ദരിദ്ര കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച് സഭയെ വിശുദ്ധിയിലേക്ക് നയിച്ച മാർപാപ്പ

1. റീസെയിലെ എളിയ ബാല്യം

വിശുദ്ധ പത്താം പീയൂസ് മാർപാപ്പ 1835 ജൂൺ 2-ന് വടക്കൻ ഇറ്റലിയിലെ വെനറ്റോ പ്രദേശത്തുള്ള റീസെ എന്ന കൊച്ചുഗ്രാമത്തിൽ ജനിച്ചു. ജുസെപ്പെ മെൽക്കിയോർ സാർത്തോ എന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന് നൽകപ്പെട്ട പേര്.

പിതാവ് ജിയോവന്നി ബത്തീസ്ത സാർത്തോ ഗ്രാമത്തിലെ പോസ്റ്റ്മാനും മുനിസിപ്പൽ സന്ദേശവാഹകനുമായിരുന്നു; അതോടൊപ്പം ചെറിയൊരു കൃഷിയിടവും അദ്ദേഹം പരിപാലിച്ചു. മാതാവ് മാർഗരിറ്റ സാൻസൻ തുന്നൽപ്പണിയിലൂടെയും അതീവശ്രദ്ധയോടെയുള്ള കുടുംബപരിപാലനത്തിലൂടെയും ഭവനത്തെ താങ്ങിനിർത്തി.

പത്ത് മക്കളുള്ള കുടുംബത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ മകനായിരുന്നു ജുസെപ്പെ. ധനം അവർക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല; എന്നാൽ അവരുടെ ഭവനം സ്നേഹത്താലും പ്രാർത്ഥനയാലും അച്ചടക്കത്താലും ദൈവവിശ്വാസത്താലും സമ്പന്നമായിരുന്നു.

വിശ്വാസമായിരുന്നു ആ കുടുംബജീവിതത്തിന്റെ ഹൃദയം. ഞായറാഴ്ചകളിലെ വിശുദ്ധ കുർബാനയും തിരുനാളുകളും കുടുംബപ്രാർത്ഥനയും ഇടവകജീവിതവും ബാലനായ ജുസെപ്പെയുടെ ദിനചര്യയുടെ സ്വാഭാവിക ഭാഗമായി മാറി.

ചെറുപ്പം മുതലേ വൈദികനാകാനുള്ള അഭിലാഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. അത് അധികാരത്തിനോ പ്രശസ്തിക്കോ വേണ്ടിയുള്ള മോഹമായിരുന്നില്ല; ദൈവത്തെ സേവിക്കാനും ക്രിസ്തുവിനെ മറ്റുള്ളവരിലേക്ക് എത്തിക്കാനുമുള്ള ആന്തരികമായ ഒരു വിളിയായിരുന്നു അത്.

2. ത്യാഗങ്ങളിലൂടെ വളർന്ന ദൈവവിളി

പതിനൊന്നാം വയസ്സിൽ ജുസെപ്പെ കാസ്റ്റെൽഫ്രാങ്കോയിലെ സ്കൂളിൽ പഠനം ആരംഭിച്ചു. റീസെയിൽ നിന്ന് സ്കൂളിലേക്ക് നിരവധി കിലോമീറ്ററുകൾ നടക്കേണ്ടിയിരുന്നു. കുടുംബത്തിന്റെ പരിമിതമായ സാമ്പത്തികസ്ഥിതി ആ യാത്രയെയും പഠനത്തെയും ഒട്ടും എളുപ്പമാക്കിയില്ല.

ചെരുപ്പുകൾ വേഗം തേഞ്ഞുപോകാതിരിക്കാൻ ചില ദൂരങ്ങളിൽ അവ കൈയിലെടുത്ത് അദ്ദേഹം നഗ്നപാദനായി നടന്നിരുന്നു എന്നാണ് ചരിത്രം പറയുന്നത്. മഴയോ ചൂടോ ചെളിയോ പൊടിയോ ആ യാത്രയെ തടഞ്ഞില്ല.

സ്കൂൾ കഴിഞ്ഞാൽ വീട്ടുജോലികളിലും അദ്ദേഹം സഹായിച്ചു—കൃഷിപ്പണി ചെയ്തും സാധനങ്ങൾ എത്തിച്ചും അമ്മയെ സഹായിച്ചും. അങ്ങനെ പഠനവും അധ്വാനവും ഒരുപോലെ ദൈവത്തിന് സമർപ്പിക്കാവുന്നവയാണെന്ന് അദ്ദേഹം സ്വാനുഭവത്തിലൂടെ പഠിച്ചു.

മികച്ച വിദ്യാർത്ഥിയായി അദ്ദേഹം വളർന്നു; ലാറ്റിൻ ഭാഷയിലും തത്ത്വശാസ്ത്രത്തിലും ദൈവശാസ്ത്രത്തിലും മികവ് പ്രകടിപ്പിച്ചു.

പിന്നീട് പാദുവയിലെ സെമിനാരിയിൽ അദ്ദേഹം ചേർന്നു. പ്രാർത്ഥനയും പഠനവും അച്ചടക്കവും സമൂഹജീവിതവും അജപാലനപരിശീലനവുമായിരുന്നു അവിടത്തെ ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനങ്ങൾ.

1858-ൽ, ഇരുപത്തിമൂന്നാം വയസ്സിൽ, ജുസെപ്പെ സാർത്തോ വൈദികനായി അഭിഷിക്തനായി.

റീസെയിലെ ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ മുളപൊട്ടിയ ദൈവവിളി ഇപ്പോൾ യാഥാർത്ഥ്യമായി പൂവിട്ടു.

3. ദിവ്യകാരുണ്യത്തെ സ്നേഹിച്ച ഇടവക വൈദികൻ

വൈദികനായശേഷമുള്ള ആദ്യ നിയമനം ടൊംബോളോ എന്ന ഗ്രാമീണ ഇടവകയിലായിരുന്നു. കർഷകരും തൊഴിലാളികളും സാധാരണ കുടുംബങ്ങളുമായിരുന്നു അവിടത്തെ ജനങ്ങൾ. അവരുടെ ജീവിതക്ലേശങ്ങൾ ജുസെപ്പെക്ക് നന്നായി മനസ്സിലായി—കാരണം അതേ ചുറ്റുപാടിലാണ് അദ്ദേഹവും വളർന്നത്.

സൂര്യോദയത്തിനുമുൻപേ പലപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദിവസം ആരംഭിച്ചു. ദേവാലയത്തിലെത്തി തിരുസക്രാരിയുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി അദ്ദേഹം തന്റെ ഇടവകക്കാരെ ഈശോയുടെ കരങ്ങളിൽ സമർപ്പിച്ചു.

രോഗികൾ, വയോധികർ, കഷ്ടതയനുഭവിക്കുന്ന കുടുംബങ്ങൾ, കുട്ടികൾ, വിശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുപോയവർ—ഇവരെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രാർത്ഥനയിൽ ഇടം നേടിയിരുന്നു.

ദിവ്യകാരുണ്യത്തിന്റെ മുന്നിലുള്ള പ്രാർത്ഥന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശുശ്രൂഷയുടെ ഒരു ഭാഗം മാത്രമായിരുന്നില്ല; അതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വൈദികജീവിതത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഉറവിടം. വിശുദ്ധ കുർബാന അർപ്പിക്കുമ്പോൾ ഓരോ ചലനത്തിലും ദിവ്യകാരുണ്യത്തോടുള്ള അഗാധമായ വിശ്വാസം പ്രകടമായിരുന്നു.

മതബോധനത്തിന് അദ്ദേഹം വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകി. കുട്ടികളെയും മുതിർന്നവരെയും ലളിതമായ ഭാഷയിലും ദൈനംദിനജീവിതത്തിലെ ഉദാഹരണങ്ങളിലൂടെയും വിശ്വാസസത്യങ്ങൾ പഠിപ്പിച്ചു.

1867-ൽ അദ്ദേഹം സാൽസാനോ ഇടവകയുടെ വികാരിയായി നിയമിതനായി. അവിടെ മതബോധനം ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ആരാധനയുടെ അന്തസ്സ് വർധിപ്പിക്കുകയും ദേവാലയകാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ നിർവഹിക്കുകയും ജനങ്ങളെ കൂദാശകളിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഒരു പകർച്ചവ്യാധിയുടെ കാലത്ത് രോഗികളെയും മരണാസന്നരെയും സന്ദർശിക്കാൻ അദ്ദേഹം ഭയപ്പെട്ടില്ല; സ്വന്തം സുരക്ഷയെക്കാൾ തന്റെ ജനങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾക്കാണ് അദ്ദേഹം മുൻഗണന നൽകിയത്.

4. ഇടവകയിൽ നിന്ന് വിശാലമായ സഭാശുശ്രൂഷയിലേക്ക്

1875-ൽ ജുസെപ്പെ സാർത്തോ ട്രെവിസോയിലെ കത്തീഡ്രൽ ശുശ്രൂഷയിലേക്ക് വിളിക്കപ്പെട്ടു; പിന്നീട് വികാർ ജനറൽ ആയി നിയമിതനായി.

ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ഇപ്പോൾ വർധിച്ചു—വൈദികരുടെ കാര്യങ്ങൾ, ഇടവകകളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ, സെമിനാരി, സഭാഭരണം എന്നിവയെല്ലാം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിലായി. എന്നാൽ പുതിയ ചുമതലകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലാളിത്യത്തെ ഒട്ടും കെടുത്തിയില്ല.

വൈദികരെയും സെമിനാരി വിദ്യാർത്ഥികളെയും അദ്ദേഹം പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. ഒരു വൈദികന് ബുദ്ധി മാത്രം പോരെന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു; പ്രാർത്ഥനയും വിശ്വാസനിഷ്ഠയും ദിവ്യകാരുണ്യസ്നേഹവും അച്ചടക്കവും ജനങ്ങളോടുള്ള കരുതലും ഒരുപോലെ അനിവാര്യമാണെന്ന് അദ്ദേഹം ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു.

പാവപ്പെട്ടവരെ സഹായിക്കുന്ന ശീലം അദ്ദേഹം തുടർന്നു—ഭക്ഷണവും വസ്ത്രവും പണവും ആവശ്യമായ മറ്റ് സഹായങ്ങളും അദ്ദേഹം നൽകി.

ഭരണപരമായ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ ഏറിവന്നിട്ടും, ഇടവക വൈദികന്റെ സ്നേഹവും കരുണയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ അതേപടി നിലനിന്നു.

5. മന്തുവായിലെ മെത്രാൻ: ഒരു നവീകരണ ശുശ്രൂഷകൻ

1884-ൽ ലിയോ പതിമൂന്നാമൻ മാർപാപ്പ ജുസെപ്പെ സാർത്തോയെ മന്തുവാ മെത്രാനായി നിയമിച്ചു.

മന്തുവാ രൂപതയിൽ പല പ്രശ്നങ്ങളും നിലനിന്നിരുന്നു. വൈദികരുടെ രൂപീകരണം കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു; ചില ഇടവകകളിലെ അജപാലനപ്രവർത്തനങ്ങൾ ക്ഷയിച്ചിരുന്നു; വിശ്വാസപരിശീലനത്തിനും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ വേണ്ടിയിരുന്നു.

മെത്രാൻ സാർത്തോ ഈ പ്രശ്നങ്ങളെ നിരാശയോടെ കണ്ടില്ല. അദ്ദേഹം രൂപത മുഴുവൻ സന്ദർശിച്ചു, വൈദികരെയും കുടുംബങ്ങളെയും സാധാരണ വിശ്വാസികളെയും കണ്ടു, അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.

സഭയുടെ ആവശ്യങ്ങൾ ചർച്ച ചെയ്യാൻ അദ്ദേഹം ഒരു രൂപതാ സിനഡ് വിളിച്ചുകൂട്ടി, വൈദികപരിശീലനത്തിനും സെമിനാരിക്കും പ്രത്യേക ഊന്നൽ നൽകി.

എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ നവീകരണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കേന്ദ്രം ഭരണകാര്യങ്ങളായിരുന്നില്ല—അത് ദിവ്യകാരുണ്യമായിരുന്നു. സഭയുടെ യഥാർത്ഥ നവീകരണം ഓഫീസുകളിലും പദ്ധതികളിലുമല്ല, തിരുസക്രാരിയുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തിയുള്ള പ്രാർത്ഥനയിൽ നിന്നാണ് ആരംഭിക്കേണ്ടതെന്ന് അദ്ദേഹം ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.

6. വെനീസിലെ പാത്രിയർക്കീസ്

1893-ൽ ലിയോ പതിമൂന്നാമൻ മാർപാപ്പ അദ്ദേഹത്തെ കർദ്ദിനാളായി ഉയർത്തി വെനീസിന്റെ പാത്രിയർക്കീസായി നിയമിച്ചു.

മഹത്തായ ദേവാലയങ്ങൾക്കും സമ്പന്നമായ പാരമ്പര്യത്തിനും പേരുകേട്ട നഗരമായിരുന്നു വെനീസ്. എന്നാൽ സാർത്തോയ്ക്ക് അത് അധികാരത്തിന്റെയോ പ്രതാപത്തിന്റെയോ ഇടമായിരുന്നില്ല; അദ്ദേഹം ജനങ്ങളുടെ ഇടയിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു—തൊഴിലാളികളെയും മത്സ്യത്തൊഴിലാളികളെയും സാധാരണ കുടുംബങ്ങളെയും സന്ദർശിച്ചു, സമ്പന്നരെയും ദരിദ്രരെയും ഒരുപോലെ സഹോദരങ്ങളായി കണ്ടു.

ദിവ്യകാരുണ്യഭക്തിക്ക് അദ്ദേഹം സവിശേഷ പ്രാധാന്യം നൽകി. 1896-ൽ അദ്ദേഹം ഒരു ബൃഹത്തായ ദിവ്യകാരുണ്യ കോൺഗ്രസ് സംഘടിപ്പിച്ചു. പ്രാർത്ഥനകളും പ്രഭാഷണങ്ങളും പ്രദക്ഷിണങ്ങളും ആരാധനകളും കൊണ്ട് വെനീസ് നഗരം ദിവ്യകാരുണ്യഭക്തിയുടെ കേന്ദ്രമായി മാറി.

ക്രിസ്തു ദിവ്യകാരുണ്യത്തിൽ യഥാർത്ഥമായി സന്നിഹിതനാണെന്നും, കുടുംബത്തിന്റെയും ഇടവകയുടെയും ഓരോ വ്യക്തിജീവിതത്തിന്റെയും കേന്ദ്രം അവിടുന്നായിരിക്കണമെന്നും അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു.

7. 1903-ലെ കോൺക്ലേവ്: അപ്രതീക്ഷിതമായി മാർപാപ്പയായ ഇടയൻ

1903 ജൂലൈയിൽ ലിയോ പതിമൂന്നാമൻ മാർപാപ്പ അന്തരിച്ചു. പുതിയ മാർപാപ്പയെ തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ കർദ്ദിനാളന്മാർ റോമിൽ ഒത്തുകൂടി.

വെനീസിലേക്ക് തിരികെപ്പോകാമെന്നാണ് കർദ്ദിനാൾ സാർത്തോ കരുതിയത്; മാർപാപ്പയാകുമെന്ന് അദ്ദേഹം സ്വപ്നത്തിൽപ്പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല.

കോൺക്ലേവിൽ ആദ്യം മറ്റൊരു കർദ്ദിനാളിനായിരുന്നു ശക്തമായ പിന്തുണ. എന്നാൽ ഒരു രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടൽ തിരഞ്ഞെടുപ്പിനെ സ്വാധീനിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതോടെ വോട്ടുകൾ സാർത്തോയുടെ പക്ഷത്തേക്ക് മാറി.

തന്റെ പേര് ഉയർന്നുവരുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം അസ്വസ്ഥനായി; താൻ ഈ ഉത്തരവാദിത്വത്തിന് യോഗ്യനല്ലെന്ന് കരുതി, കൂടുതൽ കഴിവുള്ള മറ്റൊരാളെ തിരഞ്ഞെടുക്കണമെന്ന് അപേക്ഷിച്ചു. എന്നാൽ കർദ്ദിനാളന്മാർ അദ്ദേഹത്തിൽ അധികാരമോഹമില്ലാത്ത ഒരു യഥാർത്ഥ ഇടയനെയാണ് കണ്ടത്.

1903 ആഗസ്റ്റ് 4-ന് ജുസെപ്പെ സാർത്തോ മാർപാപ്പയായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു; അദ്ദേഹം പീയൂസ് പത്താമൻ എന്ന നാമം സ്വീകരിച്ചു.

ഒരു ഗ്രാമീണ പോസ്റ്റ്മാന്റെ മകൻ ഇപ്പോൾ വിശുദ്ധ പത്രോസിന്റെ പിൻഗാമിയായി മാറി.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാർപാപ്പാശുശ്രൂഷയുടെ മുദ്രാവാക്യം ഇതായിരുന്നു: “Instaurare omnia in Christo” — “എല്ലാം ക്രിസ്തുവിൽ നവീകരിക്കുക.”

8. ദിവ്യകാരുണ്യത്തിന്റെ മാർപാപ്പ

പീയൂസ് പത്താമന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സംഭാവനകളിലൊന്നായിരുന്നു ദിവ്യകാരുണ്യജീവിതത്തിന്റെ നവീകരണം.

അക്കാലത്ത് പല കത്തോലിക്കരും വിശുദ്ധ കുർബാന സ്വീകരിച്ചിരുന്നത് വളരെ അപൂർവമായിരുന്നു; വിശുദ്ധ കുർബാന സ്വീകരിക്കാൻ അത്യന്തം വിശുദ്ധരായിരിക്കണം എന്ന തെറ്റായ ധാരണ പലർക്കുമുണ്ടായിരുന്നു. പത്താം പീയൂസ് മാർപാപ്പ ഈ ചിന്ത തിരുത്തി.

യോഗ്യമായ ഒരുക്കത്തോടും പാപമോചനത്തിന്റെ കൃപയോടും കൂടെ വിശുദ്ധ കുർബാന ഇടയ്ക്കിടെ—ആവശ്യമെങ്കിൽ ദിവസവും—സ്വീകരിക്കാൻ അദ്ദേഹം പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. ദിവ്യകാരുണ്യം പൂർണരായവർക്കുള്ള പ്രതിഫലം മാത്രമല്ല, വിശുദ്ധിയിലേക്ക് വളരാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന ദുർബലരായ മനുഷ്യർക്കുള്ള ആത്മീയ ആഹാരമാണെന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു.

കുട്ടികളോട് അദ്ദേഹത്തിന് പ്രത്യേക കരുതലുണ്ടായിരുന്നു. 1910-ലെ Quam Singulari എന്ന രേഖയിലൂടെ, ശരിയായ ഒരുക്കവും വിശ്വാസബോധവുമുള്ള കുട്ടികൾക്ക് ഏകദേശം ഏഴാം വയസ്സിൽത്തന്നെ ആദ്യകുർബാന സ്വീകരിക്കാൻ അവസരം നൽകണമെന്ന് അദ്ദേഹം പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. ഇതിലൂടെ ലോകമെമ്പാടുമുള്ള കത്തോലിക്കാ കുടുംബങ്ങളുടെ ദിവ്യകാരുണ്യജീവിതത്തിൽ വലിയ മാറ്റം സംഭവിച്ചു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ചരിത്രത്തിൽ അദ്ദേഹം “ദിവ്യകാരുണ്യത്തിന്റെ മാർപാപ്പ” എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടു.

9. ആരാധനക്രമത്തിന്റെ നവീകരണം

വിശുദ്ധ ആരാധനയുടെ നവീകരണത്തിനും പത്താം പീയൂസ് വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകി.

സഭയിലെ സംഗീതം പ്രാർത്ഥനയെ സഹായിക്കേണ്ടതാണെന്നും, സംഗീതജ്ഞരെയോ ഗായകരെയോ പ്രദർശിപ്പിക്കുന്ന വേദിയായി ദേവാലയം മാറരുതെന്നും അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു. ഗ്രിഗോറിയൻ സംഗീതത്തിന് അദ്ദേഹം സവിശേഷ പ്രാധാന്യം നൽകി.

1911-ൽ Divino Afflatu എന്ന രേഖയിലൂടെ ദൈവിക കാര്യാലയത്തിലെ സങ്കീർത്തനക്രമവും അദ്ദേഹം പുനഃസംഘടിപ്പിച്ചു.

മതബോധനം, ബൈബിൾ പഠനം, വൈദികപരിശീലനം, ആരാധനക്രമം, സഭാനിയമം എന്നിവയെല്ലാം അദ്ദേഹം ശക്തിപ്പെടുത്തി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം എപ്പോഴും ഒന്നായിരുന്നു: എല്ലാം ക്രിസ്തുവിൽ പുനഃസ്ഥാപിക്കുക.

10. ആധുനികതാവാദത്തിനെതിരെ വിശ്വാസത്തിന്റെ സംരക്ഷകൻ

ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ പുതിയ തത്ത്വചിന്തകളും ശാസ്ത്രീയ ആശയങ്ങളും മതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള നൂതനചിന്തകളും ശക്തമായി ഉയർന്നുവന്നു. സഭയിലെ ചില ചിന്താഗതികൾ ദൈവിക വെളിപാടിനെയും വിശ്വാസസത്യങ്ങളെയും മനുഷ്യന്റെ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അനുഭവങ്ങളുമായി മാത്രം ബന്ധിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഈ പ്രവണതയാണ് മോഡേണിസം എന്നറിയപ്പെട്ടത്.

പത്താം പീയൂസ് പാപ്പ ഇതിനെ ഗുരുതരമായ ഒരു ഭീഷണിയായി കണ്ടു. 1907-ൽ Lamentabili sane exitu പ്രസിദ്ധീകരിക്കുകയും, അതേ വർഷം Pascendi Dominici Gregis എന്ന ചാക്രികലേഖനം പുറപ്പെടുവിക്കുകയും ചെയ്തു.

വിശ്വാസസത്യങ്ങൾ കാലത്തിനനുസരിച്ച് മനുഷ്യർ മാറ്റിയെഴുതേണ്ടവയല്ലെന്നും, ദൈവം വെളിപ്പെടുത്തിയ സത്യത്തിൽ സഭ വിശ്വസ്തയായി നിലകൊള്ളണമെന്നും അദ്ദേഹം ഉറച്ചുപറഞ്ഞു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ സമീപനം ശക്തവും ചിലപ്പോൾ വിവാദപരവുമായിരുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ആത്മാക്കളുടെ രക്ഷയ്ക്കായി അനിവാര്യമായ അജപാലന ഉത്തരവാദിത്വമാണ് സഭയുടെ വിശ്വാസം സംരക്ഷിക്കുകയെന്നത് എന്ന് അദ്ദേഹം ദൃഢമായി വിശ്വസിച്ചു.

11. മാർപാപ്പയായിട്ടും ലളിതനായ മനുഷ്യൻ

കത്തോലിക്കാ സഭയുടെ പരമോന്നത പദവിയിലെത്തിയിട്ടും പത്താം പീയൂസ് തന്റെ ലാളിത്യം ഉപേക്ഷിച്ചില്ല. ആഡംബരത്തേക്കാൾ ലളിതമായ ജീവിതം അദ്ദേഹം ഇഷ്ടപ്പെട്ടു; ബാല്യത്തിലെ ദാരിദ്ര്യം അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും മറന്നില്ല.

മാർപാപ്പയുടെ സ്ഥാനം അദ്ദേഹത്തിന് അധികാരത്തിന്റെ സിംഹാസനമായിരുന്നില്ല—അത് സേവനത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വമായിരുന്നു.

1908-ലെ മെസ്സീന ഭൂകമ്പത്തിൽ ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ മരിക്കുകയും അനേകം കുടുംബങ്ങൾ ഭവനരഹിതരാകുകയും ചെയ്തപ്പോൾ ദുരിതാശ്വാസ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് അദ്ദേഹം സഹായമെത്തിച്ചു.

1914-ൽ ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ അതിന്റെ ദുരന്തം അദ്ദേഹത്തെ ആഴത്തിൽ വേദനിപ്പിച്ചു. സാധാരണ ജനങ്ങളും യുവസൈനികരുമാണ് യുദ്ധത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വില നൽകേണ്ടിവരുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

1914 ആഗസ്റ്റ് 20-ന് പീയൂസ് പത്താമൻ അന്തരിച്ചു.

ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ ആരംഭിച്ച ജീവിതം അപ്പോഴേക്കും സഭാചരിത്രത്തിലെ മഹത്തായ ഒരു സാക്ഷ്യമായി മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

12. വിശുദ്ധ പത്താം പീയൂസ് നാകരണവും പൈതൃകവും

മരണശേഷവും വിശുദ്ധ പീയൂസ് പത്താമനോടുള്ള ഭക്തി വ്യാപിച്ചുകൊണ്ടേയിരുന്നു.

1951 ജൂൺ 3-ന് പന്ത്രണ്ടാം പീയൂസ് മാർപാപ്പ അദ്ദേഹത്തെ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം, 1954 മേയ് 29-ന്, അദ്ദേഹത്തെ വിശുദ്ധനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.

ഇന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭൗതികശരീരം റോമിലെ വിശുദ്ധ പത്രോസിന്റെ ബസിലിക്കയിൽ വിശ്വാസികളുടെ വണക്കത്തിനായി നിലകൊള്ളുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ പൈതൃകം പല മേഖലകളിലും ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു:

– ദിവ്യകാരുണ്യ ഭക്തിയുടെ നവീകരണം

– ഇടയ്ക്കിടെയുള്ള വിശുദ്ധ കുർബാന സ്വീകരണത്തിനുള്ള പ്രോത്സാഹനം

– കുട്ടികളുടെ ആദ്യകുർബാനയ്ക്ക് നൽകിയ കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം

– ഗ്രിഗോറിയൻ സംഗീതത്തിന്റെ പുനരുജ്ജീവനം

– ആരാധനക്രമത്തിന്റെ നവീകരണം

– മതബോധനത്തിന്റെ ശക്തിപ്പെടുത്തൽ

– വൈദികപരിശീലനത്തിന്റെ മെച്ചപ്പെടുത്തൽ

– കാനോൻ നിയമത്തിന്റെ സമഗ്രസംഹിതയ്ക്കുള്ള പ്രവർത്തനത്തിനുള്ള തുടക്കം

– കത്തോലിക്കാ വിശ്വാസസത്യങ്ങളുടെ സംരക്ഷണം

– ദരിദ്രരോടും ദുരിതമനുഭവിക്കുന്നവരോടുമുള്ള കരുണ

13. വിശുദ്ധ പീയൂസ് പത്താമന്റെ ജീവിതസന്ദേശം

വിശുദ്ധ പത്താം പീയൂസ് മാർപ്പയുടെ മഹത്വം സമ്പത്തിലോ രാഷ്ട്രീയ അധികാരത്തിലോ പ്രശസ്തിയിലോ ആയിരുന്നില്ല.

ഒരു ദരിദ്ര കുടുംബത്തിലെ ബാലനായി ആരംഭിച്ച അദ്ദേഹം വൈദികനായി, വികാരിയായി, മെത്രാനായി, കർദ്ദിനാളായി, ഒടുവിൽ മാർപാപ്പയായി വളർന്നു. എന്നാൽ സ്ഥാനങ്ങൾ മാറിയപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയം മാറിയില്ല.

ലളിതമായ ഒരു സത്യമാണ് അദ്ദേഹം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്:

സഭയിലെ യഥാർത്ഥ മഹത്വം അധികാരത്തിൽ നിന്നല്ല; ക്രിസ്തുവിന്റെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തുന്ന വിനയമുള്ള ഹൃദയത്തിൽ നിന്നാണ്.

ദിവ്യകാരുണ്യത്തിൽ യേശുവിനെ കണ്ടെത്തുക, വിശ്വാസത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുക, സത്യത്തെ സ്നേഹത്തോടെ പഠിപ്പിക്കുക, ദരിദ്രരെയും വേദനിക്കുന്നവരെയും കരുണയോടെ സേവിക്കുക—ഇതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതസാക്ഷ്യം.

“എല്ലാം ക്രിസ്തുവിൽ നവീകരിക്കുക” എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുദ്രാവാക്യം ഇന്നും സഭയ്ക്കും ഓരോ വിശ്വാസിക്കും ശക്തമായ ഒരു ക്ഷണമായി തുടരുന്നു.

14. വിശുദ്ധ പത്താം പീയൂസിനോടുള്ള പ്രാർത്ഥന

ദിവ്യകാരുണ്യത്തിന്റെ മാർപാപ്പയായ വിശുദ്ധ പത്താം പീയൂസേ, ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കണമേ.

ഈശോയെ പരിശുദ്ധ ദിവ്യകാരുണ്യത്തിൽ സ്നേഹിക്കാനും, വിശുദ്ധ കുർബാനയെ ആഴമായ വിശ്വാസത്തോടും ഭക്തിയോടും കൂടി സ്വീകരിക്കാനും ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിക്കണമേ.

ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വിനയം വളർത്തണമേ; പ്രശസ്തിക്കും അംഗീകാരത്തിനും അധികാരത്തിനുമുള്ള മോഹങ്ങളിൽ നിന്ന് ഞങ്ങളെ മോചിപ്പിക്കണമേ.

ദരിദ്രരിലും ഏകാകികളിലും രോഗികളിലും വേദനിക്കുന്നവരിലും ക്രിസ്തുവിന്റെ മുഖം കാണാൻ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കണമേ.

ഞങ്ങളുടെ വൈദികർക്കും മെത്രാന്മാർക്കും വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കണമേ; അവർ വിശുദ്ധിയിൽ വളരുകയും പ്രാർത്ഥനയിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുകയും വിശ്വാസസത്യങ്ങൾ ധൈര്യത്തോടെ പഠിപ്പിക്കുകയും നല്ല ഇടയന്മാരായി ദൈവജനത്തെ നയിക്കുകയും ചെയ്യട്ടെ.

വിശ്വാസം പരീക്ഷിക്കപ്പെടുന്ന സമയങ്ങളിൽ ഞങ്ങൾക്ക് ധൈര്യം നൽകണമേ; സത്യത്തെ സ്നേഹത്തോടെ സംരക്ഷിക്കാനും ക്രിസ്തുവിന്റെ സുവിശേഷം ജീവിതത്തിലൂടെ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്താനും ഞങ്ങളെ സഹായിക്കണമേ.

ഞങ്ങളുടെ ജീവിതയാത്രയിൽ ഞങ്ങളെ അനുഗമിക്കണമേ; പരീക്ഷണങ്ങളിൽ വിശ്വസ്തരായിരിക്കാനും വേദനകളിൽ പ്രത്യാശയുള്ളവരായിരിക്കാനും മരണസമയത്ത് സമാധാനത്തോടെ ക്രിസ്തുവിന്റെ സന്നിധിയിലേക്ക് കടന്നുചെല്ലാനും ഞങ്ങൾക്കായി മാധ്യസ്ഥ്യം വഹിക്കണമേ.

ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ എപ്പോഴും ദിവ്യകാരുണ്യത്തിലെ ഈശോയോടു ചേർന്നിരിക്കട്ടെ.

വിശുദ്ധ പത്താം പീയൂസേ, ഞങ്ങൾക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കണമേ.

ആമേൻ.