“ഒരു തടവുകാരന്റെ നമ്പർ, ഒരു വൈദികന്റെ ജീവത്യാഗം, സ്നേഹത്തിന്റെ അനശ്വര സാക്ഷ്യം.”

1941 മേയ് 28-ന് ഔഷ്വിറ്റ്സിലെത്തിയപ്പോൾ മാക്സിമില്യൻ കോൾബെയ്ക്ക് നൽകിയ നമ്പർ 16670 ആയിരുന്നു. അന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ പേര് മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ്, ഒരു തടവുകാരന്റെ തിരിച്ചറിയൽ മാത്രമാക്കി മാറ്റാനുള്ള നാസികളുടെ ശ്രമത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു. എന്നാൽ 1941 ആഗസ്റ്റ് 14-ന് ആ നമ്പറിന്റെ അർത്ഥം എന്നെന്നേക്കുമായി മാറി. സ്വന്തം ജീവൻ മറ്റൊരു തടവുകാരനുവേണ്ടി സമർപ്പിച്ചപ്പോൾ 16670 ഒരു തടവുകാരന്റെ നമ്പർ മാത്രമല്ലാതായി; അത് ദൈവസ്നേഹത്തിന്റെ നമ്പറായി, സഹോദരസ്നേഹത്തിന്റെ അക്കമായി, ആത്മത്യാഗത്തിന്റെ അടയാളമായി മാറി. മനുഷ്യരെ വെറും നമ്പറുകളാക്കി ചുരുക്കിയ ഔഷ്വിറ്റ്സിൽ, 16670 എന്ന നമ്പർ മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ മഹത്വം — മറ്റൊരാൾക്കുവേണ്ടി സ്വയം നൽകുന്ന സ്നേഹം — ലോകത്തിന് മുന്നിൽ എഴുതി. ഒരു വൈദികന്റെ ജീവസമർപ്പണത്തിലൂടെ ദൈവസ്നേഹം സഹോദരനിലേക്കൊഴുകിയെത്തിയ നമ്പറായിരുന്നു അത്. മരണത്തിന്റെ രജിസ്റ്ററിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയ ഒരു നമ്പർ, എന്നാൽ സ്വർഗത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ സാക്ഷ്യം.

മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ഇരുണ്ട അധ്യായങ്ങളിലൊന്നായ ഔഷ്വിറ്റ്സിൽ, മരണത്തിന്റെ മുന്നിൽ പോലും സ്നേഹത്തിന് മനുഷ്യഹൃദയത്തെ കീഴടക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് സ്വന്തം ജീവിതംകൊണ്ട് തെളിയിച്ച വൈദികനായിരുന്നു വിശുദ്ധ മാക്സിമില്യൻ മരിയ കോൾബെ. ഒരു മനുഷ്യനെ വെറും തടവുകാരനായി കണ്ടിരുന്ന സംവിധാനത്തിന്റെ നടുവിൽ, അദ്ദേഹം ഓരോ മനുഷ്യനിലും ദൈവത്തിന്റെ ഛായ കണ്ടു. ഒടുവിൽ സ്വന്തം ജീവൻ മറ്റൊരാൾക്കുവേണ്ടി അർപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ക്രിസ്തുവിന്റെ വാക്കുകൾ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ സാക്ഷാത്കരിച്ചു:

“സ്‌നേഹിതര്‍ക്കുവേണ്ടി ജീവന്‍ അര്‍പ്പിക്കുന്നതിനെക്കാള്‍ വലിയ സ്‌നേഹം ഇല്ല. “(യോഹന്നാന്‍ 15 : 13 ) 16670 ഇനി ഒരു നമ്പർ മാത്രമല്ല. അത് സ്നേഹം മരണത്തെ ജയിച്ച കഥയാണ്.

ബാല്യത്തിലെ വിളി

1894 ജനുവരി 8-ന് പോളണ്ടിലെ സ്ദുൻസ്ക വോളയിൽ റൈമുണ്ട് കോൾബെ ജനിച്ചു. ജൂലിയൂസിന്റെയും മരിയയുടെയും ഭക്തിയുള്ള കുടുംബത്തിൽ വളർന്ന റൈമുണ്ട്, ചെറുപ്പം മുതൽത്തന്നെ പ്രാർത്ഥനയിലും പഠനത്തിലും പ്രത്യേക താൽപ്പര്യം കാണിച്ചു.

ബാല്യത്തിൽ പരിശുദ്ധ കന്യകാമറിയത്തെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന് ലഭിച്ച ഒരു ദർശനം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തെ ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിച്ചു. മറിയം രണ്ട് കിരീടങ്ങൾ — വെള്ളയും ചുവപ്പും — തന്റെ മുന്നിൽ വച്ചതായി അദ്ദേഹം പിന്നീട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. വെള്ള കിരീടം വിശുദ്ധിയെയും ചുവപ്പ് കിരീടം രക്തസാക്ഷിത്വത്തെയും സൂചിപ്പിച്ചു.

“ഏത് കിരീടമാണ് നീ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് ബാലനായ റൈമുണ്ട് മറുപടി നൽകി:

“രണ്ടും.” പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഈ രണ്ട് കിരീടങ്ങളും യാഥാർഥ്യമായി.

വൈദികനും സുവിശേഷപ്രഘോഷകനും

പതിമൂന്നാം വയസ്സിൽ അദ്ദേഹം ഫ്രാൻസിസ്കൻ സന്യാസസമൂഹത്തിൽ ചേർന്ന്, മാക്സിമില്യൻ മരിയ എന്ന പേര് സ്വീകരിച്ചു.

റോമിൽ തത്ത്വശാസ്ത്രത്തിലും ദൈവശാസ്ത്രത്തിലും പഠനം പൂർത്തിയാക്കി അദ്ദേഹം വൈദികനായി. പരിശുദ്ധ കന്യകാമറിയത്തോടുള്ള ഭക്തി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ കേന്ദ്രബിന്ദുവായിരുന്നു.

1917-ൽ അദ്ദേഹം “നിർമ്മലമറിയത്തിന്റെ സൈന്യം” (Militia Immaculata) എന്ന പ്രസ്ഥാനം സ്ഥാപിച്ചു. മറിയത്തിന്റെ മധ്യസ്ഥതയിലൂടെ ലോകത്തെ ക്രിസ്തുവിലേക്കു നയിക്കുക എന്നതായിരുന്നു അതിന്റെ ലക്ഷ്യം.

പോളണ്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയെത്തിയശേഷം അദ്ദേഹം “നിർമ്മലയുടെ വീരൻ” (Knight of the Immaculata) എന്ന പ്രസിദ്ധീകരണം ആരംഭിക്കുകയും, പിന്നീട് “നീപൊകാലനോവ്” (Niepokalanów) എന്ന വലിയ ഫ്രാൻസിസ്കൻ കേന്ദ്രം സ്ഥാപിക്കുകയും ചെയ്തു. അച്ചടി, റേഡിയോ, സിനിമ തുടങ്ങിയ ആധുനിക മാധ്യമങ്ങളെയെല്ലാം അദ്ദേഹം സുവിശേഷപ്രഘോഷണത്തിനായി ഉപയോഗിച്ചു.

സത്യവും സ്നേഹവുമാണ് മനുഷ്യഹൃദയത്തെ കീഴടക്കുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം തന്റെ കാലത്തുതന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.

നാസി അധിനിവേശവും അറസ്റ്റും

1939-ൽ ജർമ്മനി പോളണ്ടിനെ ആക്രമിച്ചു. നാസി ഭരണത്തിന്റെ വംശീയതയെയും മനുഷ്യവിരുദ്ധതയെയും മാക്സിമില്യൻ ശക്തമായി എതിർത്തു. യുദ്ധകാലത്ത് നീപൊകാലനോവ് ഒരു അഭയകേന്ദ്രമായി മാറി. ദുരിതത്തിലായവർക്കും അഭയം തേടിയെത്തിയവർക്കും അദ്ദേഹം സഹായം നൽകി. 1941 ഫെബ്രുവരി 17-ന് ഗസ്റ്റപ്പോ അദ്ദേഹത്തെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തു. ആദ്യം വാർസോയിലെ ജയിലിലും പിന്നീട് ഔഷ്വിറ്റ്സിലും അദ്ദേഹത്തെ തടവിലാക്കി.

1941 മേയ് 28-ന് ഔഷ്വിറ്റ്സിൽ എത്തിയപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന് 16670 എന്ന തടവുകാരൻ നമ്പർ നൽകപ്പെട്ടു.

ഔഷ്വിറ്റ്സിലെ വൈദികൻ

മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തെയും ആത്മാവിനെയും തകർക്കാൻ വേണ്ടി രൂപകൽപ്പന ചെയ്യപ്പെട്ട സ്ഥലമായിരുന്നു ഔഷ്വിറ്റ്സ്. വിശപ്പ്, മർദ്ദനം, അപമാനം, രോഗം, നിർബന്ധിത അധ്വാനം — ഇവയെല്ലാം അവിടെ നിത്യസംഭവങ്ങളായിരുന്നു.

എന്നാൽ മാക്സിമില്യൻ അവിടെയും തന്റെ വൈദികശുശ്രൂഷ തുടർന്നു.

അദ്ദേഹം തടവുകാരുടെ കുമ്പസാരം കേട്ടു; ദുർബലരുമായി തന്റെ ഭക്ഷണം പങ്കുവച്ചു; മരണത്തെ നേരിടുന്നവർക്ക് ധൈര്യം പകർന്നു; നിരാശരായവരിൽ പ്രത്യാശ വളർത്തി.

തടവുകാരെ വെറും നമ്പറുകളായി മാത്രം കണ്ടിരുന്ന ആ ക്യാമ്പിൽ, അദ്ദേഹം ഓരോ മനുഷ്യനിലും ദൈവമക്കളെ കണ്ടു.

മറ്റൊരാൾക്കായി മരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ച നിമിഷം

1941 ജൂലൈയിൽ ഒരു തടവുകാരൻ ക്യാമ്പിൽനിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ടു. പ്രതികാരമായി, ആ ബ്ലോക്കിൽനിന്ന് പത്തുപേരെ തിരഞ്ഞെടുത്ത് പട്ടിണികിടത്തി കൊല്ലാൻ നാസികൾ തീരുമാനിച്ചു.

തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരിൽ പോളിഷ് സൈനികനായ ഫ്രാൻസിസ്സെക് ഗജോവ്നിച്ചെക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു.

“എന്റെ ഭാര്യയും മക്കളും!” എന്നു നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് അയാൾ കരഞ്ഞു.

അപ്പോൾ മാക്സിമില്യൻ തടവുകാരുടെ നിരയിൽനിന്ന് മുന്നോട്ടുവന്നു:

“ഈ മനുഷ്യന്റെ സ്ഥാനത്ത് എന്നെ അനുവദിക്കണം.”

നാസി ഉദ്യോഗസ്ഥൻ ചോദിച്ചു: “നീ ആരാണ്?”

അദ്ദേഹം മറുപടി പറഞ്ഞു:

“ഞാൻ ഒരു കത്തോലിക്കാ വൈദികനാണ്. ഈ മനുഷ്യന് ഭാര്യയും മക്കളുമുണ്ട്. എനിക്ക് ആരുമില്ല.”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭ്യർത്ഥന അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു. ഫ്രാൻസിസ്സെക് രക്ഷപ്പെട്ടു; മാക്സിമില്യൻ, മരണത്തിനായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പത്തുപേരോടൊപ്പം ബങ്കറിലേക്കു പോയി.

അദ്ദേഹത്തിന് ആ മനുഷ്യനെ മുൻപരിചയം പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നിട്ടും അയാൾക്കുവേണ്ടി സ്വന്തം ജീവൻ അർപ്പിച്ചു.

മരണബങ്കറിലെ പ്രാർത്ഥന

മാക്സിമില്യനും മറ്റ് ഒമ്പതു തടവുകാരും ഭക്ഷണവും വെള്ളവുമില്ലാത്ത ഭൂഗർഭ ബങ്കറിൽ അടയ്ക്കപ്പെട്ടു.

എന്നാൽ അവിടെ കാത്തിരുന്നത് ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു കാഴ്ചയായിരുന്നു — നിലവിളികൾക്കു പകരം പ്രാർത്ഥനയും സ്തുതിഗീതങ്ങളും ഉയർന്നു.

മാക്സിമില്യൻ സഹതടവുകാരെ പ്രാർത്ഥനയിൽ നയിച്ചു. അവർ ക്രിസ്തുവിന്റെ പീഡാനുഭവം ധ്യാനിക്കുകയും പരിശുദ്ധ കന്യകാമറിയത്തെ സ്തുതിക്കുകയും ചെയ്തു.

ഒരാൾക്കുപിന്നാലെ ഒരാൾ മരിച്ചുവീണു. എന്നാൽ മാക്സിമില്യൻ അവസാനത്തോളം പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

1941 ഓഗസ്റ്റ് 14-ന്, വിശപ്പുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം മരിക്കാതിരുന്നതിനാൽ നാസികൾ വിഷം കുത്തിവച്ച് അദ്ദേഹത്തെ വധിച്ചു.

അവസാന നിമിഷത്തിലും അദ്ദേഹം ശാന്തനായിരുന്നു.

അങ്ങനെ, ബാല്യത്തിൽ സ്വീകരിച്ച രണ്ട് കിരീടങ്ങളിൽ രണ്ടാമത്തേത് — രക്തസാക്ഷിത്വത്തിന്റെ കിരീടം — അദ്ദേഹം നേടി.

ഒരു ജീവൻ രക്ഷിച്ച മരണം

മാക്സിമില്യന്റെ സ്ഥാനത്ത് ജീവിച്ച ഫ്രാൻസിസ്സെക് ഗജോവ്നിച്ചെക് യുദ്ധാനന്തരം തന്റെ കുടുംബത്തിലേക്കു മടങ്ങി.

ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അദ്ദേഹം മാക്സിമില്യന്റെ സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു:

“ഫാ. കോൾബെ എന്റെ സ്ഥാനത്ത് മരിച്ചു.”

ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കപ്പെട്ടു എന്നതിനുമപ്പുറം, മാക്സിമില്യന്റെ ത്യാഗം മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനും ക്രിസ്തീയ സ്നേഹത്തിനും ശക്തമായ ഒരു സാക്ഷ്യമായി മാറി.

വിശുദ്ധനായി ഉയർത്തപ്പെട്ട സാക്ഷി

1971-ൽ പോൾ ആറാമൻ മാർപ്പാപ്പ മാക്സിമില്യൻ കോൾബെയെ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.

1982 ഒക്ടോബർ 10-ന് വിശുദ്ധ ജോൺ പോൾ രണ്ടാമൻ മാർപ്പാപ്പ അദ്ദേഹത്തെ വിശുദ്ധനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.

സ്വന്തം ജീവൻ രക്ഷിക്കപ്പെട്ട ആ മനുഷ്യൻ — ഫ്രാൻസിസ്സെക് ഗജോവ്നിച്ചെക് — ആ ചരിത്രനിമിഷത്തിനും സാക്ഷിയായി.

ഇന്ന് വിശുദ്ധ മാക്സിമില്യൻ കോൾബെ, തടവുകാരുടെയും കുടുംബങ്ങളുടെയും മാധ്യമപ്രവർത്തകരുടെയും മറ്റനേകം പേരുടെയും മധ്യസ്ഥനായി ആദരിക്കപ്പെടുന്നു.

ഇന്നും മുഴങ്ങുന്ന സന്ദേശം

മാക്സിമില്യന്റെ ജീവിതം നമ്മോട് ചില ലളിതമായ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നു:

നാം ആരെ സ്നേഹിക്കാൻ തയ്യാറാണ്?

മറ്റൊരാളുടെ നന്മയ്ക്കായി എത്രത്തോളം ത്യാഗം ചെയ്യാൻ നമുക്കു കഴിയും?

വിദ്വേഷത്തിനു മറുപടിയായി നാം എന്താണ് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്?

ഔഷ്വിറ്റ്സിൽ മാക്സിമില്യൻ ഒരു കാര്യം തെളിയിച്ചു: മനുഷ്യന്റെ ശരീരത്തെ തടവിലാക്കാം; എന്നാൽ ദൈവത്തിൽ വേരൂന്നിയ സ്നേഹത്തെ ആർക്കും തടവിലാക്കാനാവില്ല.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണം ഒരു തോൽവിയായിരുന്നില്ല — അത് സ്നേഹത്തിന്റെ വിജയമായിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ സന്ദേശം ഇന്നും വ്യക്തമാണ്:

ഇരുട്ട് എത്ര ആഴമുള്ളതായാലും പ്രകാശത്തിന് അതിനെ ഭേദിക്കാനാകും. വിദ്വേഷം എത്ര ശക്തമായാലും സ്നേഹത്തിന് അതിനെ ജയിക്കാനാകും. മരണം അവസാന വാക്കല്ല — ദൈവമാണ് അവസാന വാക്ക്.

ക്രിസ്തുവിൽ വേരൂന്നിയ സ്നേഹം മരണത്തേക്കാൾ ശക്തമാണ് എന്നാണ് വിശുദ്ധ മാക്സിമില്യൻ മരിയ കോൾബെ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത്.

✍ ഫാ. ജയ്സൺ കുന്നേൽ mcbs