പിരിയുമ്പോൾ മാത്രം കൈമാറേണ്ട ഒന്നായിട്ടായിരുന്നു ഒരിക്കൽ മനുഷ്യർ ഉപഹാരങ്ങളെ ഗണിച്ചത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അതിൽ എണ്ണിത്തീർക്കാനാവാത്ത വൈകാരികത അടക്കം ചെയ്തിരുന്നു. ഹെർബേറിയത്തിലെ വരണ്ട ഇല പോലെ, എന്നെങ്കിലുമൊരിക്കൽ അതൊരു ഹരിതകാലം ഓർമ്മിപ്പിക്കുമെന്ന് അത് കൈമാറിയവർ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു. എളുപ്പമായിരുന്നില്ല അത്തരമൊന്ന് കണ്ടെത്തുവാൻ. ഓർമ്മ മുള്ളായി, പൂവായി ഒരേ നേരത്ത് വേദനയും ആഹ്ളാദവുമായി. കൗതുകകരമായ ഒരു നിരീക്ഷണം, അത്തരം ഉപഹാരങ്ങൾക്ക് അങ്ങാടിയുടെ സൂചികയുപയോഗിച്ചതിനാൽ കേവലം ചില്ലിക്കാശിന്റെ വിലയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്നാണ്. അതിൽ മെഴുകിലെന്നപോലെ പതിഞ്ഞിട്ടുള്ള വിരൽമുദ്രകൾ കാണുവാൻ ഒരു ഭൂതക്കണ്ണാടിയുടെയും സഹായം ആവശ്യമില്ലായിരുന്നു. പാമുകിന്റെ നോവലിലെ -Kemal നെപ്പോലെ ശകലം കിറുക്കിന്റെ വരപ്രസാദം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ മറ്റൊരാളുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ നിസ്സാരമെന്നു കരുതുന്ന കാര്യങ്ങൾ കൊണ്ട് ഏതൊരാളും പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു നിഷ്കളങ്കചിത്രശാല രൂപപ്പെടുത്തിയേനേ. എന്തൊക്കെയാണ് അയാളതിൽ കരുതിവച്ചിരിക്കുന്നത്. Fusun വലിച്ചെറിഞ്ഞു കളഞ്ഞ 4213 സിഗററ്റ് കുറ്റികൾ പോലും എത്ര ശ്രദ്ധയോടെയാണ് ശേഖരിച്ച് വച്ചിരിക്കുന്നത്.