പത്രോസ് പൗലോസ് ശ്ലീഹന്മാരുടെ തിരുനാളും സഭാ ജീവിതത്തിലെ നാല് അടിസ്ഥാന തൂണുകളും

ജൂൺ 29 തീയതി അപ്പസ്തോല പ്രമുഖന്മാരായ വി. പത്രോസിന്റെയും വി. പൗലോസിന്റെയും തിരുനാൾ കത്തോലിക്കാ സഭയിൽ ആഘോഷിക്കുന്നു. ആരാധനാക്രമ കലണ്ടറിലെ പഴക്കമേറിയതും പ്രധാനപ്പെട്ടതുമായ തിരുനാളുകളിൽ ഒന്നാണ് ഈ തിരുനാൾ. പത്രോസിനും പൗലോസിനും വ്യത്യസ്ത ദൗത്യങ്ങളും സ്വഭാവങ്ങളും പശ്ചാത്തലങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, സഭയുടെ ആരംഭം മുതൽ ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ രണ്ട് അടിസ്ഥാന തൂണുകളായി സഭ അവരെ ഒരുമിച്ച് ബഹുമാനിക്കുന്നു.

തിരുസഭയുടെ “പാറ” ആകാൻ ഈശോ തിരഞ്ഞെടുത്ത മത്സ്യത്തൊഴിലാളിയായിരുന്നു വിശുദ്ധ പത്രോസ് (മത്തായി 16:18), റോമിലെ ആദ്യത്തെ മെത്രാനും അപ്പസ്തോലന്മരുടെ നേതാവുമായി പത്രോസ് മാറി. ഒരിക്കൽ ക്രിസ്ത്യാനികളെ കഠിനമായി പീഡിപ്പിച്ചിരുന്ന സാവൂളായ പൗലോസ് ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ ക്രിസ്തുവിനെ കണ്ടുമുട്ടുകയും ” വിജാതിയരുടെ അപ്പസ്തോലനായി” മാറുകയും ചെയ്തു. സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കാനും ക്രിസ്തീയ സമൂഹങ്ങൾ സ്ഥാപിക്കാനും വ്യാപകമായി സഞ്ചരിച്ച വലിയ പ്രേഷിതനാണ് വി. പൗലോസ്

എ.ഡി. 64-67 കാലഘട്ടത്തിൽ നീറോ ചക്രവർത്തിയുടെ പീഡനത്തിനിടെ രണ്ട് അപ്പോസ്തലന്മാരും റോമിൽ രക്തസാക്ഷിത്വം വരിച്ചു എന്നാണ് പാരമ്പര്യം. പത്രോസിനെ വത്തിക്കാൻ കുന്നിൽ തലകീഴായി ക്രൂശിച്ചുഎന്നും , അതേസമയം റോമൻ പൗരനായിരുന്ന പൗലോസിനെ നഗരമതിലുകൾക്ക് പുറത്ത് ശിരഛേദം ചെയ്തു എന്നുമാണ് പാരമ്പര്യം. അവരുടെ ശവകുടീരങ്ങൾ ആരാധനാകേന്ദ്രങ്ങളായി മാറി, മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ റോമിൽ അവരുടെ സംയുക്ത തിരുനാൾ ആചരിച്ചിരുന്നു. മഹാന്മാരായ ഈ രണ്ട്അ അപ്പോസ്തലന്മാരുടെയും തിരുനാൾ ഒരുമിച്ച് ആഘോഷിക്കുന്നത് സഭയുടെ ഐക്യത്തിന്റെയും സാർവത്രികതയുടെയും ശക്തമായ അടയാളമാണ്. പത്രോസിൻ്റെയും പൗലോസിൻ്റെയും ജീവിതം പരിശോധിച്ചാൽ സഭാ ജീവിതത്തിലെ നാല് തൂണുകൾ നമുക്കു കണ്ടെത്താൻ കഴിയും

1. യേശുക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസം

ആദ്യത്തേതും ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ടതുമായ സ്തംഭം കർത്താവും രക്ഷകനുമായ യേശുവിലുള്ള വിശ്വാസമാണ്. കേസറിയാ ഫിലിപ്പിയിൽ വച്ചു പത്രോസ് വിശ്വാസപ്രഖ്യാപനം നടത്തുന്നു.

“ശിമയോന്‍ പത്രോസ് പറഞ്ഞു: നീ ജീവനുള്ള ദൈവത്തിന്‍റെ പുത്രനായ ക്രിസ്തുവാണ്.”

(മത്തായി 16 : 16) പത്രോസ് തന്റെ ആദ്യ ലേഖനത്തിൽ ഈ വിശ്വാസത്തെ വീണ്ടും സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു: “ അവനെ നിങ്ങള്‍ കണ്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും സ്നേഹിക്കുന്നു. ഇപ്പോള്‍ കാണുന്നില്ലെങ്കിലും അവനില്‍ വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് അവാച്യവും മഹത്വപൂര്‍ണവുമായ സന്തോഷത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ മുഴുകുന്നു.” (1 പത്രോസ് 1 : 8 )

പ്രവൃത്തികൾ മാത്രമല്ല, വിശ്വാസത്തിലൂടെയാണ് രക്ഷ വരുന്നതെന്ന് വിശുദ്ധ പൗലോസും ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു: “ എന്തെന്നാല്‍, നിയമാനുഷ്ഠാനം കൂടാതെതന്നെ വിശ്വാസത്താല്‍ മനുഷ്യന്‍ നീതീകരിക്കപ്പെടുന്നു എന്നു നാം അനുമാനിക്കുന്നു.” (റോമ 3:28). രണ്ട് അപ്പോസ്തലന്മാർക്കും യേശുക്രിസ്തുവുമായി വ്യക്തിപരവും ജീവനുള്ളതുമായ ബന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു. ക്രിസ്തീയ ജീവിതത്തിന്റെയും സഭയുടെ ദൗത്യത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനവുമായ ഈ വിശ്വാസം കാലത്തിനും സംസ്കാരങ്ങൾക്കും അതീതമായി വിശ്വാസികളെ ഒന്നിപ്പിക്കുകയും അവരെ നിരന്തരമായ നവീകരണത്തിലേക്ക് വിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

2. വിശുദ്ധിയിലേക്കും മാനസാന്തരത്തിലേക്കുമുള്ള ആഹ്വാനം

രണ്ടാമത്തെ തൂൺ വ്യക്തിപരമായ മാനസാന്തരത്തിലേക്കും വിശുദ്ധിയിലേക്കും ഉള്ള ആഹ്വാനമാണ്. വേറിട്ട ഒരു ജീവിതത്തിനായി പരിശ്രമിക്കാൻ പത്രോസ് വിശ്വാസികളെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്നു:“മറിച്ച്, നിങ്ങളെ വിളിച്ചവന്‍ പരിശുദ്ധനായിരിക്കുന്നതുപോലെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളിലും നിങ്ങളും പരിശുദ്ധരായിരിക്കുവിന്‍.” (1 പത്രോസ് 1:15). കൃപയാൽ സമൂലമായി രൂപാന്തരപ്പെട്ട പൗലോസ് ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: “ നിങ്ങള്‍ ഈ ലോകത്തിന് അനുരൂപരാകരുത്; പ്രത്യുത, നിങ്ങളുടെ മനസ്സിന്‍റെ നവീകരണംവഴി രൂപാന്തരപ്പെടുവിന്‍. ദൈവഹിതം എന്തെന്നും, നല്ലതും പ്രീതിജനകവും പരിപൂര്‍ണവുമായത് എന്തെന്നും വിവേചിച്ചറിയാന്‍ അപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ക്കു സാധിക്കും. (റോമാ 12 : 2)

ക്രിസ്തുവിനെ അനുഗമിക്കുക എന്നാൽ പാപത്തിനു മരിക്കുകയും ആത്മാവിൽ ജീവിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നതാണെന്ന് രണ്ട് അപ്പോസ്തലന്മാരും മനസ്സിലാക്കി. മാനസാന്തരം ഒരു തവണ മാത്രം സംഭവിക്കുന്ന ഒരു സംഭവമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു ആജീവനാന്ത പ്രക്രിയയായിരുന്നു. വിശുദ്ധി ചുരുക്കം ചിലർക്ക് മാത്രമായി നീക്കിവച്ചിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സഭയിലെ ഓരോ അംഗത്തിനും വേണ്ടിയുള്ള ഒരു സാർവത്രിക വിളിയാണ്.

3. സഭയിലെ ഐക്യവും കൂട്ടായ്മയും

സഭാ ജീവിതത്തിലെ മൂന്നാമത്തെ സ്തംഭം ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരത്തിലെ അവയവങ്ങൾക്കും ഐക്യത്തിനും കൂട്ടായ്മയ്ക്കുമുള്ള ആഹ്വാനമാണ്. അവരുടെ വ്യത്യാസങ്ങൾ – പിരിമുറുക്കത്തിന്റെ നിമിഷങ്ങൾ പോലും – ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും – പത്രോസും പൗലോസും ഒരു സഭയിലും ഒരു ദൗത്യത്തിലും ഒരു സുവിശേഷത്തിലും ഒന്നിച്ചു.

ക്രിസ്തുവിന്റെ ശരീരമെന്ന നിലയിൽ സഭയെക്കുറിച്ച് പൗലോസ് ആവേശത്തോടെ സംസാരിക്കുന്നു: “എന്തെന്നാൽ, ഒരു ആത്മാവിൽ നാമെല്ലാവരും ഒരു ശരീരത്തിലേക്ക് സ്നാനമേറ്റു” (1 കൊരിന്ത്യർ 12:13). ക്രിസ്ത്യാനികളെ വിളിക്കുമ്പോൾ പത്രോസ് ഈ ചിത്രം പ്രതിധ്വനിപ്പിക്കുന്നു: “ജീവനുള്ള കല്ലുകൾ ഒരു ആത്മീയ ഭവനമായി പണിയപ്പെടുന്നു” (1 പത്രോസ് 2:5). ഐക്യം ഏകീകൃതമല്ല, മറിച്ച് സ്നേഹത്തിലും സത്യത്തിലുമുള്ള കൂട്ടായ്മയാണ്. ആത്മാവിനാൽ ബന്ധിതവും, ദിവ്യകാരുണ്യത്താൽ നിലനിർത്തപ്പെട്ടതും, പരസ്പര സ്നേഹത്തിനും സേവനത്തിനും വിളിക്കപ്പെട്ടതുമായ ഒരു സമൂഹമാണ് സഭയെന്ന് അപ്പോസ്തലന്മാർ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

4. ദൗത്യവും സുവിശേഷവൽക്കരണവും

സഭയെ താങ്ങി നിർത്തുന്ന നാലാമത്തെ തൂൺ ദൗത്യം ആണ്—സഭയെ ലോകത്തിലേക്ക് അയച്ചിരിക്കുന്നത് എല്ലാ ജനതകളോടും സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കാനാണ്. പൗലോസ് തന്റെ ജീവിതം മിഷനറി യാത്രകൾക്കായി സമർപ്പിച്ചു, മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി ജീവിക്കാൻ സഭയെ പ്രേരിപ്പിച്ചു: “ഞാന്‍ സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുന്നെങ്കില്‍ അതില്‍ എനിക്ക് അഹംഭാവത്തിനുവകയില്ല. അത് എന്‍റെ കടമയാണ്. ഞാന്‍ സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ എനിക്കു ദുരിതം”

(1 കോറിന്തോസ്‌ 9 : 16). പത്രോസ് തന്റെ ആദ്യ ലേഖനത്തിൽ വിശ്വാസികളോട് പറയുന്നു: ” ക്രിസ്തുവിനെ കര്‍ത്താവായി നിങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തില്‍ പൂജിക്കുവിന്‍. നിങ്ങള്‍ക്കുള്ള പ്രത്യാശയെപ്പറ്റി വിശദീകരണം ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഏവരോടും മറുപടി പറയാന്‍ സദാ സന്നദ്ധരായിരിക്കുവിന്‍.” (1 പത്രോസ് 3:15). സുവിശേഷവൽക്കരണം ഒരു ഐച്ഛിക ജോലിയല്ല, മറിച്ച് ക്രിസ്തുവുമായുള്ള ഒരു കണ്ടുമുട്ടലിന്റെ സ്വാഭാവിക ഒഴുക്കാണ്. വിശുദ്ധിയും ദൗത്യവും പരസ്പരം കൈകോർക്കുന്നു എന്ന് അപ്പോസ്തലന്മാർ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നു – കൃപയാൽ രൂപാന്തരപ്പെട്ടവർ ലോകത്തെ രൂപാന്തരപ്പെടുത്താൻ വിളിക്കപ്പെട്ടവരാണ്.

വിശുദ്ധ പത്രോസിന്റെയും പൗലോസിന്റെയും തിരുനാൾ, സഭ അവരുടെ സാക്ഷ്യത്തിന്റെയും പഠിപ്പിക്കലിന്റെയും ഉറച്ച അടിത്തറയിലാണ് നിലകൊള്ളുന്നതെന്ന് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. ക്രിസ്തുവിലുള്ള വിശ്വാസം, വിശുദ്ധിയുടെ പിന്തുടരൽ, ഐക്യത്തോടുള്ള പ്രതിബദ്ധത, ദൗത്യത്തിനായുള്ള തീക്ഷ്ണത എന്നിവയിലൂടെ സഭ അതിന്റെ അപ്പസ്തോലിക വിളി ജീവിക്കുന്നു. വിശ്വാസത്തിൻ്റെ ഈ രണ്ട് അതികായന്മാരിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട്, അവർ പടുത്തുയർത്തിയ സഭയിൽ ജീവനുള്ള കല്ലുകളാകാനുള്ള നമ്മുടെ സ്വയ പ്രതിബദ്ധതയെ ഈ തിരുനാൾ ദിനത്തിൽ നമുക്ക് പുതുക്കാം.

ഫാ. ജയ്സൺ കുന്നേൽ mcbs