പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന അമ്മ: ലോകത്തെ സ്വാധീനിച്ച വിശുദ്ധ എവുപ്രാസിയാമ്മ

നാം ജീവിക്കുന്നത് പ്രദർശിപ്പിക്കുക എന്നത് വിജയത്തിന്റെ അളവുകോലായി മാറിയിരിക്കുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിലാണ്. സാമൂഹ്യമാധ്യമങ്ങളിലെ ലൈക്കുകളും കമന്റുകളും ഫോളോവേഴ്സും കാഴ്ചക്കാരുടെ എണ്ണവുമൊക്കെയാണ് പലപ്പോഴും ഒരാളുടെ സ്വാധീനം നിർണയിക്കുന്നത്. വലിയ വേദിയിൽ നിൽക്കുന്നവനാണ് വലിയ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നതെന്നും നമ്മൾ കരുതുന്നു. എന്നാൽ ഇതിന് നേർവിപരീതമായ ഒരു ജീവിതം നമുക്ക് മുന്നിൽ വയ്ക്കുകയാണ് വിശുദ്ധ എവുപ്രാസിയാമ്മ.

ലോകത്തിന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെടാതെ ജീവിക്കാനായിരുന്നു അവളുടെ ആഗ്രഹം. ഏകദേശം അരനൂറ്റാണ്ടോളം ഒരു സന്യാസമഠത്തിന്റെ ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ അവൾ ജീവിച്ചു. പ്രാർത്ഥിച്ചു, നിശ്ശബ്ദയായി, സഹിച്ചു, മറ്റുള്ളവർക്കായി മാധ്യസ്ഥം വഹിച്ചു, ഏറ്റവും ചെറിയ ജോലികൾ പോലും സ്നേഹത്തോടെ ചെയ്തു. എന്നാൽ ലോകം അവളെ മറന്നില്ല. മറിച്ച്, അവളുടെ നിശ്ശബ്ദത തന്നെ ആയിരങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വലിയൊരു ശബ്ദമായി മാറി.

ലോകത്തിന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞുകൊണ്ട് ദൈവത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ജീവിച്ച സ്ത്രീയായിരുന്നു വിശുദ്ധ എവുപ്രാസിയാമ്മ.

സമ്പത്തിന്റെ നടുവിൽ ജനിച്ച ദൈവാന്വേഷണം

1877 ഒക്ടോബർ 17-ന് തൃശൂർ ജില്ലയിലെ കാട്ടൂരിൽ റോസ എലുവത്തിങ്കൽ ജനിച്ചു. പുരാതന സീറോ-മലബാർ നസ്രാണി പാരമ്പര്യത്തിൽ വേരൂന്നിയ സമ്പന്ന കുടുംബമായിരുന്നു അവളുടെത്. കുടുംബത്തിന് സാമൂഹിക സ്ഥാനവും സമ്പത്തും സ്വാധീനവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

പിതാവ് ആന്റണി ശക്തമായ വ്യക്തിത്വമുള്ള ആളായിരുന്നു. കുടുംബത്തിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ പദ്ധതികളുമുണ്ടായിരുന്നു. മകൾ നല്ലൊരു കുടുംബത്തിൽ വിവാഹിതയായി കുടുംബത്തിന്റെ സാമൂഹിക പാരമ്പര്യം തുടരണമെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഗ്രഹം. എന്നാൽ അമ്മ കുഞ്ഞേത്തി ആഴത്തിലുള്ള ദൈവവിശ്വാസമുള്ള സ്ത്രീയായിരുന്നു. റോസയുടെ ആത്മീയ ജീവിതത്തിന് അടിത്തറ പാകിയത് അമ്മയായിരുന്നു. ജപമാലയുടെ പ്രാർത്ഥന അവൾ പഠിച്ചത് അമ്മയിൽ നിന്നാണ്.

റോസയുടെ ബാല്യം പുറമേ നോക്കുമ്പോൾ സമ്പന്നമായിരുന്നു. എന്നാൽ അവളുടെ ഉള്ളിൽ മറ്റൊരു യാത്ര ആരംഭിച്ചിരുന്നു.

ഒൻപതാം വയസ്സിൽ പരിശുദ്ധ കന്യകാമറിയത്തിന്റെ ദർശനം ലഭിച്ചതായി അവൾ പിന്നീട് സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി. അതിനുശേഷം തന്റെ ജീവിതം ദൈവത്തിന് സമർപ്പിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം അവളിൽ ശക്തമായി. ചെറുപ്പത്തിലേ തന്നെ കന്യാവ്രതം സ്വീകരിക്കാനുള്ള തീരുമാനം അവൾ എടുത്തു. എന്നാൽ ഈ തീരുമാനത്തിന് കുടുംബത്തിൽ വലിയ എതിർപ്പുണ്ടായി.

ഒരു വിളിക്കുവേണ്ടിയുള്ള പോരാട്ടം

പിതാവിനും മകൾക്കും ഇടയിൽ നീണ്ടുനിന്നത് സാധാരണമായ ഒരു അഭിപ്രായവ്യത്യാസമല്ലായിരുന്നു. ഒരു വശത്ത് കുടുംബത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകളും സമ്പത്തും സാമൂഹിക സ്ഥാനവും; മറുവശത്ത് ദൈവത്തിന് തന്നെ സമർപ്പിക്കണമെന്ന ഒരു യുവതിയുടെ ആന്തരിക വിളിയും.

വർഷങ്ങളോളം റോസ തന്റെ തീരുമാനത്തിൽ ഉറച്ചുനിന്നു. ഒടുവിൽ കൂനമ്മാവിലെ മഠത്തിലെത്താൻ അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞു. സീറോ-മലബാർ സഭയിലെ സ്ത്രീകൾക്കായുള്ള ആദ്യകാല തദ്ദേശീയ സന്യാസസമൂഹങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു അത്.

എന്നാൽ മഠത്തിലെത്തിയതോടെ അവളുടെ പോരാട്ടം അവസാനിച്ചില്ല. ഗുരുതരമായ റുമാറ്റിസം അവളെ കീഴടക്കി. ശാരീരിക വേദന അത്രമേൽ ശക്തമായിരുന്നു. സാമ്പത്തികമായി പരിമിതമായിരുന്ന മഠത്തിന് ഗുരുതരമായി രോഗബാധിതയായ ഒരു നവസന്യാസിനിയെ ദീർഘകാലം സംരക്ഷിക്കുന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടായി. അവളെ തിരിച്ചയക്കേണ്ട സാഹചര്യം ഉണ്ടായി.

ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നിരാശകളിലൊന്നായിരുന്നു അത്.

താൻ ആഗ്രഹിച്ച ദൈവവിളിയുടെ വാതിൽ തുറന്നതിനു പിന്നാലെ സ്വന്തം ശരീരം തന്നെ ആ വാതിൽ അടയ്ക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

ഈ വേദനയുടെ നടുവിലാണ് പരിശുദ്ധ കുടുംബത്തിന്റെ ദർശനം ലഭിച്ചതായി റോസ അനുഭവിച്ചത്. യേശുവും മറിയവും യൗസേപ്പും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടുവെന്നും അതിനുശേഷം തന്റെ ഗുരുതരമായ രോഗാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് അത്ഭുതകരമായ സൗഖ്യം ലഭിച്ചുവെന്നും അവൾ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തി. മഠാധികാരി സിസ്റ്റർ ആഗ്നസ് ഈ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് ബിഷപ്പ് ജോൺ മേനച്ചേരിയെ അറിയിച്ചതായി രേഖകളുണ്ട്.

അതേസമയം കുടുംബത്തിലും വലിയൊരു മാറ്റം സംഭവിച്ചു. റോസയുടെ സഹോദരിയുടെ അപ്രതീക്ഷിത മരണം പിതാവ് ആന്റണിയെ ജീവിതത്തിന്റെ നശ്വരതയെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ ചിന്തിപ്പിച്ചു. ഒടുവിൽ അദ്ദേഹം മകളുടെ ദൈവവിളി അംഗീകരിച്ചു.

1888-ൽ പിതാവ് തന്നെ റോസയെ മഠത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.

ഒരു പിതാവ് തന്റെ മകളെ സ്വന്തമാക്കാനുള്ള അവകാശത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറി അവളുടെ ദൈവവിളിക്ക് അവളെ സമർപ്പിച്ച നിമിഷമായിരുന്നു അത്.

റോസയിൽ നിന്ന് എവുപ്രാസിയയിലേക്ക്

റോസ പിന്നീട് ഈശോയുടെ തിരുഹൃദയത്തിലെ സിസ്റ്റർ എവുപ്രാസിയയായി.

അവളുടെ ജീവിതം ഇനി പ്രാർത്ഥനയുടെയും ആത്മസമർപ്പണത്തിന്റെയും സേവനത്തിന്റെയും വഴിയിലേക്ക് മാറി. അവൾ ലോകത്തിൽ നിന്ന് ഓടിപ്പോയതല്ല; ലോകത്തിന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി തന്റെ ജീവിതത്തെ ദൈവത്തിന് സമർപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.

അവളുടെ ആത്മീയതയുടെ പ്രധാന സവിശേഷത സഹനത്തെ സ്നേഹമായി മാറ്റുക എന്നതായിരുന്നു.

“ഒരു ദിവസവും സഹനമില്ലാതെ കടന്നുപോകുന്നത് ശൂന്യമായ ദിവസമാണ്” എന്ന ആശയം അവളുടെ ആത്മീയജീവിതത്തിൽ കാണാം. എന്നാൽ അതിനെ വേദനയെ സ്വയം തേടുന്ന മനോഭാവമായി മനസ്സിലാക്കരുത്. ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശിലെ സഹനത്തോട് സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ അനിവാര്യമായ വേദനകളെ ചേർത്ത് മറ്റുള്ളവരുടെ നന്മയ്ക്കായി ദൈവത്തിന് സമർപ്പിക്കുന്നതിനാണ് ഇവിടെ പ്രാധാന്യം.

അവളുടെ രോഗവും ഏകാന്തതയും മാനസിക പോരാട്ടങ്ങളും അവൾ മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടിയുള്ള പ്രാർത്ഥനയായി മാറ്റി.

വേദന അവളെ അടച്ചുപൂട്ടിയില്ല; അത് അവളുടെ ഹൃദയത്തെ മറ്റുള്ളവരുമായി കൂടുതൽ ബന്ധിപ്പിച്ചു.

“പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന അമ്മ”

കാലം കടന്നുപോയപ്പോൾ നാട്ടുകാർ അവളെ “പ്രാർത്ഥിക്കുന്ന അമ്മ” എന്നു വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. അവളുടെ അടുത്തെത്തിയവർക്ക് വലിയ പ്രസംഗങ്ങൾ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവരുടെ വേദന കേൾക്കാനും അവർക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിക്കാനും ഒരാൾ മതി. എവുപ്രാസിയാമ്മ അത് ചെയ്തു.

അവളുടെ സഹോദരിമാർ അവളെ “ചലിക്കുന്ന സക്രാരി” എന്നും വിളിച്ചു. സക്രാരിയിൽ ക്രിസ്തുവിന്റെ സാന്നിധ്യം സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ, എവുപ്രാസിയാമ്മയുടെ ജീവിതത്തിലും ദൈവസാന്നിധ്യം അനുഭവിക്കാമെന്ന് അവർ കരുതി. അവളുടെ വിശുദ്ധിയുടെ രഹസ്യം വലിയ കാര്യങ്ങളിലല്ലായിരുന്നു. പ്രാർത്ഥനയിൽ സ്ഥിരത, ദൈവസന്നിധിയിലെ നിശ്ശബ്ദത, ചെറിയ കാര്യങ്ങളിലെ വിശ്വസ്തത.

അധികാരത്തിന്റെ സ്ഥാനത്തിരുന്നിട്ടും ദാസിയായി

1904 മുതൽ 1913 വരെ അവൾ നവസന്യാസിനികളുടെ പരിശീലകയായി സേവിച്ചു. പിന്നീട് ആലൂരിലെ സെന്റ് മേരീസ് കോൺവെന്റിന്റെ മദർ സുപ്പീരിയറായി.

അധികാരം ലഭിച്ചപ്പോൾ അവൾ അതിനെ സ്വന്തം മഹത്വത്തിനുള്ള അവസരമാക്കിയില്ല.

കോൺവെന്റിന്റെ മധ്യത്തിൽ തിരുഹൃദയത്തിന്റെ ഒരു പ്രതിമ സ്ഥാപിച്ച്, ഭരണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ അധികാരം ക്രിസ്തുവിനാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ചുകൊണ്ട് താൻ അവന്റെ ദാസിയാണെന്ന മനോഭാവം സ്വീകരിച്ചതായി പറയപ്പെടുന്നു.

മറ്റു സഹോദരിമാർ പുറത്തുപോയി അധ്യാപനം നടത്തുമ്പോൾ, മദർ സുപ്പീരിയറായിരുന്ന അവൾ ചൂലും ബക്കറ്റും എടുത്ത് ശുചിമുറികൾ വൃത്തിയാക്കുമായിരുന്നു.

ഇത് ഒരു ചെറിയ സംഭവമായി കാണാനാവില്ല.

ഇന്നത്തെ ലോകം അധികാരത്തെ മറ്റുള്ളവരുടെ മുകളിൽ നിൽക്കാനുള്ള അവസരമായി കാണുമ്പോൾ, എവുപ്രാസിയാമ്മ അത് മറ്റുള്ളവരുടെ കാലുകൾ കഴുകാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വമായി കണ്ടു.

ഇരുട്ടിലൂടെയുള്ള ആത്മീയ യാത്ര

അവളുടെ ജീവിതം മുഴുവൻ സമാധാനപൂർണമല്ലായിരുന്നു. 1902 മുതൽ 1911 വരെയുള്ള വർഷങ്ങളിൽ അവൾ കടുത്ത ആത്മീയ പോരാട്ടങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയതായി അവളുടെ കത്തുകളും രേഖകളും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ദൈവം തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചുവെന്ന തോന്നൽ, ശക്തമായ പ്രലോഭനങ്ങൾ, ഭയം, ആന്തരിക സംഘർഷങ്ങൾ എന്നിവ അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

കത്തോലിക്കാ മിസ്റ്റിക്കൽ പാരമ്പര്യം ഇത്തരം അനുഭവങ്ങളെ ആത്മാവിന്റെ ശുദ്ധീകരണവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു. മനഃശാസ്ത്രപരമായി നോക്കുമ്പോൾ ദീർഘകാല ഏകാന്തതയും കഠിനമായ തപസ്സും മാനസിക സമ്മർദ്ദവും ഇതിൽ പങ്കുവഹിച്ചിരിക്കാം.

എന്നാൽ എവുപ്രാസിയാമ്മയുടെ വിശ്വാസത്തിൽ ആ ഇരുട്ടിനും ഒരു അർത്ഥമുണ്ടായിരുന്നു.

ദൈവത്തെ അനുഭവിക്കാനാകാത്ത സമയത്തുപോലും ദൈവത്തെ ഉപേക്ഷിക്കാതിരിക്കുക.

അതാണ് അവളുടെ വിശ്വാസത്തിന്റെ ആഴം.

നിശ്ശബ്ദതയുടെ ബെത്‌ലഹേം

അവളുടെ ചെറിയ മുറിയെ അവൾ “നിശ്ശബ്ദതയുടെ ബെത്‌ലഹേം” എന്നു വിളിച്ചു. അവിടെ ഒരു വലിയ കുരിശുരൂപം സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. അതിനെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് മണിക്കൂറുകളോളം പ്രാർത്ഥനയിൽ മുഴുകിയിരുന്നുവെന്ന് സാക്ഷ്യങ്ങൾ പറയുന്നു. ലോകത്തിന്റെ ശബ്ദങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്ന ആ ചെറിയ മുറി അവളുടെ ആത്മീയ ലോകത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി മാറി. അവിടെ നിന്നാണ് അവൾ അനേകർക്ക് വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചത്.

അവിടെ നിന്നാണ് അവൾ തന്റെ സഹനങ്ങൾ ദൈവത്തിന് സമർപ്പിച്ചത്.

അവിടെ നിന്നാണ് ഒരു വലിയ ആത്മീയ സാക്ഷ്യം രൂപപ്പെട്ടത്.

വിശുദ്ധ മറിയം ത്രേസ്യയുമായുള്ള ആത്മീയ സൗഹൃദം

എവുപ്രാസിയാമ്മയുടെ ജീവിതത്തിലെ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു അധ്യായമാണ് വിശുദ്ധ മറിയം ത്രേസ്യയുമായുള്ള ബന്ധം. 1912–1913 കാലഘട്ടത്തിൽ ബിഷപ്പ് മേനച്ചേരി മറിയം ത്രേസ്യയെ തന്റെ ദൈവവിളി തിരിച്ചറിയുന്നതിനായി എവുപ്രാസിയാമ്മയുടെ പരിചരണത്തിലേക്ക് അയച്ചു. മറിയം ത്രേസ്യയും ആഴത്തിലുള്ള ആത്മീയ അനുഭവങ്ങളിലൂടെയും പോരാട്ടങ്ങളിലൂടെയും കടന്നുപോകുകയായിരുന്നു. അവളുടെ അനുഭവങ്ങളെ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരാളായിരുന്നു എവുപ്രാസിയാമ്മ. രണ്ടുപേരും പിന്നീട് വിശുദ്ധരായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. ഇത് കേരളസഭയുടെ ആത്മീയചരിത്രത്തിലെ അതുല്യമായ ഒരു അധ്യായമാണ്.

“മരിച്ചാലും മറക്കില്ല”

സാധാരണക്കാരോടും കുട്ടികളോടും എവുപ്രാസിയാമ്മയ്ക്ക് വലിയ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു. തളർവാതത്തിൻ്റെ വേദന കുറയ്ക്കാൻ ചില കുട്ടികൾ അവൾക്കായി ഔഷധതൈലം കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ അവൾ സ്നേഹത്തോടെ, “അമ്മ മരിച്ചാലും ഇത് മറക്കില്ല” എന്ന് പറഞ്ഞതായി പാരമ്പര്യം പറയുന്നു. അവളുടെ മരണത്തിനു ശേഷം ഈ വാക്കുകൾ വിശ്വാസികൾക്ക് പുതിയ അർത്ഥം നൽകി. അവളുടെ കബറിടത്തിൽ ആളുകൾ എത്തി പ്രാർത്ഥിച്ചു.

അവളുടെ മാധ്യസ്ഥം തേടി.

അവളുടെ ജീവിതത്തെ വിശുദ്ധിയുടെ സാക്ഷ്യമായി കണ്ടു.

മരണവും വിശുദ്ധപദവിയിലേക്കുള്ള യാത്രയും

1952 ഓഗസ്റ്റ് 26-ന് എവുപ്രാസിയാമ്മയ്ക്ക് പക്ഷാഘാതം വന്നു. സംസാരിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയിലായെങ്കിലും ബോധം വ്യക്തമായിരുന്നു. അവസാന കൂദാശ സ്വീകരിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം ഒരു കുറിപ്പിലൂടെ അറിയിച്ചതായി രേഖകൾ പറയുന്നു. 1952 ഓഗസ്റ്റ് 29-ന് ആലൂരിലെ സെന്റ് മേരീസ് കോൺവെന്റിൽ അവൾ സമാധാനത്തോടെ അന്തരിച്ചു.

മരണത്തോടെ അവളുടെ സ്വാധീനം അവസാനിച്ചില്ല. ജനങ്ങളുടെ ഭക്തി തുടർന്നു.

1987-ൽ ദൈവദാസിയായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. 2002-ൽ ധന്യയായി. 2006-ൽ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവളായി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. അവളുടെ മാധ്യസ്ഥത്തിലൂടെ നടന്നതായി റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ട അത്ഭുതസൗഖ്യങ്ങൾ സഭയുടെ വിശദമായ അന്വേഷണത്തിന് വിധേയമായി.

തോമസ് തരകൻ എന്ന വ്യക്തിയുടെ അസ്ഥിയിലെ കാൻസർ അപ്രതീക്ഷിതമായി മാറിയ സംഭവവും ജുവൽ എന്ന ബാലന്റെ കഴുത്തിലെ ട്യൂമർ അപ്രത്യക്ഷമായ സംഭവവും അവളുടെ വിശുദ്ധപദവിയിലേക്കുള്ള അന്വേഷണത്തിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടതായി പരിഗണിക്കപ്പെട്ടു.

ഒടുവിൽ 2014-ൽ ഫ്രാൻസിസ് പാപ്പ എവുപ്രാസിയാമ്മയെ വിശുദ്ധയായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.

കാട്ടൂരിലെ ഒരു സമ്പന്ന കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച റോസ എലുവത്തിങ്കൽ അങ്ങനെ സാർവ്വത്രികസഭയുടെ വിശുദ്ധ എവുപ്രാസിയയായി മാറി.

നമ്മുടെ കാലത്തേക്കുള്ള എവുപ്രാസിയാമ്മയുടെ സന്ദേശം

എവുപ്രാസിയാമ്മയുടെ ജീവിതം നമ്മോട് ഏറ്റവും ശക്തമായി സംസാരിക്കുന്നത് ഇന്നാണ്.

നമ്മുടെ കാലം നമ്മോട് പറയുന്നു:

“കാണപ്പെടുക.”

എവുപ്രാസിയാമ്മ പറയുന്നു:

“ദൈവം നിന്നെ കാണുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കുക.”

നമ്മുടെ കാലം ചോദിക്കുന്നു:

“എത്ര പേർ നിന്നെ പിന്തുടരുന്നു?”

എവുപ്രാസിയാമ്മ ചോദിക്കുന്നു:

“നീ എത്ര പേരെ സ്നേഹത്തോടെ ദൈവത്തിന് സമർപ്പിച്ച് പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു?”

നമ്മുടെ ലോകം സ്വാധീനം അളക്കുന്നത് കാഴ്ചകളിലും സംഖ്യകളിലും പ്രശസ്തിയിലുമാണ്.

എവുപ്രാസിയാമ്മയുടെ ജീവിതം നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്നത് മറ്റൊരു സത്യമാണ്:

നിശ്ശബ്ദമായ ഒരു ജീവിതത്തിനും ലോകത്തെ മാറ്റാനുള്ള ശക്തിയുണ്ട്.

വലിയ വേദിയില്ലാത്ത ഒരു മുറിയിൽ നിന്ന് പോലും ഒരു വിശുദ്ധിയുടെ പ്രകാശം പുറപ്പെടാം.

ഒരു ജപമാലയുടെ ഓരോ മണിയിലും ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ വേദന ദൈവസന്നിധിയിൽ എത്താം.

ഒരു ചെറിയ സേവനപ്രവൃത്തിക്ക് ഒരാളുടെ ജീവിതത്തിൽ വലിയ സ്നേഹമായി മാറാം.

ലോകം കാണാത്ത ഒരു സഹനം ദൈവത്തിന്റെ കയ്യിൽ അനുഗ്രഹമായി മാറാം.

വിശുദ്ധ എവുപ്രാസിയാമ്മയുടെ ജീവിതം ഒരു വലിയ ക്ഷണമാണ്—ശബ്ദത്തിൽ നിന്ന് നിശ്ശബ്ദതയിലേക്ക്, സ്വപ്രശസ്തിയിൽ നിന്ന് ആത്മസമർപ്പണത്തിലേക്ക്, അധികാരത്തിൽ നിന്ന് സേവനത്തിലേക്ക്, സ്വാർത്ഥതയിൽ നിന്ന് മാധ്യസ്ഥത്തിലേക്ക്.

ലോകം തന്നെ കാണണമെന്ന ആഗ്രഹത്തിൽ നാം ഓടുമ്പോൾ, അവൾ നമ്മോട് നിശ്ശബ്ദമായി ചോദിക്കുന്നു:

“ദൈവം നിന്നെ കാണുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ലോകം നിന്നെ കാണാത്തതിൽ എന്താണ് നഷ്ടം?”

അവൾ പ്രശസ്തി തേടിയില്ല; വിശുദ്ധി തേടി.

അവൾ വേദി തേടിയില്ല; സക്രാരിയുടെ സാന്നിധ്യം തേടി.

അവൾ ലോകത്തിന്റെ കൈയടി തേടിയില്ല; ദൈവത്തിന്റെ ഹൃദയം തേടി.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ലോകത്തിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞിരുന്ന ആ സ്ത്രീ ഇന്ന് ലോകത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ജീവിക്കുന്നു.

വിശുദ്ധ എവുപ്രാസിയാമ്മ നമ്മെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സത്യം ഇതാണ്:

“ലോകത്തെ മാറ്റാൻ ആദ്യം ലോകത്തിന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കേണ്ടതില്ല; ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽ നിന്നാൽ മതി.”

✍ ഫാ. ജയ്സൺ കുന്നേൽ MCBS