“ഈശോയുടെ അതിദാരുണമായ പീഡാസഹനത്തെപ്രതി, ഞങ്ങളുടെ മേലും ലോകം മുഴുവനും കരുണയായിരിക്കണമേ.”

ആശുപത്രിയുടെ നീണ്ട വരാന്തയിലൂടെ വേഗത്തിൽ നടക്കുകയായിരുന്നു കൊച്ചച്ചൻ. അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽനിന്ന് ഒരു വിളി കേട്ടത്:

“അച്ചാ… ഈ റൂമിലേക്ക് ഒന്നു വരാമോ?”

തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ ഡ്യൂട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കന്യാസ്ത്രീ നഴ്സായിരുന്നു.

“എന്താണ് കാര്യം?” അച്ചൻ ചോദിച്ചു.

അവൾ പറഞ്ഞു:

“അച്ചാ, ഒരു മനുഷ്യൻ ദിവസങ്ങളായി മരണത്തോട് മല്ലിടുകയാണ്. ഞങ്ങൾ പല വൈദികരെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. പക്ഷേ, അവരെയെല്ലാം അദ്ദേഹം ചീത്ത പറഞ്ഞ് തിരിച്ചയച്ചു. ഈശോയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന് ഒട്ടും ഇഷ്ടമല്ല. പക്ഷേ, അദ്ദേഹം മരിക്കാറായിരിക്കുകയാണ്. അച്ചന് ഒന്നു കൂടി അദ്ദേഹത്തെ സന്ദർശിക്കാമോ?”

കൊച്ചച്ചൻ മുറിയിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു. സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തി.

പക്ഷേ, പ്രതീക്ഷിച്ചതുപോലെതന്നെ, രോഗി ക്രുദ്ധനായി.

“എനിക്ക് നിങ്ങളോട് ഒന്നും സംസാരിക്കാനില്ല! പുറത്തുപോകൂ!”

ശാപവാക്കുകളോടെയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതികരണം.

ഒന്നും പറയാതെ കൊച്ചച്ചൻ മുറിയിൽനിന്ന് പുറത്തിറങ്ങി. വരാന്തയിലൂടെ മുന്നോട്ടു നടക്കുമ്പോഴായിരുന്നു വീണ്ടും ആ വിളി:

“അച്ചാ…”

അത് അതേ കന്യാസ്ത്രീയായിരുന്നു.

“അച്ചാ, ദയവായി ഒന്നു കൂടെ വരാമോ?”

കൊച്ചച്ചൻ പറഞ്ഞു:

“അദ്ദേഹത്തിന് എന്നിൽനിന്ന് ഒന്നും ആവശ്യമില്ല. ഞാൻ എന്തിനാണ് വീണ്ടും പോകുന്നത്?”

കന്യാസ്ത്രീ കെഞ്ചി:

“അച്ചാ… ഒരിക്കൽക്കൂടി അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു അവസരം കൊടുക്കാം.”

മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ കൊച്ചച്ചൻ വീണ്ടും ആ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

“ഇനി എന്താണ് സംഭവിക്കാൻ പോകുന്നത്, ദൈവമേ…” എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം മുറിക്കുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചു.

രോഗിയുടെ അടുത്തെത്തിയശേഷം അച്ചൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു:

“ഞാൻ നിങ്ങളെ കുമ്പസാരിപ്പിക്കാനോ വിശുദ്ധ കുർബാന സ്വീകരിക്കാൻ നിർബന്ധിക്കാനോ വന്നതല്ല. നിങ്ങളുടെ അടുത്തിരുന്ന് ദൈവകാരുണ്യത്തിന്റെ ജപമാല ചൊല്ലാൻ എന്നെ അനുവദിക്കുമോ?”

വൃദ്ധൻ നിസ്സംഗമായി പറഞ്ഞു:

“നീ എന്തു വേണമെങ്കിലും ചെയ്തുകൊള്ളൂ. അതൊന്നും എന്നെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യമല്ല.”

കൊച്ചച്ചൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കിടക്കയ്ക്കരികിൽ ഇരുന്നു. കൈകളിൽ ജപമാലയുമായി ദൈവകാരുണ്യത്തിന്റെ ജപമാല ആരംഭിച്ചു.

“ഈശോയുടെ അതിദാരുണമായ പീഡാസഹനത്തെപ്രതി,

ഞങ്ങളുടെ മേലും ലോകം മുഴുവനും കരുണയായിരിക്കണമേ…”

പെട്ടെന്ന് രോഗി അലറിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

“നിർത്തൂ! ദൈവകാരുണ്യം പറയുന്നത് നിർത്തൂ!”

കൊച്ചച്ചൻ അമ്പരന്ന് എഴുന്നേറ്റു.

“എന്തുപറ്റി?”

വൃദ്ധന്റെ മറുപടി ഹൃദയഭേദകമായിരുന്നു:

“എനിക്ക് കരുണ ലഭിക്കുകയില്ല…”

“അങ്ങനെ പറയാൻ കാരണമെന്താണ്?” അച്ചൻ സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചു.

“അത് പറഞ്ഞിട്ട് നിങ്ങൾക്ക് എന്താണ് കിട്ടാനുള്ളത്?” എന്ന് പറഞ്ഞ് വൃദ്ധൻ വിഷയം ഒഴിവാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

എന്നാൽ കൊച്ചച്ചൻ പിന്മാറിയില്ല. ഒടുവിൽ, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വേദനയുടെ വാതിൽ ആ വൃദ്ധൻ തുറന്നു.

ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷം മുമ്പ്…

“ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് ഞാൻ ഒരു റെയിൽവേ ഗേറ്റിൽ കാവൽക്കാരനായി ജോലി ചെയ്തിരുന്നു.

ഒരു രാത്രി ഞാൻ അമിതമായി മദ്യപിച്ചിരുന്നു. അതിനാൽ ട്രെയിൻ വരുമ്പോൾ ഗേറ്റ് അടയ്ക്കാൻ ഞാൻ മറന്നുപോയി.

അപ്പോഴാണ് ഒരു കുടുംബം സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന കാർ റെയിൽവേ ട്രാക്കിലെത്തിയത്.

ഭർത്താവും ഭാര്യയും അവരുടെ മൂന്ന് കൊച്ചുകുട്ടികളും…

ട്രെയിൻ കാറിൽ ഇടിച്ചു.

അഞ്ചുപേരും തൽക്ഷണം മരിച്ചു.

എന്റെ അശ്രദ്ധയാണ് ആ കുടുംബത്തിന്റെ മരണത്തിന് കാരണമായത്.

അത് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കുറ്റമാണ്.

അതിനുശേഷം ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ ഒരിക്കലും ക്ഷമിച്ചിട്ടില്ല.

ദൈവവും എന്നോട് ക്ഷമിക്കുകയില്ല.

എനിക്കായി നരകം മാത്രമാണ് കാത്തിരിക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ദൈവകാരുണ്യത്തെക്കുറിച്ച് കേൾക്കാൻ പോലും ആഗ്രഹിക്കാത്തത്.”

കൊച്ചച്ചൻ നിശ്ശബ്ദനായി.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകളിലെ ജപമാലയിലേക്ക് നോക്കി കുറച്ചുനേരം മൗനമായി ഇരുന്നു.

പിന്നെ വളരെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:

“ഇത് എവിടെയാണ് സംഭവിച്ചത്?”

വൃദ്ധൻ പോളണ്ടിലെ ഒരു പട്ടണത്തിന്റെ പേര് പറഞ്ഞു.

അത് കേട്ട നിമിഷം കൊച്ചച്ചൻ ഞെട്ടിപ്പോയി.

അദ്ദേഹം ആശുപത്രിയിലെ ക്രൂശിതരൂപത്തിലേക്ക് നോക്കി.

പിന്നെ രോഗിയുടെ മുഖത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞ് പറഞ്ഞു:

“ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷം മുമ്പ് എന്റെ അപ്പനും അമ്മയും എന്റെ ഇളയ മൂന്ന് സഹോദരങ്ങളുമായി ഒരു യാത്ര പോയിരുന്നു. അന്ന് എനിക്ക് അവരോടൊപ്പം പോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവർ താങ്കൾ പറഞ്ഞ അതേ പട്ടണത്തിലൂടെ കാറോടിക്കുമ്പോഴാണ് ആ അപകടം സംഭവിച്ചത്. റെയിൽവേ ട്രാക്കിൽവച്ച് എന്റെ കുടുംബവും എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരായ നാലുപേരും എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു.”

മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു.

അൽപനേരത്തിനുശേഷം കൊച്ചച്ചൻ ആ വൃദ്ധന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു:

“എന്റെ സഹോദരാ… ദൈവം താങ്കളോട് ക്ഷമിക്കുന്നു.

ദൈവം മാത്രമല്ല, ഞാനും താങ്കളോട് ഹൃദയപൂർവ്വം ക്ഷമിക്കുന്നു.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ വർഷങ്ങളായി ഹൃദയത്തിൽ അടച്ചുവച്ചിരുന്ന വേദനയുടെ അണക്കെട്ട് തകർന്നു.

വൃദ്ധൻ ഹൃദയം പൊട്ടി കരഞ്ഞു.

അയാളുടെ കണ്ണുനീരിൽ കുറ്റബോധവും വേദനയും പശ്ചാത്താപവും പ്രത്യാശയും ഒന്നിച്ചുചേർന്നു.

അന്ന് ആദ്യമായി അയാൾ മനസ്സിലാക്കി:

ദൈവകാരുണ്യം തനിക്കും ലഭിക്കും.

കുറച്ചുസമയത്തിനുശേഷം കൊച്ചച്ചൻ ചോദിച്ചു:

“താങ്കളുടെ കുമ്പസാരം കേൾക്കാനും വിശുദ്ധ കുർബാന നൽകാനും എന്നെ അനുവദിക്കുമോ?”

നിറമിഴികളോടെ വൃദ്ധൻ സമ്മതിച്ചു.

അവൻ കുമ്പസാരിച്ചു.

വിശുദ്ധ കുർബാന സ്വീകരിച്ചു.

രണ്ടു ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം ആ മനുഷ്യൻ മരിച്ചു.

എന്നാൽ മരണം അവന്റെ കഥയുടെ അവസാനമായിരുന്നില്ല.

അത് ദൈവകാരുണ്യത്തിന്റെ വിജയമായിരുന്നു.

ആ കന്യാസ്ത്രീ ആരായിരുന്നു?

വൃദ്ധന് വിശുദ്ധ കുർബാന നൽകിയശേഷം കൊച്ചച്ചൻ തന്നെ ആ മുറിയിലേക്ക് വിളിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന കന്യാസ്ത്രീയെ അന്വേഷിച്ചു.

പക്ഷേ, അവളെ എവിടെയും കണ്ടെത്താനായില്ല.

ആശുപത്രി അധികൃതരോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ ലഭിച്ച മറുപടി അദ്ദേഹത്തെ അമ്പരപ്പിച്ചു:

“ഞങ്ങൾ ഈ ആശുപത്രിയിൽ കന്യാസ്ത്രീകളെ ജോലിക്കായി നിയമിക്കുന്നില്ല.”

കൊച്ചച്ചൻ ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി.

വർഷങ്ങളോളം അദ്ദേഹം ആ കന്യാസ്ത്രീയെ അന്വേഷിച്ചു.

ഒടുവിൽ ഒരിക്കൽ വിശുദ്ധ ഫൗസ്റ്റീന താമസിച്ചിരുന്ന പോളണ്ടിലെ വിൽനിയസ് പട്ടണത്തിലെത്തി. അവിടെയുള്ള ഒരു കന്യാസ്ത്രീമഠത്തിൽ വിശുദ്ധ കുർബാന അർപ്പിക്കാൻ പോയപ്പോൾ, ചുവരിൽ തൂക്കിയിരുന്ന വിശുദ്ധ ഫൗസ്റ്റീനയുടെ ചിത്രം അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു.

അദ്ദേഹം അമ്പരന്ന് പറഞ്ഞു:

“ഈ സിസ്റ്ററെയാണ് ഞാൻ കണ്ടത്! വർഷങ്ങളായി ഞാൻ ഇവരെ അന്വേഷിക്കുകയാണ്.”

മദർ സുപ്പീരിയർ അതിശയത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി പറഞ്ഞു:

“അച്ചന് ആളു മാറിയതായിരിക്കണം. ഇത് ഞങ്ങളുടെ സിസ്റ്റർ ഫൗസ്റ്റീനയാണ്. അവൾ 1938-ൽ തന്നെ ഈശോയുടെ സന്നിധിയിലേക്ക് പോയതാണ്.”

ആ നിമിഷം കൊച്ചച്ചന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു സത്യം തെളിഞ്ഞു.

ആശുപത്രിയിൽ തന്നെ വിളിച്ചുകൊണ്ടുപോയത് ആരായിരുന്നു?

മരിക്കാറായിരുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ മുറിയിലേക്ക് വീണ്ടും പോകാൻ തന്നെ നിർബന്ധിച്ചത് ആരായിരുന്നു?

ദൈവകാരുണ്യത്തിന്റെ ജപമാല ചൊല്ലാൻ അവസരം ഒരുക്കിയത് ആരായിരുന്നു?

ഉത്തരം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു:

വിശുദ്ധ ഫൗസ്റ്റീന!

ദൈവകാരുണ്യത്തിന്റെ അപ്പസ്തോലയായ വിശുദ്ധ ഫൗസ്റ്റീന, ആ മനുഷ്യന്റെ അവസാന നിമിഷങ്ങളിൽ ദൈവകാരുണ്യത്തിന്റെ വാതിൽ തുറക്കാൻ ഒരു ഉപകരണമായി എത്തിയതുപോലെ ആ വൈദികന് അനുഭവപ്പെട്ടു.

കൊച്ചച്ചന് ഒന്നും പറയാനായില്ല.

ദൈവകാരുണ്യത്തിന്റെ ആ മഹാവിസ്മയത്തിനു മുമ്പിൽ നമ്രശിരസ്സനായി നിൽക്കാനേ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.

ദൈവകാരുണ്യത്തിന് അതിരുകളില്ല

ചിലപ്പോൾ നമ്മൾ കരുതും:

“എന്റെ പാപം വളരെ വലുതാണ്.”

“ദൈവം എന്നോട് ഇനി ക്ഷമിക്കുകയില്ല.”

“എനിക്കുവേണ്ടി രക്ഷയുടെ വാതിൽ അടഞ്ഞിരിക്കുന്നു.”

എന്നാൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ ഹൃദയം നമ്മോട് പറയുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്:

“നീ എത്ര ദൂരെയായാലും, എന്റെ കരുണ നിന്നേക്കാൾ ദൂരെയല്ല.”

നമ്മുടെ പാപം എത്ര ആഴമുള്ളതായാലും,

ദൈവകാരുണ്യം അതിലും ആഴമുള്ളതാണ്.

നമ്മുടെ ഭൂതകാലം എത്ര ഇരുണ്ടതായാലും,

ക്രിസ്തുവിന്റെ കരുണ അതിനേക്കാൾ ശക്തമായ പ്രകാശമാണ്.

നമ്മൾ നമ്മെത്തന്നെ ക്ഷമിക്കാൻ കഴിയാത്തപ്പോഴും,

ദൈവം നമ്മെ ക്ഷമിക്കാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട് നിരാശപ്പെടരുത്.

ദൈവകാരുണ്യത്തിന്റെ വാതിൽ ഒരിക്കലും അടഞ്ഞിട്ടില്ല.

അത് തുറന്നിരിക്കുന്നത് ക്രിസ്തുവിന്റെ തിരുഹൃദയത്തിലേക്കാണ്.

“ഈശോയെ, ഞാൻ അങ്ങയിൽ ശരണപ്പെടുന്നു.”

✍ ഫാ. ജയ്സൺ കുന്നേൽ MCBS