സ്നേഹം സർവ്വഭയങ്ങളെയും മായ്ച്ചുകളയുമെന്ന് യോഹന്നാന്റെ ഒരു ക്ലാസ്സിക് വചനമുണ്ട്. അതേ സ്നേഹം തന്നെയാണ് ഏതൊരു അസുരവിത്തിൻ്റെയും വളക്കൂറുള്ള മണ്ണ്. മാലാഖ പരിണമിച്ചാണ് സാത്താനുണ്ടായതെന്ന ക്രിസ്റ്റ്യൻ മിത്തോളജിയെ ശരിവയ്ക്കുന്ന വിചാരമാണിത്. പേര് പോലും മാറുന്നില്ല, വെളിച്ചവാഹകൻ – ലൂസിഫർ.

 

എന്തിനാണ് ഇത്രയും ആശങ്കകളുടെയും ഭയത്തിന്റെയും കരുവായി സ്നേഹഭിക്ഷുക്കൾ ഇടറി വീഴുന്നതെന്നതിന് പല കാരണങ്ങളിൽ ഒരെണ്ണം അത് സുലഭമല്ല എന്നത് തന്നെയാണ്. അലുമിനിയത്തിൻ്റെ കഥ പോലെയാണ്. Petronious (54-68 AD) എഴുതിവയ്ക്കുന്ന കഥപോലെ തീരെ അപരിചിതമായ ഒരു പാത്രവുമായി ഒരു കരുവാൻ ചക്രവർത്തിയുടെ മുൻപിൽ എത്തുന്നു. നിലത്തേക്ക് വലിച്ചെറിയുമ്പോൾ അത് ഉടയുന്നില്ല. ചളുങ്ങുന്നേയുള്ളൂ. ഒരു ചുറ്റിക കൊണ്ട് അതിനെ പൂർവ്വാവസ്ഥയിലാക്കി. അലൂമിനിയത്തിൻ്റെ കണ്ടെത്തലായിരുന്നു അത്. ചിലവ് കൂടിയതും അതിസങ്കീർണ്ണവുമായ ഒരു പ്രക്രിയയിലൂടെയാണത് രൂപപ്പെടുന്നത്. ഈ പുതിയ ലോഹം അതിന്റെ ദൗർലഭ്യം കൊണ്ട് സ്വർണ്ണത്തെപ്പോലും പിന്തള്ളുമെന്ന് തോന്നിയ ചക്രവർത്തി അയാളെ കൊന്നുകളയുകയാണ്. The Satyricon എന്ന സറ്റയർ നോവലിലാണ് ഈ കഥ. പ്ലീനി ദ എൽഡർ തന്റെ ചരിത്രപുസ്തകത്തിലും ഇത് ആവർത്തിക്കുന്നുണ്ട്.

 

അത്രയും ഭയമാണ് മനുഷ്യർക്ക്. അപൂർവ്വമായിമാത്രം തങ്ങളെത്തേടിയെത്തുന്ന സ്നേഹം കവർച്ച ചെയ്യുകയോ കളഞ്ഞുപോവുകയോ ചെയ്യുമെന്ന ഭീതിയിൽ ശ്വാസംമുട്ടുമ്പോൾ അസുരരാകാതെ തരമില്ലെന്ന മട്ടിലുള്ള തീർപ്പുകളിലെത്തുന്നു. സ്നേഹം സമൃദ്ധമാകുന്ന കാലം മാത്രമാണ് മനുഷ്യൻ്റെ മോക്ഷകവാടം. ആ അലുമിനിയത്തിൻ്റെ കഥ, പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടുവരെ ഏതാണ്ട് കാര്യങ്ങൾ അങ്ങനെയൊക്കെയായിരുന്നു. അതിനുശേഷമാണ് വിപുലമായ അതിന്റെ ഉല്പാദനം ഉണ്ടായത്.

 

– ബോബി ജോസ് കട്ടികാട്