം, ഏലിയ-സ്ലീവാ- മൂശെക്കാലം ആദ്യ നാല്പത് ദിവസത്തെ മാർ ഏലിയായുടെ ഉപവാസം എന്നിവയാണ് സിറോ-മലബാർ നസ്രാണികളുടെ പ്രധാന ഉപവാസങ്ങൾ. ഈ ദിവസങ്ങൾക്ക് പുറമേ, എല്ലാ ബുധനാഴ്ചയും വെള്ളിയാഴ്ചയും അവർ ഉപവസിക്കുന്നു. ആകെ ഉപവാസ ദിവസങ്ങൾ വർഷത്തിൽ 225-ൽ കൂടുതൽ വരും! ഒന്നാം നിഖ്യാ കൗൺസിലിന്റെ 20-ാം കാനോനിനെ അടിസ്ഥാനമാക്കി, എല്ലാ ഞായറാഴ്ചകളിലും ഉയിർപ്പുതിരുനാളിന് തൊട്ടുപിന്നാലെയുള്ള കാലഘട്ടത്തിലും മുട്ടുകുത്തൽ, ഉപവാസം, മറ്റ് പശ്ചാത്താപ പ്രവർത്തനങ്ങൾ എന്നിവ സഭയിൽ നിരോധിച്ചിരുന്നു. ഞായറാഴ്ച ആഴ്ചവട്ടത്തിലെ ഉയിർപ്പുതിരുനാൾ ദിനമായതിനാൽ ഇത് പുരാതന സഭയുടെ രീതിയായിരിക്കാം. ഞായറാഴ്ചകളും തിരുനാൾ ദിവസങ്ങളും ഉപവാസത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു എങ്കിലും ആ ദിവസങ്ങൾ നോമ്പ് ദിവസങ്ങളായിരുന്നു. ദരിദ്രരെയും വിധവകളെയും സഹായിക്കുന്നതിനായി ആളുകൾ ഉപവാസത്തിലൂടെ സമ്പാദിച്ച പണം മാറ്റിവയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
സിറോ മലബാർ സഭയിൽ ഇന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ചില ഉപവാസ ദിവസങ്ങളെക്കുറിച്ച് മാത്രമാണ് ഈ ലേഖനം പ്രതിപാദിക്കുന്നത്.

പീഡാനുഭവ ആഴ്ചയിലെ ഉപവാസം

പീഡാനുഭവ ആഴ്ച ഉപവാസത്തിന്റെയും പ്രായശ്ചിത്തത്തിന്റെയും തീവ്രമായ സമയമാണ്. മറ്റേതൊരു ശ്ലൈഹിക സഭകളിലെയും പോലെ സിറോ-മലബാർ സഭയിലും നോമ്പുകാല ആചരണങ്ങൾക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. നിരവധി ആരാധനാക്രമ, കാനോനിക, ഭക്തിപരമായ ആചാരങ്ങളുള്ള, ആത്മീയമായി സമ്പന്നമായ ഒരു കാലഘട്ടമാണിത്. പരമ്പരാഗതമായി തിങ്കൾ, ചൊവ്വ, ബുധൻ ദിവസങ്ങൾ ഉത്ഥാനത്തിരുനാൾ ജാഗരണ വേളയിൽ മാമോദീസായ്ക്ക് തയ്യാറെടുക്കുന്നവർക്ക് ആരാധനക്രമ പരിശീലനത്തിൻ്റെ ദിവസങ്ങളായിരുന്നു. ഈ പുരാതന ആചാരത്തെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, മിക്കപ്പോഴും ഈ മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾ ഇടവകകളിൽ വാർഷികധ്യാന ദിവസങ്ങളായി ആചരിക്കാറുണ്ട്. ധ്യാനത്തോടൊപ്പം അനുരഞ്ജനകൂദാശയുടെ സ്വീകരണവും ഈ ദിവസങ്ങളിൽ ആഘോഷിക്കപ്പെടുന്നു. രോഗികൾക്ക് പ്രത്യേക കൗദാശിക പരിചരണം നൽകുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, വിശുദ്ധവാരത്തിലെ ഈ മൂന്ന് ദിവസങ്ങൾ വാർഷിക ധ്യാനത്തോടൊപ്പം തീവ്രമായ പ്രാർത്ഥനയുടെയും പ്രായശ്ചിത്തത്തിന്റെയും ദിവസങ്ങളാണ്.

പെസഹാ വ്യാഴാഴ്ച പള്ളിയിലെ ആരാധനാക്രമത്തിന് ശേഷം ഭവനങ്ങളിൽ കുരിശപ്പം (ഇൻറിയപ്പം) മുറിച്ച് പ്രത്യേകം തയ്യാറാക്കിയ പെസഹാപ്പാൽ കുടിക്കുന്ന പുണ്യകരമായ ആചാരമുണ്ട്. ഈ പെസഹാ ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം പെസഹാ ത്രിദിനത്തിന്റെ ഉപവാസം ആരംഭിക്കുന്നു. പെസഹാ വ്യാഴാഴ്ച രാത്രി മുഴുവൻ ആളുകൾ ഭവനങ്ങളിൽ ജാഗരിക്കുകയും സങ്കീർത്തനങ്ങൾ, രക്ഷാചരിത്രം, പുത്തൻപാന എന്നിവ കവിതയുടെ രൂപത്തിൽ വായിക്കുകയോ പാടുകയോ ചെയ്യുന്നു. സങ്കീർത്തനാലാപനത്തോടെയുള്ള ജാഗരണം പുരാതനമാണെങ്കിലും, അർനോസ് പാതിരി (1681-1732) എഴുതിയ പുത്തൻപാന പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ഒരു സാഹിത്യകൃതി ആയതിനാൽ പുത്തൻപാന പാരായണം പിൽക്കാല കൂട്ടിച്ചേർക്കൽ മാത്രമാണ്. പോർച്ചുഗീസ് കാലഘട്ടത്തിനുശേഷം ഗാർഹിക ജാഗരണം പള്ളിയിലെ ദിവ്യകാരുണ്യ ആരാധനയ്ക്ക് പകരമായി അല്ലെങ്കിൽ സമാന്തരമായി നിലവിൽ വന്നു.

പീഡാനുഭവ വെള്ളിയാഴ്ച നിയമപ്രകാരമുമുള്ള സമ്പൂർണ്ണ ഉപവാസത്തിന്റെ നിർബന്ധിത ദിവസമാണ്. സിറോ-മലബാർ നസ്രാണികൾ പലരും പെസഹാവ്യാഴാഴ്ച വൈകുന്നേരം മുതൽ വലിയ ശനിയാഴ്ച വൈകുന്നേരം വരെ കുറച്ച് ഇൻറി അപ്പക്കഷണങ്ങൾ മാത്രമേ വൈകുന്നേരം കഴിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. സമ്പൂർണ്ണ ഉപവാസ ദിനമായ പീഡാനുഭവ വെള്ളിയാഴ്ചയിൽ പോലും വിഭവസമൃദ്ധമായ സദ്യയാണ് ഭവനങ്ങളിൽ വിളമ്പാറുള്ളത്. പള്ളികളിലും സമ്പൂർണ്ണ ഉപവാസം അനുഷ്ഠിക്കേണ്ട ഈ ദിനത്തിൽ നേർച്ചക്കഞ്ഞി എന്ന പേരിൽ ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്നത് ഏറെ ഖേദകരമാണ്! ഈ ദിവസങ്ങളിൽ എല്ലാവരും നിശബ്ദത പാലിച്ചിരുന്നു. കുട്ടികൾ പോലും നിശബ്ദത പാലിക്കണമായിരുന്നു. അവശ്യസന്ദർഭങ്ങളിൽ വളരെ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ മാത്രമേ സംസാരിക്കാറുള്ളൂ. ചിലർ ഈ ദിവസങ്ങളിലും മറ്റ് പ്രധാന ഉപവാസ ദിവസങ്ങളിലും പള്ളിയിൽ ഭജനമിരിക്കൽ ഇരിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഈശോയുടെ പീഡാനുഭവം ആസ്വദിക്കുന്നതിന്റെ പ്രതീകമായി കയ്പേറിയ ഇലകളും വിനാഗിരിയും രുചിക്കുന്നത് ഒരു പ്രാദേശിക ആചാരമാണ്. ഈ വിശുദ്ധ ദിനങ്ങൾ പ്രാർത്ഥനാപൂർവ്വമായ നിശബ്ദതയുടെയും ഉപവാസത്തിന്റെയും ദിവസങ്ങളാണ്. പെസഹാ (ഉയിർപ്പ്) ജാഗരണത്തിനുശേഷം പെസഹാ ത്രിദിന ഉപവാസവും നോമ്പുകാല ഉപവാസവും അവസാനിക്കുന്നു.

ശ്ലീഹന്മാരുടെ ഉപവാസം

കിഴക്കൻ സുറിയാനി ആരാധനാക്രമ പാരമ്പര്യം പിന്തുടരുന്ന സിറോ-മലബാർ നസ്രാണികൾ, ശ്ലീഹാക്കാലം മുഴുവൻ ഉപവാസകാലമായിട്ടാണ് കണക്കാക്കുന്നത്. ചില പുരാതന രേഖകളിൽ നിന്ന് ഈ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തെയും വികാസത്തെയും കുറിച്ചുള്ള ചില വിവരങ്ങൾ നമുക്ക് ലഭിക്കുന്നുണ്ട്. ആദ്യകാല പുരാതന രേഖയായ ശ്ലീഹന്മാരുടെ പ്രബോധനത്തിൽ (ഡിഡാക്കെ), പന്തക്കുസ്താ കാലത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്നുണ്ട്. ഈ രേഖ അനുസരിച്ച്, പന്തക്കുസ്താ തിരുനാൾ ശരിയായി ആഘോഷിച്ചതിന് ശേഷം ഒരു ആഴ്ച ആഘോഷങ്ങൾ തുടരുന്നു. തുടർന്ന് ഒരു ആഴ്ച സഭ ഉപവസിക്കുന്നു. മാർ ഇസ്ഹാഖിനുള്ള കത്തിൽ പന്തക്കുസ്താ തിരുനാളിനുശേഷം അമ്പത് ദിവസത്തെ ഉപവാസത്തെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുന്നുണ്ട്. മറ്റ് ആരാധനാവത്സര കാലങ്ങളുടെ കാര്യത്തിലെന്നപോലെ, ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ ആചാരങ്ങളും പ്രാർത്ഥനകളും ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യ പകുതിയിൽ ഈശോയാബ് മൂന്നാമൻ പാത്രിയാർക്കീസ് അന്തിമമാക്കി. അർബേലിലെ ജോർജിന്റെ കാലമായപ്പോഴേക്കും (9 /10 നൂറ്റാണ്ട്), ഈ കാലം അമ്പത് ദിവസങ്ങളിലെ ഉപവാസ ആചരണമായി ഇന്നത്തെ രൂപത്തിലേക്ക് വികസിച്ചു. 1579-ലെ ഒരു അജ്ഞാത കത്ത്, ശ്ലീഹന്മാരുടെ ബഹുമാനാർത്ഥം നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ പിറവിത്തിരുനാളിന് ശേഷമുള്ള 12 വെള്ളിയാഴ്ചകളിലെ ഉപവാസത്തെക്കുറിച്ച് പറയുന്നുണ്ട്. ബെഡ്ജാൻ്റെ ഹൂദ്രയനുസരിച്ച് ഈ കാലത്തിൻ്റെ ആദ്യ ഞായറാഴ്ചയുടെ തലക്കെട്ട് “ശ്ലീഹന്മാരുടെ ഉപവാസത്തിൻ്റെ തുടക്കം” എന്നാണ്. ഈ ഉപവാസത്തിനുള്ള കാരണമിതാണ്. ശ്ലീഹാക്കാലം റൂഹാദ്ക്കുദ്ശായാൽ നിറഞ്ഞ ശ്ലീഹന്മാരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ അനുസ്മരിക്കുന്ന കാലമാണല്ലോ. റൂഹാദ് ക്കുദ്ശായാൽ നിറഞ്ഞ കേപ്പായുടെ ‘മാനസാന്തരപ്പെട്ടു മാമോദീസാ സ്വീകരിക്കുവിൻ’ (ശ്ലീഹ. നട. 2:38; 3:19) എന്ന ആദ്യ പ്രസംഗ ആഹ്വാനമാണ്.

ഏലിയാ ഉപവാസം

ഏലിയാ-സ്ലീവാ ആരാധനാക്രമ കാലഘട്ടത്തിലെ ഉപവാസത്തെ ഏലിയയുടെ ഉപവാസം എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഈ ഉപവാസം ഏലിയായുടെ ആദ്യ ഞായറാഴ്ച ആരംഭിച്ച് ഏഴാം വെള്ളിയാഴ്ചയോടെ അവസാനിക്കുന്നു. ഏലിയാക്കാലം ഏഴാം വെള്ളിയാഴ്ച ആഘോഷിക്കുന്ന ഏലിയാ നിവ്യായുടെ തിരുനാളിന് ഒരുക്കമായുള്ള ഈ ഉപവാസം 40 ദിവസം നീളുന്നു. ആരാധനാക്രമത്തിൽ, ഈ കാലം ഈശോയുടെ രണ്ടാം വരവിന്റെയും അന്ത്യവിധിയുടേയും പ്രമേയം വഹിക്കുന്നു. നിയമത്തെയും പ്രവാചകന്മാരെയും പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന രണ്ട് പഴയനിയമ വ്യക്തികളായ മോശയും ഏലിയായും ഉപവാസത്തിന്റെ മികച്ച മാതൃകകളാണ്. സ്ലീവായടയാളത്തോടെയുള്ള ഈശോയുടെ രണ്ടാം വരവിന് പ്രത്യേക ശ്രദ്ധ നൽകിക്കൊണ്ട് അനുതാപത്തിലൂടെ വിശ്വാസികളെ ഒരുക്കുന്ന കാലമാണിത്. ഏലിയാസിന്റെ ഉപവാസത്തെക്കുറിച്ച് ഹോറെബ് മലയിൽ എത്തുന്നതിനു മുമ്പ് ഏലിയാ നിവ്യാ നാല്പതു ദിവസം ഉപവസിച്ചതിനെ അനുകരിച്ചുള്ള (1 രാജാ. 19:8) ഈ ഉപവാസം മിശിഹായ്ക്കൊപ്പം ഏലിയായും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന (മലാ. 4:5-6) സാർവ്വത്രിക വിധിക്കുള്ള ഒരുക്കമാണ്. ബാഡ്ജറിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഈ ഉപവാസം സാധാരണക്കാർക്ക് നിർബന്ധമല്ല; ഇത് കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറുമുള്ള ഒരു സന്യാസ ആചാരമാണ്.

ബുധനാഴ്ചകളും വെള്ളിയാഴ്ചകളും

ചരിത്രപരമായി സിറോ-മലബാർ സഭയിൽ ബുധനാഴ്ചകളിലും വെള്ളിയാഴ്ചകളിലും ഉപവാസം ഉണ്ടായിരുന്നു. ബുധനാഴ്ചകളിലും വെള്ളിയാഴ്ചകളിലും ഉപവാസം ആദ്യം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത് ഡിഡാക്കെ എന്ന പുരാതന രേഖയിലാണ്. അത് ഇപ്രകാരമാണ്: “എന്നാൽ നിങ്ങളുടെ ഉപവാസങ്ങൾ കപടവിശ്വാസികളോടൊപ്പമാകരുത്; കാരണം അവർ ആഴ്ചയിലെ രണ്ടാം ദിവസവും അഞ്ചാം ദിവസവും ഉപവസിക്കുന്നു; എന്നാൽ നാം നാലാം ദിവസവും (ബുധനാഴ്ച) ഒരുക്കദിവസവും (വെള്ളിയാഴ്ച) ഉപവസിക്കുന്നു.” പിന്നീട് സഭാപിതാവായ ക്ലെമൻ്റ് ബുധനാഴ്ചകളിലും വെള്ളിയാഴ്ചകളിലും ഉപവസിക്കാൻ ഉത്തരവിടുകയും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഞായറാഴ്ചകളിലും, തിരുനാൾ ദിവസങ്ങളിലും, ഉയിർപ്പിന് ശേഷമുള്ള നാൽപ്പത് ദിവസങ്ങളിലും ഉപവസിക്കരുതെന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്. സിറോ-മലബാർ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കിടയിൽ ബുധനാഴ്ചകളിലും വെള്ളിയാഴ്ചകളിലും ഉപവാസം ഉണ്ടായിരുന്നു. ഉദയംപേരൂർ സൂനഹദോസ് ശനിയാഴ്ചകളെ നിർബന്ധിത മാംസഭക്ഷണ വർജ്ജന ദിവസങ്ങളായി ചേർക്കുകയും ബുധനാഴ്ച ഉപവാസത്തിന്റെ പഴയ ആചാരത്തെ ഐച്ഛികവും ഭക്തിപരവുമാക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നിരുന്നാലും, അത് നിർത്തലാക്കിയില്ല.

ബുധനാഴ്ചകളിലും വെള്ളിയാഴ്ചകളിലും എന്തുകൊണ്ട് ഉപവസിക്കണം എന്നത് ഒരു ചോദ്യമാണ്. തിങ്കളാഴ്ചയും വ്യാഴാഴ്ചയും ഉപവസിക്കുന്ന ജൂത ആചാരത്തെക്കുറിച്ച് ഡിഡാക്കെ സംസാരിക്കുന്നു, ജൂതന്മാരെപ്പോലെ ചെയ്യരുതെന്നും പറയുന്നു. ഇത് ജൂത വിരുദ്ധ മനോഭാവമോ, സ്വന്തം ആചാരങ്ങളുമുള്ള ഒരു സമൂഹമായി ഉയർന്നുവരാനുള്ള ശ്രമമോ കാരണമാകാം.

ബുധനാഴ്ചകൾ സാധാരണയായി പൗരസ്ത്യ സഭകളിൽ മിശിഹാ മാതാവായ കന്യകാ മറിയത്തിൻ്റെ പ്രത്യേക ഓർമ്മ ദിനങ്ങളാണ്. ബുധനാഴ്ചകളിലെ ഉപവാസത്തിനും വർജ്ജനത്തിനും ഈ ഭക്തിപരമായ ആചാരം ഒരു കാരണമായിരിക്കാം. മാർ അബ്ദ്ദീശോയുടെ മതബോധനത്തിൽ ബുധനാഴ്ചകളിലെ ഉപവാസത്തെക്കുറിച്ച് ഇനിപ്പറയുന്ന വിശദീകരണം നാം വായിക്കുന്നു: “അതിനാൽ ശ്ലീഹന്മാർ ഒരു കാനോൻ ഉണ്ടാക്കി, ക്രിസ്ത്യാനികൾ ബുധനാഴ്ച മാംസം കഴിക്കരുതെന്ന്, കാരണം ആ ദിവസം ജൂതന്മാർ രക്ഷകനെ കൊല്ലാൻ ഒരുമിച്ച് ആലോചിച്ചു, യൂദാസ് സ്കറിയോത്താ യുമായി നിരപരാധിയായ രക്തത്തിന്റെ വിലയ്ക്ക് സമ്മതിച്ചു…”

വെള്ളിയാഴ്ചകൾ ഉപവാസ ദിനങ്ങളാകുന്നത് എന്തുകൊണ്ടെന്ന് മാർ അബ്ദ്ദീശോയുടെ അതേ മതബോധനത്തിൽ ഇപ്രകാരം ഉത്തരം നൽകുന്നു: “നമ്മുടെ രക്ഷകന്റെ ക്രൂശീകരണ സമയത്ത് സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്നതുവരെ ഇത് ആറാം ദിവസം എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു, ജൂതന്മാരുടെ കഠിനത നിമിത്തം എല്ലാ സൃഷ്ടികളിലും ഇരുട്ട് ആധിപത്യം സ്ഥാപിച്ചു; അതിനാൽ ഇതിനെ [സൂര്യന്റെ അസ്തമയം] എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ആദ്യ പാപത്തിന്റെ തീവ്രത നിമിത്തവും, പാപം ചെയ്ത എല്ലാവരുടെയും പാപങ്ങൾ നിമിത്തവും, അവൻ മരിച്ചതിനാൽ, സൃഷ്ടി ദുഃഖത്തിന്റെയും കഷ്ടപ്പാടിന്റെയും വസ്ത്രം ധരിച്ചു എന്ന് നമ്മൾ പറയുന്നു, അവന്റെ വായിൽ വഞ്ചനയും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. സൂര്യൻ ആകാശത്ത് നിന്ന് മറഞ്ഞിരുന്നു, ഭൂമി കുലുങ്ങി, ദേവാലയത്തിന്റെ മൂടുപടം കീറി, പാറകൾ പിളർന്നു, ‘മാംസഭോജികളായ മൃഗങ്ങളോ ഇരപിടിയൻ പക്ഷികളോ ആ ദിവസം മാംസം കഴിച്ചില്ല…”

മാർ അപ്രേമിന്റെ കൃതികളിൽ നിന്ന് നാം ഇപ്രകാരം മനസ്സിലാകുന്നു, മരത്തിൽ തൂക്കിയിരിക്കുന്ന രക്ഷകന്റെ വിശുദ്ധ മൃതശരീരത്തോടുള്ള ആദരസൂചകമായി, ഈ ദിവസം ക്രിസ്ത്യാനികൾ മാംസം കഴിക്കരുതെന്ന് ശ്ലീഹന്മാർ ഒരു കാനോന ഉണ്ടാക്കി. സത്യത്തിൽ, വെള്ളിയാഴ്ച എല്ലാവർക്കും വിലാപ ദിനമായിരിക്കണം, കാരണം അന്ന്, ആദ്യത്തെ ആദാമിന്റെ ലംഘനത്തിന്, നമ്മുടെ എല്ലാ വംശങ്ങൾക്കും മരണവിധി വിധിച്ചു, നമ്മെ പറുദീസയിൽ നിന്ന് ശാപങ്ങളുടെ ദേശത്തേക്ക് പുറത്താക്കി. നോഹയുടെ കാലത്ത് ഇതേ ദിവസം തന്നെ വെള്ളപ്പൊക്കം ഉണ്ടായി, എല്ലാ മനുഷ്യരാശിയെയും നശിപ്പിച്ചു; ആ ദിവസം തന്നെ സാത്താൻ മനുഷ്യരുടെ ആദ്യജാതരുമായി യുദ്ധം ചെയ്തു, അതായത്, പീഡാനുഭവ ദിനത്തിൽ ചെയ്തതുപോലെ നാല്പത് ദിവസങ്ങളുടെ അവസാനത്തിൽ..”

എന്നാൽ ഇന്ന് ബുധനാഴ്ചകളിലെ ഉപവാസം പൂർണ്ണമായും അപ്രത്യക്ഷമായിരിക്കുന്നു, വെള്ളിയാഴ്ചകൾ മാത്രമാണ് വർജ്ജനത്തോടെയുള്ള പശ്ചാത്താപ ദിനങ്ങൾ. നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ ജനനത്തിനും ദനഹായ്ക്കും ഇടയിലുള്ള വെള്ളിയാഴ്ചകളിലും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിന്റെ മഹത്തായ തിരുനാളിനു ശേഷമുള്ള ആദ്യ വെള്ളിയാഴ്ചകളിലും ഒഴികെ മറ്റെല്ലാ വെള്ളിയാഴ്ചകളിലും ഇന്ന് മാംസാഹാരം വർജ്ജിക്കൽ നിർബന്ധമാണ്.

കുർബാന ഉപവാസം

പരിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ ആഘോഷത്തിന് ഒരുക്കമായി വളരെ പണ്ടുകാലം മുതൽ ഉപവസിക്കുന്നത് നമ്മുടെ സഭയുടെ പതിവായിരുന്നു. കൽദായ സഭയിൽ, ആരാധനക്രമത്തിന്റെ ആഘോഷത്തിൽ പങ്കെടുക്കുന്ന എല്ലാ ബലിപീഠശുശ്രൂഷകരും സായാഹ്ന നമസ്കാരം മുതൽ പരിശുദ്ധ കുർബാന സമയം വരെ ഖരഭക്ഷണവും പാനീയങ്ങളും ഒഴിവാക്കി ഉപവസിക്കണമായിരുന്നു. സിറോ മലബാർ സഭാംഗങ്ങൾ പരിശുദ്ധ കുർബാന സ്വീകരണത്തിനുള്ള ഒരുക്കത്തിനുള്ള ഉപവാസം അർദ്ധരാത്രി മുതൽ ആരംഭിച്ചിരുന്നു. പരിശുദ്ധ കുർബാന സ്വീകരിക്കുന്നതിന് മുമ്പുള്ള ഉപവാസം കർശനമാണ്, കുർബാനയ്ക്ക് മുമ്പ് പുരോഹിതന്മാർ ക്രിസ്ത്യാനികളല്ലാത്തവരോട് സംസാരിക്കാറില്ലായിരുന്നു. അവർ പരിശുദ്ധ കുർബാന ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ, ക്രിസ്ത്യാനികളല്ലാത്തവർ ഓടിക്കുന്ന വാഹനങ്ങളിൽ യാത്ര ചെയ്യുന്നത് പോലും ഒഴിവാക്കുമായിരുന്നു. വിവാഹിതരായ പുരോഹിതന്മാരും ഡീക്കന്മാരും കുർബാനയുടെ തലേന്ന് ആത്മീയ തയ്യാറെടുപ്പിനായി വീട് വിടാറുണ്ടായിരുന്നു. ഇത് അവരുടെ ആത്മീയ തയ്യാറെടുപ്പിന്റെ ഭാഗമായി ലൈംഗിക വർജ്ജനം നിലനിർത്താൻ ഉദ്ദേശിച്ചാണ് ചെയ്തിരുന്നത്. ഈ ആത്മീയ ഒരുക്കത്തിൽ റംശാ ( സായാഹ്ന പ്രാർത്ഥന) ആഘോഷവും ഉൾപ്പെടുന്നു, തുടർന്ന് പരിശുദ്ധ കുർബാനയ്ക്കായി വിശുദ്ധ മൽക്ക (വിശുദ്ധ പുളിപ്പ്)യും മുന്തിരിച്ചാറും ഒരുക്കൽ ആഘോഷിക്കുന്നു. അവർ ശുബ്ഹ (അത്താഴനന്തര പ്രാർത്ഥന) പ്രാർത്ഥിച്ചു, അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് പരിശുദ്ധ കുർബാന അപ്പവും മുന്താരിച്ചാറും ഒരുക്കൽ ആഘോഷം പൂർത്തിയാക്കി, നീണ്ട ലെലിയാ-ഖാലാ ദ് ശഹ്റാ -സപ്രയും (ജാഗരണത്തിന്റെയും പ്രഭാത പ്രാർത്ഥനയുടെയും സംയോജനം) നടത്തുന്നു. തുടർന്ന് പരിശുദ്ധ റാസാ ആഘോഷം നടക്കുന്നു. പരിശുദ്ധ കുർബാനയാഘോഷത്തിൻ്റെ അവസാനം വരെ
പുരോഹിതന്മാരും മ്ശംശാനമാരും ഉപവസിച്ചിരുന്നു. ഏകദേശം 12 മണിക്കൂർ ഉപവാസം കൂടാതെ, അവർക്ക് മദ്ബഹായിൽ പ്രവേശിക്കാൻ അനുവാദമില്ലായിരുന്നു. ഉപവാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തന്റെ വിവരണത്തിൽ മാർ അഫ്രഹാത്ത് വിശുദ്ധ കുർബാന ഉപവാസത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ ആത്മീയ അർത്ഥത്തിലും വിശാലമായ അർത്ഥത്തിലും ഇങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നു: “എന്നിരുന്നാലും, ഒരു മനുഷ്യൻ കാഞ്ഞിരത്തിൽ തേൻ കലർത്തുന്നത് ഉചിതമല്ല (നിയ. 5:3-4). തീർച്ചയായും, ഒരു മനുഷ്യൻ അപ്പവും വെള്ളവും കഴിക്കാതെ ഉപവസിച്ചാൽ, അവൻ തന്റെ ഉപവാസ ദുഷ്പ്രവൃത്തികളിലും ശാപങ്ങളിലും ഇടകലരരുത്. കാരണം, നിങ്ങളുടെ വീടിന് ഒരു വാതിൽ മാത്രമേയുള്ളൂ, അത് ദൈവത്തിന്റെ ആലയമാണ്. ഹേ മനുഷ്യാ, രാജാവ് അതിൽ പ്രവേശിക്കുന്ന വാതിൽ അതിൽ നിന്ന് കാഷ്ഠവും മാലിന്യവും പുറപ്പെടുവിക്കുന്നത് നിങ്ങൾക്ക് ഉചിതമല്ല. കാരണം, ഒരാൾ ഈ വെറുപ്പുളവാക്കുന്ന കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് എല്ലാം വിട്ടുനിൽക്കുകയും മിശിഹായുടെ ശരീരവും രക്തവും സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്താൽ, രാജപുത്രൻ പ്രവേശിക്കുന്ന തന്റെ വായ് അവൻ ശ്രദ്ധിക്കണം. ഹേ മനുഷ്യാ, നിന്റെ വായിൽ നിന്ന് ദുർഭാഷ പുറപ്പെടുവിക്കാൻ നിനക്ക് അധികാരമില്ല. “മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പോകുന്ന കാര്യങ്ങളല്ല അവനെ അശുദ്ധമാക്കുന്നത്, മറിച്ച് അവന്റെ വായിൽ നിന്ന് പുറപ്പെടുന്ന കാര്യങ്ങളാണ് അവനെ അശുദ്ധമാക്കുന്നത്” (മത്തായി 15,11) എന്ന് നമ്മുടെ ജീവദാതാവ് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിക്കുക…”

മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള ഉപവാസം

ഒരു വ്യക്തിയുടെ മരണശേഷം, മൃതസംസ്കാരം കഴിയുന്നതുവരെ വീട്ടിൽ ഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കുകയോ കഴിക്കുകയോ ചെയ്തിരുന്നില്ല. അയൽപക്കത്തെ വീട്ടിൽ കുട്ടികൾക്ക് ഭക്ഷണം നൽകും. വിലാപത്തോടൊപ്പമുള്ള ഈ ഉപവാസം മൃതസംസ്കാരത്തിന് ശേഷം പട്ടിനിക്കഞ്ചി എന്നറിയപ്പെടുന്ന സസ്യാഹാരത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നു. ഹിന്ദുക്കളെപ്പോലെ, സിറോ-മലബാർ ക്രിസ്ത്യാനികളും ഒരു കുടുംബാംഗത്തിന്റെ മരണശേഷം മൂന്ന് മുതൽ പതിനൊന്ന് ദിവസം വരെ കർശനമായ വർജ്ജനവും മറ്റ് പശ്ചാത്താപ കർമ്മങ്ങളും ആചരിക്കുന്നു, അതിനെ പുല എന്ന് വിളിക്കുന്നു. വർജ്ജനത്തോടുകൂടിയുള്ള തീവ്രമായ ദുഃഖാചരണത്തിനുശേഷം, മരിച്ച വ്യക്തിയുടെ ആത്മാവിന്റെ വിശ്രമത്തിനായി അവർ പരിശുദ്ധ കുർബാനയും മറ്റ് പ്രാർത്ഥനകളും ആഘോഷിക്കുകയും തുടർന്ന് സസ്യാഹാരം കഴിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇതിനെ തെക്കൻ കേരളത്തിൽ മന്ത്ര എന്നും വടക്കൻ കേരളത്തിൽ പുല അടിയന്തിരം എന്നും വിളിക്കുന്നു. മരണശേഷം നാല്പത്തൊന്നാം ദിവസം വരെ വർജ്ജനം തുടരുന്നു. പരിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ ആഘോഷത്തിനും മറ്റ് പ്രാർത്ഥനകൾക്കും ശേഷം, മാംസാഹാരത്തോടെ വർജ്ജനം അവസാനിക്കുന്നു. മരിച്ചവരുടെ വാർഷികത്തെ ശ്രാദ്ധം എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഇത് പരിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ ആഘോഷം, പ്രാർത്ഥനകൾ, മുറ ഭക്ഷണങ്ങൾ എന്നിവയോടെ ആഘോഷിക്കുന്നു. പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യുക, മാംസാഹാരം ഉപേക്ഷിക്കുക, ദരിദ്രർക്ക് ഭക്ഷണം നൽകുക, മരിച്ചവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കുക തുടങ്ങിയവ സീറോ-മലബാർ ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ സജീവ ആചാരങ്ങളാണ്. നോമ്പുകാലത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പുള്ള വെള്ളിയാഴ്ചയാണ് മരിച്ചവരുടെ അനുസ്മരണം സാധാരണയായി നടത്തുന്നത്.

സ്വകാര്യ ഉപവാസങ്ങൾ

ആരാധനക്രമപരമായ ഉപവാസങ്ങൾക്ക് പുറമേ സ്വകാര്യഭക്തിക്കുവേണ്ടിയും, ചില അവസരങ്ങളിലും ചില ഉദ്ദേശ്യങ്ങൾക്കായും ​​ആളുകൾ ഉപവസിച്ചിരുന്നു . പ്രായമായവർ പലപ്പോഴും അവരുടെ ആത്മീയ നന്മയ്ക്കായി ഉപവസിക്കുമായിരുന്നു. കുട്ടികൾ ചെയ്ത കുറ്റകൃത്യങ്ങൾക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യുന്നതിനോ അവരിൽ കാണപ്പെടുന്ന ദുഷ്ടപ്രവണതകൾ തിരുത്തുന്നതിനോ വേണ്ടി അമ്മമാർ ദീർഘമായ ഉപവാസങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുമായിരുന്നു.

ഉപവാസ സമയത്തിന്റെ കണക്കുകൂട്ടൽ

കിഴക്കൻ സഭകൾ അവരുടെ ദിവസങ്ങൾ വൈകുന്നേരം മുതൽ വൈകുന്നേരം വരെ കണക്കാക്കിയിരുന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ പുസ്തകത്തിൽ ദിവസത്തെ കണക്കാക്കിയിരുന്നത് അപ്രകാരമായിരുന്നല്ലോ. ഉപവാസത്തിൻ്റെ കാര്യത്തിലും, വൈകുന്നേരം മുതൽ വൈകുന്നേരം വരെ ഉപവാസം നീണ്ടുനിന്ന ആദിമ സഭാപാരമ്പര്യം കിഴക്കൻ സഭകൾ സംരക്ഷിച്ചിരുന്നു. ഉപവാസത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ മാത്രമല്ല, ഞായറാഴ്ചകളുടെയും തിരുനാൾ ദിവസങ്ങളുടെയും ആചരണത്തിലും വൈകുന്നേരം മുതൽ വൈകുന്നേരം വരെ എന്ന കണക്കുകൂട്ടൽ ഉപയോഗിച്ചിരുന്നു. ദിവസം കണക്കാക്കുന്നതിനുള്ള ഈ രീതി മെസൊപ്പൊട്ടേമിയയിലെയും കൽദായയിലെയും ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ ഏറ്റവും പുരാതനമായ ആചാരമാണ്. ഉദയംപേരൂർ സൂനഹദോസ് ഈ പൗരസ്ത്യ ആചാരത്തെ ഒരു യഹൂദ ഉത്ഭവത്തിൻ്റെ കാരണത്താൽ ഇല്ലാതാക്കി. സമയത്തിൻ്റെ കണക്കുകൂട്ടൽ അർദ്ധരാത്രി മുതൽ അർദ്ധരാത്രി വരെ ആയിരിക്കണമെന്ന് വിധിച്ചു. എന്നാൽ ഇപ്പോഴും സിറോ മലബാർ ആരാധനാക്രമ ദിനം ആരംഭിക്കുന്നത് അടുത്ത ദിവസത്തെ റംശാ ആഘോഷത്തോടെയാണ്. അതേസമയം ലത്തീൻ ക്രമപ്രകാരം ഉപവാസം അർദ്ധരാത്രിയിൽ മാത്രമാണ് ആരംഭിക്കുന്നത്.

സിറോ-മലബാർ നസ്രാണികളുടെ ഉപവാസം

ഒരു നേരം ഒഴികെ പൂർണ്ണമായ ഭക്ഷണ വർജ്ജനമാണ് ഉപവാസം എന്നതിന്റെ അർത്ഥം. ഉപവാസ ദിവസങ്ങളിൽ സിറോ-മലബാർ നസ്രാണികൾ ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് മാത്രമേ ഭക്ഷണം കഴിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. പകൽ സമയം മുഴുവൻ പ്രായോഗികമായി ഉപവാസ സമയമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഉപവാസ ദിവസങ്ങളിൽ അവരുടെ ഭക്ഷണം പച്ചക്കറികളും ധാന്യങ്ങളും ചേർത്ത അരിയായിരുന്നു. നമ്മുടെ കർത്താവിന്റെ പീഡാനുഭവത്തിന്റെ വെള്ളിയാഴ്ചകളിൽ അവർ വിനാഗിരിയും കയ്പുള്ള ഇലയും രുചിച്ചിരുന്നു. ഉപവാസ ദിവസങ്ങളിൽ വിവാഹിതർ ലൈംഗികതയിൽ നിന്നും വിട്ടുനിൽക്കുമായിരുന്നു. ഞായറാഴ്ചകളിലും തിരുനാൾ ദിനങ്ങളിലും അവർക്ക് ഉപവസിക്കേണ്ട ബാധ്യതയില്ലായിരുന്നു. ഉപവാസ ദിവസങ്ങളിൽ രാവിലെ കുളി നിർബന്ധമായിരുന്നു. പള്ളിക്ക് സമീപം താമസിച്ചിരുന്ന എല്ലാവരും വൈകുന്നേരവും (റംശാ) പ്രഭാതത്തിലും (സപ്രാ) നമസ്കാരത്തിനായി പള്ളിയിൽ വന്നിരുന്നു. ചിലർ അർദ്ധരാത്രി പ്രാർത്ഥനയ്ക്കും (ലെലിയാ) മധ്യാഹ്ന പ്രാർത്ഥനയ്ക്കും (എന്താന) വന്നിരുന്നു. ദൂരെയുള്ളവർ വീടുകളിൽ പ്രാർത്ഥനകൾ നടത്തിയിരുന്നു. ഈ ദിവസങ്ങളിൽ പുരോഹിതന്മാരും ഡീക്കന്മാരും കൂടുതൽ നേരം ജാഗരണ പ്രാർത്ഥനയിലായിരുന്നു.

ഉപവാസവും വർജ്ജനവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം

ദിവസത്തിലെ അവസാന മണിക്കൂർ വരെ എല്ലാ ഭക്ഷണപാനീയങ്ങൾ പൂർണ്ണമായും ഒഴിവാക്കുന്നതിനെയാണ് ഉപവാസം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. പുരാതന അച്ചടക്കമനുസരിച്ച് പൂർണ്ണ ഉപവാസം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിനുള്ള സമയം ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് 3 മണിക്ക് ശേഷമായിരുന്നു. കാരണം കിഴക്കൻ സഭകൾ സൂര്യാസ്തമയം മുതൽ സൂര്യാസ്തമയം വരെയാണ് ദിവസങ്ങൾ കണക്കാക്കിയിരുന്നത്. സിറോ-മലബാർ നസ്രാണികൾക്കിടയിൽ പലപ്പോഴും കർശനമായ ഉപവാസം നടന്നിരുന്നില്ല, പകരം പുരോഹിതരും മ്ശംശാനാമാരും ഉപവസിച്ചിരുന്നു. സാധാരണക്കാർക്കിടയിൽ പ്രത്യേകിച്ച് കർശനമായ വർജ്ജനം നടക്കുന്നു. ഇപ്പോഴും വലിയൊരു വിഭാഗം സാധാരണക്കാർ മാംസം, മത്സ്യം, മുട്ട, പാൽ എന്നിവയിൽ നിന്ന് പ്രത്യേകിച്ച് നോമ്പുകാലത്ത് വിട്ടുനിൽക്കുന്നു. സീറോ-മലബാർ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കിടയിൽ ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണത്തോടുകൂടിയ കർശനമായ ഉപവാസത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ വർജ്ജനം നടന്നിരുന്നു, ഇപ്പോഴും നടക്കുന്നു. മാംസം, മത്സ്യം, മുട്ട, പാൽ, പാൽ ഉൽപന്നങ്ങൾ, മദ്യം, പുകവലി എന്നിവയിൽ നിന്നുള്ള പൂർണ്ണമായ ഒഴിവാകലാണ് വർജ്ജനം എന്നതിന്റെ അർത്ഥം. നോമ്പിൻ്റെ സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ ഉപവാസവും ഞായറാഴ്ചകളിൽ വർജ്ജനവും പാലിക്കുന്നു.

നിലവിൽ, സിറോ-മലബാർ മേജർ ആർക്കിഎപ്പിസ്കോപ്പൽ സഭയിൽ ഉപവാസത്തിന്റെയും വർജ്ജനത്തിന്റെയും രൂപത്തിലുള്ള പ്രായശ്ചിത്ത ആചരണം ഇനിപ്പറയുന്ന രീതിയിലാണ് നടത്തുന്നത്: 1) ഉപവാസ ദിവസങ്ങളിൽ ഒരു പൂർണ്ണ ഭക്ഷണം മാത്രമേ കഴിക്കാൻ പാടുള്ളൂ 2) മാംസവും മാംസ ഉൽപ്പന്നങ്ങളും ഒഴിവാക്കുന്നതിലൂടെ വർജ്ജനം ആചരിക്കുന്നു. നിലവിൽ,
വർഷത്തിൽ രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ മാത്രമേ നിർബന്ധിത ഉപവാസ ദിവസങ്ങളായുള്ളൂ 1) വലിയനോമ്പിന്റെ ആദ്യ ദിനമായ തിങ്കളാഴ്ചയും 2) പീഡാനുഭവ വെള്ളിയാഴ്ചയും. എല്ലാ വെള്ളിയാഴ്ചകളിലും മാത്രമേ ഉപവാസം ശുപാർശ ചെയ്യുന്നുള്ളൂ. പിറവിത്തിരുനാളിനും ദനഹായ്ക്കും ഇടയിലുള്ള വെള്ളിയാഴ്ചകളിലും ഉയിർപ്പുതിരുനാളിനു ശേഷമുള്ള ആദ്യ വെള്ളിയാഴ്ചയും ഒഴികെയുള്ള എല്ലാ വെള്ളിയാഴ്ചകളിലും മാംസവർജ്ജനം നിർബന്ധമാണ്. വലിയനോമ്പുകാലത്തിലെ എല്ലാ ദിവസങ്ങളിലും, മറ്റെല്ലാ നോമ്പ് ദിവസങ്ങളിലും മാംസവർജ്ജനം ശുപാർശ ചെയ്യുന്നു.

ഉപവാസവും ആരാധനക്രമവും

സിറോ-മലബാർ സഭയുടെ ആരാധനാക്രമ ആത്മീയതയിലും ഉപവാസ ദിവസങ്ങൾക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. ആരാധനാക്രമ കലണ്ടറിലെ ഒന്നിടവിട്ടുള്ള നാല് കാലഘട്ടങ്ങൾ നാല് ഉപവാസങ്ങളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചും അഞ്ച് കാലഘട്ടങ്ങൾ തിരുനാളാഘോഷങ്ങളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുമാണ്. ഒരു നോമ്പാചരണ ശേഷം ഒരു തിരുനാളാഘോഷം എന്ന ക്രമത്തിൽ ആരാധനാവത്സരത്തിൽ അവ മാറി മാറി വരികയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ നോമ്പാചരണവും തിരുനാളാഘോഷവും നമ്മുടെ ആത്മീയതയെ പടുത്തുയർത്തുന്നു. നോമ്പാചരണ കാലങ്ങൾ മംഗളവാർത്തക്കാലം, വലിയ നോമ്പുകാലം, ശ്ലീഹാക്കാലം, ഏലിയാക്കാലം എന്നീ കാലഘട്ടങ്ങളാണ്. ഉപവാസം നിയമം അനുശാസിക്കുന്ന ഭക്ഷണത്തിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കൽ മാത്രമല്ല. ഇത് ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട പ്രവൃത്തിയല്ല, അത് ഒരു ക്രിസ്ത്യാനിയുടെ സ്വകാര്യ ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു കാര്യവുമല്ല. ഇത് ദൈവത്തെ പരസ്യമായി ആരാധിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമാണ്. ഇത് ആരാധനക്രമത്തിന്റെയും ആരാധനാക്രമ ജീവിതത്തിന്റെയും ആധ്യാത്മികതയുടേയും ഭാഗമാണ്.

ഉപസംഹാരം

സഭാ പിതാക്കന്മാർ ബാഹ്യമായതിനേക്കാൾ ആന്തരിക ഉപവാസത്തിന് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു എന്നത് ശ്രദ്ധേയമാണ്. അതേസമയം, ബാഹ്യമായ വർജ്ജനത്തിന്റെ ആവശ്യകതയെ അവർ നിഷേധിക്കുന്നില്ല. രണ്ടും പരസ്പരം കൈകോർത്ത് പോകണം. ഉപവാസത്തെക്കുറിച്ച് ഓർഡോ ജുഡിസിയോറം എക്ലെസിയാസ്റ്റിക്കോറം ഒരു കാനോനിക്കൽ മാനദണ്ഡത്തേക്കാൾ ഒരു ആത്മീയ ഉപദേശം നൽകുന്നു: ”നിങ്ങളുടെ ഉപവാസത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം ഈ ലോകത്തിലോ വരാനിരിക്കുന്ന ലോകത്തിലോ പ്രയോജനകരമല്ലാത്ത മനുഷ്യ മഹത്വമായിരിക്കരുത്. അതിനാൽ, നിങ്ങളുടെ ഉപവാസം മനസ്സിന്റെ ശുദ്ധീകരണവും ആത്മാവിന്റെ ശുദ്ധീകരണവും ലക്ഷ്യമിടണം, അങ്ങനെ അത് നമ്മെ പഠിപ്പിക്കും യഥാർത്ഥ വിശ്വാസം, നിസ്സംശയമായ പ്രത്യാശ, വഞ്ചനയില്ലാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ ഭരണവും നിയമവും, ഹൃദയത്തിൽ നിന്നുള്ള പ്രാർത്ഥന, കാപട്യമില്ലാത്ത ഉപവാസം, ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ധ്യാനം, ദൈവിക ധ്യാനം, ആത്മാവിന്റെ വിശുദ്ധി, ഹൃദയത്തിന്റെ വിശുദ്ധി, എല്ലാറ്റിനുമുപരി നിത്യതയിലെ ആനന്ദകരമായ ജീവിതം.”

സിറോ-മലബാർ നസ്രാണികൾക്കിടയിലെ ഉപവാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ വിവരണത്തിന്റെ ഉപസംഹാരം സിറോ-മലബാർ സഭയുടെ കുർബാനയുടെ പാഠത്തിൽ നിന്നുള്ള ഒരു ഉദ്ധരണിയായിരിക്കട്ടെ: “ഉപവാസം, പ്രാർത്ഥന, അനുതാപം എന്നിവയിലൂടെ നമുക്ക് പിതാവിനെയും പുത്രനെയും റൂഹാ ദ് കുദ്ശായേയും പ്രസാദിപ്പിക്കാം.”