ദിവ്യകാരുണ്യത്തിന്റെ വിശുദ്ധൻ: “ഞാൻ അവിടുത്തെ നോക്കുന്നു, അവിടുന്ന് എന്നെയും”

വിശുദ്ധ ജോൺ മരിയ വിയാനിയുടെ വിശുദ്ധിയുടെ ഹൃദയഭാഗം ദിവ്യകാരുണ്യമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം അറിയപ്പെട്ട ഒരു പ്രസംഗകനായതുകൊണ്ടോ, അത്ഭുതങ്ങൾ പ്രവർത്തിച്ചതുകൊണ്ടോ, കുമ്പസാരക്കൂട്ടിൽ ദിവസങ്ങളോളം ചെലവഴിച്ചതുകൊണ്ടോ മാത്രമല്ല അദ്ദേഹം വിശുദ്ധനായത്. അതിനെല്ലാം ജീവൻ പകർന്ന ഉറവിടം മറ്റൊന്നായിരുന്നു — വിശുദ്ധ ദിവ്യകാരുണ്യ സന്നിധിയിൽ അദ്ദേഹം നിശ്ശബ്ദമായി ചെലവഴിച്ച ദീർഘനേരങ്ങൾ. ആ ഒരൊറ്റ ഐക്യബന്ധത്തിൽ നിന്നാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഴുവൻ ശുശ്രൂഷയും ഊർജ്ജം സ്വീകരിച്ചത്.

കാൽവരി വീണ്ടും ജീവിക്കുന്ന നിമിഷം

വിശുദ്ധ കുർബാന അർപ്പിക്കുക എന്നത് അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു പതിവ് ആചാരമായിരുന്നില്ല. ഓരോ ദിവസവും കാൽവരിയിലെ ബലി തന്റെ കൺമുന്നിൽ വീണ്ടും സംഭവിക്കുന്നതുപോലെയാണ് അദ്ദേഹം അതിനെ അനുഭവിച്ചത്. ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹവും വേദനയും ഒരേസമയം തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങുന്നതുകൊണ്ടാകാം, ബലിപീഠത്തിനരികിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ പലപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. ഓരോ ദിവ്യബലിയും മനുഷ്യരാശിയോടുള്ള ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ അളവറ്റ പ്രകടനമാണെന്ന് അദ്ദേഹം ഉള്ളുരുകി വിശ്വസിച്ചു — വാക്കുകളിലല്ല, ജീവിതത്തിലൂടെ.

“ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തി”

ദിവ്യകാരുണ്യത്തിന്റെ മഹത്വത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞ ഈ വാക്കുകൾ ഇന്നും സഭയിൽ പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു:

“ലോകത്തിലെ എല്ലാ നല്ല പ്രവൃത്തികളെയും ഒന്നിച്ചുകൂട്ടിയാലും, അവയ്ക്ക് ഒരു വിശുദ്ധ കുർബാനയുടെ മൂല്യത്തോട് താരതമ്യം ചെയ്യാനാവില്ല. കാരണം അവ മനുഷ്യരുടെ പ്രവൃത്തികളാണ്; വിശുദ്ധ കുർബാനയോ ദൈവത്തിന്റെ പ്രവൃത്തിയും.”

ഈ ഒരു ബോധ്യമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിന് മുഴുവൻ ദിശ നൽകിയത്. മനുഷ്യപ്രയത്നം എത്ര വലുതായാലും, അതിന് ദൈവം സ്വയം നൽകുന്ന ഈ ദാനത്തോട് കിടപിടിക്കാനാവില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം അറിഞ്ഞു. അതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം തന്റെ ഇടവകക്കാരെയും ദിവ്യകാരുണ്യ ആരാധനയിലേക്ക് നിരന്തരം ക്ഷണിച്ചത് — വാക്കുകൊണ്ടല്ല, സ്വന്തം മാതൃകകൊണ്ട്.

മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട മൗനസംഭാഷണം

ദിവസവും ദീർഘനേരം അദ്ദേഹം ദിവ്യകാരുണ്യ സന്നിധിയിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ചെലവഴിച്ചു. ചിലപ്പോൾ മണിക്കൂറുകളോളം ഒരു വാക്കുപോലും ഉരിയാടാതെ, ബലിപീഠത്തിനു മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി അദ്ദേഹം ഇരുന്നു. ഇത് കണ്ട ഒരാൾ ഒരിക്കൽ ജിജ്ഞാസയോടെ ചോദിച്ചു:

“അച്ചാ, ഇത്രയും നേരം ദിവ്യകാരുണ്യ സന്നിധിയിൽ എന്താണ് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നത്?”

ലാളിത്യം നിറഞ്ഞ ആ മറുപടി ഇന്നും ആത്മീയജ്ഞാനത്തിന്റെ ഒരു മുത്തായി നിലനിൽക്കുന്നു:

*”ഞാൻ അവിടുത്തെ നോക്കുന്നു; അവിടുന്ന് എന്നെയും നോക്കുന്നു.”*

സ്നേഹത്തിന്റെ മൗനഭാഷ

ഈ ചെറിയ വാക്യത്തിൽ വിയാനി അച്ചന്റെ ആത്മീയജീവിതത്തിന്റെ മുഴുവൻ രഹസ്യവും ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. പ്രാർത്ഥന എന്നത് വാക്കുകളുടെ ബാഹുല്യമല്ല എന്ന് അദ്ദേഹം തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ പഠിപ്പിച്ചു. രണ്ടു പേർ പരസ്പരം സ്നേഹത്തോടെ നോക്കി മൗനത്തിൽ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ, ദൈവസന്നിധിയിൽ വെറുതെ ആയിരിക്കുക എന്നതു തന്നെയാണ് ഏറ്റവും ആഴമേറിയ പ്രാർത്ഥന. ദിവ്യകാരുണ്യത്തിലെ ക്രിസ്തു ഒരു വിദൂര രഹസ്യമല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തോടെ കാത്തിരിക്കുന്ന ഒരു സാന്നിധ്യമാണെന്ന് വിയാനി അച്ചൻ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു — നമ്മൾ അവിടുത്തെ നോക്കാൻ തയ്യാറാകുന്ന ഓരോ നിമിഷത്തിലും, അവിടുന്ന് നമ്മെ അതിലും വലിയ സ്നേഹത്തോടെ തിരികെ നോക്കുന്നു.

ഫാ. ജയ്സൺ കുന്നേൽ MCBS