ദൈവികരഹസ്യങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഒരു കണിക്കാഴ്ച കിട്ടുക എന്നതായിരുന്നു സദാ അയാളുടെ ഭാഗ്യം. വക്ഷസ്സിൽ ചേർന്നുകിടക്കുന്ന അയാളുടെ ബോധം കഴുകനെപ്പോലെ അപാരതയുടെ ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയരുന്നുണ്ട്. യേശുവിന് സംഭവിക്കുന്ന പരിണാമത്തെക്കുറിച്ച് അയാൾക്ക് ധാരണയുണ്ട്. മെല്ലെ മെല്ലെ അവന്റെ സ്ത്രൈണഭംഗികൾ മുഖപടം മാറ്റി പുഞ്ചിരിക്കുന്നു.

എല്ലാ ആത്മീയസാധ്യതകളും ആത്യന്തികമായി സഹായിക്കേണ്ടത് നിദ്രാണമായിരിക്കുന്ന സ്ത്രൈണസ്വത്വത്തെയാണ്; ശിലയിലെ അഹല്യയെപ്പോലെ മയങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ആ ആത്മബോധത്തെ ഉഴിഞ്ഞുണർത്തുകയാണ്. യേശുവിന്റെ അവസാനകാല ആത്മഭാഷണങ്ങളിലൊക്കെ അതിന്റെ ധ്വനികൾ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. കുന്നിന്റെ നെറുകയിൽ നിന്ന് പട്ടണത്തെ നോക്കി അവനിങ്ങനെയാണ് നിലവിളിച്ചത്: ‘ജറുസലേം ജറുസലേം, തള്ളപ്പക്ഷി തന്റെ കുഞ്ഞുങ്ങളെ ചിറകോടണച്ചുപിടിക്കുന്നതുപോലെ നിന്നെ എന്റെ ഉയിരോട് ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ഞാൻ എത്രമേൽ ആശിച്ചിരുന്നു!’ ഒന്നുരഞ്ഞാൽ തീപാറുന്ന പുരുഷന്റെ അരമുള്ള ഭാഷയല്ലിത്.