ഫ്രാൻസിസ്കൻ 800-ാം ജൂബിലി വർഷത്തിന്റെ സ്മരണയിൽ

അസീസിയിലെ വിശുദ്ധ ഫ്രാൻസിസ് 1226 ഒക്ടോബർ 3-ന് ഈ ലോകജീവിതം പൂർത്തിയാക്കി ദൈവസന്നിധിയിലേക്ക് യാത്രയായി. ആ സംഭവത്തിന് എട്ടു നൂറ്റാണ്ട് തികയുന്ന വർഷമാണ് 2026. ഫ്രാൻസിസ്കൻ കുടുംബത്തിനും സഭയ്ക്കും മുഴുവൻ ലോകത്തിനും ഇത് അതീവ പ്രാധാന്യമുള്ള ജൂബിലി വർഷമാണ്. കഴിഞ്ഞ എണ്ണൂറു വർഷമായി ഫ്രാൻസിസിന്റെ ജീവിതം ക്രൈസ്തവർക്കും അല്ലാത്തവർക്കും പ്രചോദനമായി നിലകൊള്ളുന്നു. ഇന്നത്തെ ലോകം ഉപഭോഗസംസ്കാരത്തിലും അക്രമത്തിലും പരിസ്ഥിതിനാശത്തിലും ഒറ്റപ്പെടലിലും വലയുകയാണ്. അവിടെ ലാളിത്യവും സമാധാനവും സൃഷ്ടിസ്നേഹവും സാഹോദര്യവും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന ഈ വിശുദ്ധന്റെ സന്ദേശത്തിന് ഏറെ പ്രസക്തിയുണ്ട്.

ജൂബിലി വർഷം ഒരു ഓർമ്മയാചരണം മാത്രമല്ല. ഫ്രാൻസിസ് സ്വീകരിച്ച സുവിശേഷാധിഷ്ഠിതമായ ജീവിതരീതിയിലേക്ക് മടങ്ങിച്ചെല്ലാനുള്ള ക്ഷണം കൂടിയാണ് ഇത്. ഓരോ വിശ്വാസിക്കും സ്വന്തം ഹൃദയത്തെ പരിശോധിക്കാനുള്ള അവസരമാണിത്. ഈ ജൂബിലിയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ വിശുദ്ധജീവിതത്തിന്റെ കഥ നമുക്ക് ക്രമമായി ഓർമ്മിക്കാം.

1. സമ്പത്തിന്റെ നടുവിലെ ബാല്യവും യൗവനവും

ഇറ്റലിയിലെ മനോഹരമായ ചെറുപട്ടണമായ അസീസിയിൽ ഏകദേശം 1182-ലാണ് ഫ്രാൻസിസ് ജനിച്ചത്. ജിയോവന്നി ബെർണാർഡോനെ എന്നായിരുന്നു ആദ്യത്തെ പേര്. പിതാവ് പീറ്റർ ബെർണാർഡോനെ സമ്പന്നനായ വസ്ത്രവ്യാപാരിയായിരുന്നു. വ്യാപാരത്തിനായി ഫ്രാൻസിലേക്ക് പതിവായി യാത്ര ചെയ്തിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിന് ആ രാജ്യത്തോട് പ്രത്യേക സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു. ആ സ്നേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മയിലാണ് മകൻ ഫ്രാൻസിസ് എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടത്. മാതാവ് പിക്കാ ഒരു ഫ്രഞ്ച് പ്രഭുകുടുംബത്തിൽ നിന്നുള്ളവളായിരുന്നു. നല്ല വിദ്യാഭ്യാസവും സൗകര്യങ്ങളും ഫ്രാൻസിസിന് ലഭിച്ചു. ലാറ്റിൻ ഭാഷ പഠിച്ചു, പിതാവിന്റെ വ്യാപാരവും പരിചയപ്പെട്ടു. മനോഹരവസ്ത്രങ്ങളും സുഹൃത്തുക്കളോടൊത്തുള്ള ആഘോഷങ്ങളും സംഗീതവും കവിതയും അവന് പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു. ഉദാരതയും സന്തോഷസ്വഭാവവും കൊണ്ട് യുവാക്കളുടെ സ്വാഭാവിക നേതാവായി അവൻ മാറി. ഒരു വീരയോദ്ധാവായി പ്രശസ്തി നേടണം എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ വലിയ സ്വപ്നം. എന്നാൽ പുറമേ എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഉള്ളിൽ ഒരു ശൂന്യതയുണ്ടായിരുന്നു. ആഘോഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ രാത്രികളിൽ അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ചോദ്യം ഉയർന്നു: “ഇതാണോ ജീവിതത്തിന്റെ അർത്ഥം?” ആ ചോദ്യത്തിന് അന്ന് ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു. പക്ഷേ ദൈവം അപ്പോഴേക്കും അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ പ്രവർത്തിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

2. യുദ്ധം, തടവറ, രോഗം: തകർന്ന സ്വപ്നങ്ങൾ

1202-ൽ അസീസിയും പെറൂജിയയും തമ്മിൽ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ ഫ്രാൻസിസ് ആവേശത്തോടെ അതിൽ പങ്കെടുത്തു. സ്വപ്നം കണ്ട വീരജീവിതത്തിലേക്കുള്ള ആദ്യപടിയായിട്ടാണ് അവൻ അതിനെ കണ്ടത്. പക്ഷേ യുദ്ധം അവന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ തകർത്തു. അവൻ പിടിക്കപ്പെട്ടു, ഏകദേശം ഒരു വർഷം തടവുകാരനായി കഴിഞ്ഞു. തടവറയിലെ ഇരുട്ടും ഏകാന്തതയും പുതിയ ചിന്തകൾക്ക് ജന്മം നൽകി. ഒരിക്കൽ മഹത്വമായി തോന്നിയതെല്ലാം അർത്ഥശൂന്യമായി തോന്നാൻ തുടങ്ങി. മോചിതനായി അസീസിയിൽ മടങ്ങിയെത്തിയ ശേഷം അവൻ ഗുരുതരമായി രോഗബാധിതനായി. നീണ്ട രോഗകാലം അവനെ കൂടുതൽ ആന്തരികചിന്തയിലേക്ക് നയിച്ചു. “മനുഷ്യജീവിതം ഇത്രയും നശ്വരമെങ്കിൽ ഞാൻ എന്തിനാണ് ജീവിക്കുന്നത്?” എന്ന് അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ചിന്തിച്ചു. പാർട്ടികളും ആഘോഷങ്ങളും അവനെ ആകർഷിക്കാതായി. സുഹൃത്തുക്കൾ ആ മാറ്റം ശ്രദ്ധിച്ചു. ലോകം നൽകുന്ന സന്തോഷത്തിനപ്പുറമുള്ള എന്തോ ഒന്നിനെയാണ് അവന്റെ ഹൃദയം തേടിയിരുന്നത്.

3. സാൻ ദാമിയാനോയിലെ വിളിയും പിതാവിനോടുള്ള വേർപാടും

ഒരു ദിവസം അസീസിക്കടുത്തുള്ള തകർന്ന ചെറുപള്ളിയായ സാൻ ദാമിയാനോയിൽ ഫ്രാൻസിസ് എത്തി. അവിടെ ക്രൂശിതരൂപത്തിന്റെ മുമ്പിൽ മുട്ടുകുത്തി പ്രാർത്ഥിക്കുമ്പോൾ ഒരു ശബ്ദം അവൻ കേട്ടതായി അനുഭവപ്പെട്ടു: “ഫ്രാൻസിസേ, പോയി എന്റെ ഭവനം പുനർനിർമ്മിക്കുക; അത് തകർന്നുകിടക്കുന്നതു നീ കാണുന്നില്ലേ?” ആ പള്ളി പണിയാനാണ് ദൈവം ആവശ്യപ്പെടുന്നതെന്ന് അവൻ ആദ്യം മനസ്സിലാക്കി. പിതാവിന്റെ കടയിലെ സാധനങ്ങൾ വിറ്റ് പണം കണ്ടെത്തി. പക്ഷേ പീറ്ററുടെ കോപം ഭയന്ന് പുരോഹിതൻ ആ പണം സ്വീകരിച്ചില്ല. എങ്കിലും അവന്റെ ഉള്ളിൽ അപ്പോൾ പുനർനിർമ്മിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നത് മറ്റൊരു ദേവാലയമായിരുന്നു: അവന്റെ സ്വന്തം ഹൃദയം. സംഭവം അറിഞ്ഞ പീറ്റർ അത്യന്തം കോപിച്ചു. തർക്കം അസീസിയിലെ മെത്രാനായ ഗ്വീഡോയുടെ മുമ്പിലെത്തി. പണം തിരികെ നൽകാൻ മെത്രാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ ഫ്രാൻസിസ് മടിച്ചില്ല. അതിലും ഒരു പടി കൂടി മുന്നോട്ടുപോയി, എല്ലാവരുടെയും മുമ്പിൽ തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ അഴിച്ച് പിതാവിന്റെ കാൽക്കൽ വെച്ചു. “ഇനി മുതൽ ഞാൻ പറയും: സ്വർഗസ്ഥനായ പിതാവേ” എന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചു. മെത്രാൻ തന്റെ മേലങ്കി കൊണ്ട് അവനെ പൊതിഞ്ഞു. സമ്പത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടതുകൊണ്ടല്ല, ലോകത്തിന്റെ സമ്പത്തിനെക്കാൾ വലിയ നിധിയായ ക്രിസ്തുവിനെ കണ്ടെത്തിയതുകൊണ്ടാണ് അവൻ ദരിദ്രനായത്.

4. കുഷ്ഠരോഗിയുടെ ആലിംഗനം

ഫ്രാൻസിസിന്റെ മാനസാന്തരത്തിൽ ഏറ്റവും ആഴമേറിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയ സംഭവങ്ങളിലൊന്ന് ഒരു കുഷ്ഠരോഗിയുമായുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചയായിരുന്നു. കുഷ്ഠരോഗികളെ കാണുമ്പോൾ അവന് ഭയവും വെറുപ്പുമാണ് തോന്നിയിരുന്നത്. ഒരു ദിവസം കുതിരപ്പുറത്ത് പോകുമ്പോൾ അകലെ ഒരു കുഷ്ഠരോഗിയെ കണ്ടു. സ്വാഭാവികമായും അവൻ പിന്മാറാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ഹൃദയത്തിൽ മറ്റൊരു ശബ്ദം ഉയർന്നു: “നീ അവനിൽ ക്രിസ്തുവിനെ കാണുന്നില്ലേ?” ഫ്രാൻസിസ് കുതിരപ്പുറത്തുനിന്ന് ഇറങ്ങി, രോഗിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു, അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് ചേർത്തുപിടിച്ചു. താൻ ആലിംഗനം ചെയ്തത് ക്രിസ്തുവിനെത്തന്നെയാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഒരിക്കൽ കയ്പായി തോന്നിയത് മധുരമായി മാറി. അന്നുമുതൽ ദരിദ്രരും രോഗികളും സമൂഹം തള്ളിക്കളഞ്ഞവരും അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ പ്രത്യേക വ്യക്തികളായി. അവരുടെ മുഖത്ത് ക്രിസ്തുവിന്റെ മുഖം കാണാൻ അവൻ പഠിച്ചു.

5. ഫ്രാൻസിസ്കൻ സമൂഹത്തിന്റെയും വിശുദ്ധ ക്ലാരയുടെയും തുടക്കം

ഫ്രാൻസിസിന്റെ മാറ്റം മറ്റുള്ളവരെയും ആകർഷിച്ചു. ബാല്യകാലസുഹൃത്തും സമ്പന്നവ്യാപാരിയുമായ ബെർണാർഡോ ക്വിന്റാവല്ലെ അവന്റെ ജീവിതത്തെ ശ്രദ്ധയോടെ നിരീക്ഷിച്ചു. ഇരുവരും ഒരുമിച്ച് സുവിശേഷം തുറന്നപ്പോൾ “നിനക്കുള്ളതെല്ലാം വിറ്റ് ദരിദ്രർക്ക് കൊടുക്കുക” എന്നും “ആരെങ്കിലും എന്നെ അനുഗമിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നുവെങ്കിൽ തന്നെത്തന്നെ പരിത്യജിച്ച് തന്റെ കുരിശെടുത്ത് അനുഗമിക്കട്ടെ” എന്നുമുള്ള വചനങ്ങൾ വായിച്ചു. അത് ദൈവത്തിന്റെ മറുപടിയായി ബെർണാർഡോയ്ക്ക് തോന്നി; അദ്ദേഹം എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് ഫ്രാൻസിസിനെ അനുഗമിച്ചു. പീറ്റർ കത്താനി, ഏജിഡിയസ് തുടങ്ങിയവരും ചേർന്ന് പോർസ്യുങ്കുലയിലെ പരിശുദ്ധ മറിയത്തിന്റെ ചെറുദേവാലയത്തിനടുത്ത് ഒരു സഹോദരസമൂഹം രൂപപ്പെട്ടു. പ്രാർത്ഥന, അധ്വാനം, സുവിശേഷപ്രഘോഷണം, ദരിദ്രസേവനം എന്നിവയായിരുന്നു അവരുടെ ജീവിതം. 1209-ഓടെ ഈ ജീവിതരീതിക്ക് സഭയുടെ അംഗീകാരം തേടി അവർ റോമിലേക്ക് പോയി. പോപ്പ് ഇന്നസെന്റ് മൂന്നാമൻ, തകരുന്ന ലാറ്ററൻ ബസിലിക്കയെ ഒരു ദരിദ്രമനുഷ്യൻ താങ്ങിനിർത്തുന്നതായി കണ്ട സ്വപ്നത്തെക്കുറിച്ച് പാരമ്പര്യം പറയുന്നു. ഫ്രാൻസിസിനെ കണ്ടപ്പോൾ അതിന്റെ അർത്ഥം പോപ്പിന് വ്യക്തമായെന്നും അംഗീകാരം ലഭിച്ചെന്നും പാരമ്പര്യം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. അങ്ങനെ ഫ്രിയേഴ്സ് മൈനർ എന്ന ചെറിയ സഹോദരന്മാരുടെ സമൂഹം വളർന്നുതുടങ്ങി.

ഫ്രാൻസിസിന്റെ പ്രസംഗം അസീസിയിലെ ക്ലാര എന്ന യുവതിയുടെ ഹൃദയത്തെയും സ്പർശിച്ചു. കുടുംബം ഒരു നല്ല വിവാഹം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നെങ്കിലും അവൾ ക്രിസ്തുവിന് ജീവിതം സമർപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. 1212-ലെ ഓശാന ഞായറാഴ്ച രാത്രി അവൾ രഹസ്യമായി വീട് വിട്ട് പോർസ്യുങ്കുലയിലെത്തി. ഫ്രാൻസിസ് അവളുടെ മുടി മുറിച്ചു; അത് പഴയ ജീവിതത്തോടുള്ള വിടവാങ്ങലായി. സാൻ ദാമിയാനോയിൽ ക്ലാര സ്ഥാപിച്ച സമൂഹത്തിൽ സഹോദരി ആഗ്നസും മറ്റു യുവതികളും ചേർന്നു. അങ്ങനെ പുവർ ക്ലെയേഴ്സ് എന്ന ആത്മീയകുടുംബം ആരംഭിച്ചു.

6. സമാധാനത്തിന്റെ ദൂതനും പഞ്ചക്ഷതങ്ങളും

സുവിശേഷം ലോകത്തിന്റെ അതിരുകളിലേക്ക് എത്തിക്കണമെന്ന വലിയ ആഗ്രഹം ഫ്രാൻസിസിനുണ്ടായിരുന്നു. 1219-ൽ അദ്ദേഹം ഈജിപ്തിലെത്തി. ക്രൈസ്തവരും മുസ്ലിംകളും തമ്മിൽ യുദ്ധം നടക്കുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്. ആയുധമില്ലാതെ യുദ്ധരേഖ കടന്ന് അദ്ദേഹം സുൽത്താൻ മാലിക് അൽ-കാമിലിനെ കാണാൻ പോയി. തന്റെ വിശ്വാസത്തെക്കുറിച്ച് ധൈര്യത്തോടെ സംസാരിച്ചെങ്കിലും സുൽത്താനെ ശത്രുവായല്ല, ബഹുമാനിക്കേണ്ട ഒരു മനുഷ്യനായാണ് അദ്ദേഹം കണ്ടത്. സുൽത്താൻ ക്രിസ്ത്യാനിയായില്ലെങ്കിലും ഫ്രാൻസിസിന്റെ ആത്മാർത്ഥതയും ധൈര്യവും അദ്ദേഹത്തെ ആകർഷിച്ചു. ആ കൂടിക്കാഴ്ച സമാധാനപരമായ മതസംവാദത്തിന്റെ മനോഹരമായ ഉദാഹരണമായി ചരിത്രത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നു. 1224 സെപ്റ്റംബറിൽ ഉപവാസത്തിനും ഏകാന്തപ്രാർത്ഥനയ്ക്കുമായി അദ്ദേഹം ലാ വെർണ മലയിലേക്ക് പോയി. ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്നേഹവും പീഡാനുഭവവും കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ അറിയണമെന്നതായിരുന്നു ആഗ്രഹം. പ്രാർത്ഥനയ്ക്കിടെ ക്രൂശിതനായ ക്രിസ്തുവിന്റെ ദർശനം ലഭിച്ചെന്നും തുടർന്ന് കൈകളിലും കാലുകളിലും പാർശ്വത്തിലും പഞ്ചക്ഷതങ്ങൾ (സ്റ്റിഗ്മാറ്റ) പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടെന്നും പാരമ്പര്യം പറയുന്നു. ഫ്രാൻസിസ് ഇതിനെ മഹത്വപ്രകടനമാക്കിയില്ല; ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ച് വീണ്ടും കുരിശിലേക്ക് കണ്ണുയർത്തി.

7. സൃഷ്ടിയുടെ ഗീതം, അന്ത്യയാത്ര, ശാശ്വതസന്ദേശം

ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനകാലത്ത് ശരീരം ദുർബലമാവുകയും കാഴ്ചശക്തി കുറയുകയും രോഗങ്ങൾ വർധിക്കുകയും ചെയ്തു. എങ്കിലും ഹൃദയത്തിലെ സ്തുതി അവസാനിച്ചില്ല. ഈ കാലത്താണ് പ്രശസ്തമായ “സൃഷ്ടികളുടെ ഗീതം” ഉണ്ടായത്. സൂര്യനെ സഹോദരൻ സൂര്യനെന്നും ചന്ദ്രനെ സഹോദരി ചന്ദ്രനെന്നും കാറ്റിനെയും ജലത്തെയും തീയെയും ഭൂമിയെയും കുടുംബാംഗങ്ങളെപ്പോലെയും അദ്ദേഹം വിളിച്ചു. സൃഷ്ടിയിലെ സൗന്ദര്യം കണ്ട് സ്രഷ്ടാവിനെ സ്തുതിച്ചു. മരണത്തെപ്പോലും “സഹോദരി മരണം” എന്നു വിളിച്ചു; അത് ഭയത്തിന്റെ അവസാനമല്ല, ദൈവത്തിലേക്കുള്ള വാതിലാണെന്ന് അദ്ദേഹം കണ്ടു.

1226-ൽ ആരോഗ്യം വളരെ മോശമായപ്പോൾ ഫ്രാൻസിസ് പോർസ്യുങ്കുലയിലേക്ക് മടങ്ങി. സഹോദരന്മാരെ അനുഗ്രഹിച്ച് അവസാന വാക്കുകൾ നൽകി. തന്റെ ഗീതം പാടാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. “എന്നെ നഗ്നനായിത്തന്നെ ഭൂമിയിൽ കിടത്തുക” എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചു. ജീവിതം മുഴുവൻ സമ്പത്തില്ലാതെ ജീവിച്ചവൻ മരണത്തിലും ഒന്നും സ്വന്തമാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല. 1226 ഒക്ടോബർ 3-ന് സഹോദരന്മാർ ചുറ്റും നിൽക്കെ, സങ്കീർത്തനം 141 പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം ആത്മാവിനെ ദൈവകരങ്ങളിൽ സമർപ്പിച്ചു. 1228 ജൂലൈ 16-ന് പോപ്പ് ഗ്രിഗറി ഒമ്പതാമൻ അസീസിയിൽ വെച്ച് ഫ്രാൻസിസിനെ വിശുദ്ധനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു. കബറിടത്തിന്മേൽ മനോഹരമായ ബസിലിക്ക ഉയർന്നു. ഇന്ന് അനേകർ അസീസിയിലെത്തുന്നത് ഒരു കെട്ടിടം കാണാനല്ല, ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച ഒരു മനുഷ്യന്റെ കഥയെ സ്പർശിക്കാനാണ്.

ഫ്രാൻസിസിന്റെ ജീവിതം സമ്പത്തിൽ നിന്ന് ലാളിത്യത്തിലേക്കും അഹങ്കാരത്തിൽ നിന്ന് വിനയത്തിലേക്കും ഭയത്തിൽ നിന്ന് സ്നേഹത്തിലേക്കും യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് സമാധാനത്തിലേക്കും ഭൗമികജീവിതത്തിൽ നിന്ന് നിത്യജീവിതത്തിലേക്കുമുള്ള യാത്രയായിരുന്നു. നമുക്കുള്ളതെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടാലും ക്രിസ്തുവിനെ സ്വന്തമാക്കിയാൽ ഒന്നും നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹം കണ്ടെത്തിയ വലിയ സത്യം. ഈ ജൂബിലി വർഷത്തിൽ ആ ജീവിതം നമ്മോട് മൃദുവായി ചോദിക്കുന്നു: “നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത് എന്താണ്?” ഫ്രാൻസിസിന്റെ ഉത്തരം വ്യക്തമായിരുന്നു: “ക്രിസ്തു മാത്രം മതി.”

✍ ഫാ. ജയ്സൺ കുന്നേൽ MCBS