നോമ്പുകാല ചിന്തകൾ
ലൂക്കാ 5:12–16
വിഷയം: “കുഷ്ഠത്തിൽ നിന്ന് കൃപയിലേക്ക്”

“ഒരു കുഷ്ഠരോഗി വന്ന് അവനെക്കണ്ട് സാഷ്ടാംഗം വീണു പ്രാര്‍ഥിച്ചു: കര്‍ത്താവേ, അങ്ങേക്കു മനസ്സുണ്ടെങ്കില്‍ എന്നെ ശുദ്ധനാക്കാന്‍ കഴിയും.”
(ലൂക്കാ 5:12)
കുഷ്ഠരോഗിയുടെ നിലവിളി നിശ്ശബ്ദതയെ കീറിമുറിക്കുന്നു—
നിരാകരണത്തിന്റെ ഇരുളിൽ നിന്നൊരു ശബ്ദം,
തകർന്ന ശരീരം,
അരാണ്യത്തിലേക്ക് തള്ളിക്കളയപ്പെട്ട ആത്മാവ്.
മനുഷ്യരിൽ നിന്ന് അകറ്റിനിറുത്തിയ ഒരു ശബ്ദം—
വേദനയിൽ പുളയുന്ന ശരീരം,
ഒറ്റപ്പെടലിൽ അലഞ്ഞുതിരിയുന്ന ആത്മാവ്.
അവന്റെ വിളി നിശ്ശബ്ദതയുടെ മതിലുകൾ തകർക്കുന്നു—
അകറ്റിപ്പാർപ്പിക്കപ്പെട്ടവന്റെ കരച്ചിൽ,
മുറിവുകളാൽ വലയുന്ന ശരീരം,
മനുഷ്യരില്ലാത്ത വഴികളിൽ അലയുന്ന ആത്മാവ്.
ഒരു നിരാശയുടെ നിലവിളി—
അവഗണനയിൽ മുങ്ങിയ ഒരു ശബ്ദം,
രോഗത്തിന്റെ ഭാരത്തിൽ തളർന്ന ശരീരം,
വിസ്മരണയുടെ അരാണ്യത്തിൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യൻ.
കുഷ്ഠരോഗിയുടെ കരച്ചിൽ നിശ്ശബ്ദതയെ വിറപ്പിക്കുന്നു—
നിരാകരണത്തിൽ അടഞ്ഞ ഒരു ശബ്ദം,
വേദനയുടെ മുദ്രകളാൽ മുറിവേറ്റ ശരീരം,
ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ മരുഭൂമിയിൽ കരയുന്ന ആത്മാവ്.
എന്നാൽ നോക്കുക—
“യേശു കൈ നീട്ടി അവനെ തൊട്ടുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു:
എനിക്കു മനസ്സുണ്ട്.” (ലൂക്കാ 5:13)
മാംസമായി വന്ന വചനം പിൻമാറുന്നില്ല.
അവൻ അശുദ്ധിയുടെ ഭീതിയിൽ പിന്നോട്ടില്ല.
അവൻ രോഗത്തിന്റെ നിഴലിനെ ഭയപ്പെടുന്നില്ല.
മാംസമായി വന്ന വചനം അകന്നുനിൽക്കുന്നില്ല.
അവൻ അഴുക്കിന്റെ സ്പർശത്തെ പേടിക്കുന്നില്ല.
അവൻ മനുഷ്യവേദനയിൽ നിന്ന് പിൻവാങ്ങുന്നില്ല.
അവൻ കുഷ്ഠത്തിന്റെ ഇരുട്ടിനെ കണ്ടു നടുങ്ങുന്നില്ല.
അവൻ തകർന്ന മനുഷ്യനെ കണ്ടു പിന്നോട്ടില്ല.
അവൻ കൈ നീട്ടുന്നു—
“ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ശുദ്ധനാകുക.” (ലൂക്കാ 5:13)
ഓ ഭൂമിയേ, ഈ സ്പർശത്തിൽ നിന്ന് പഠിക്കുക!
പരിശുദ്ധൻ അഴുക്കിന്റെ മേൽ തന്റെ കൈവെക്കുമ്പോൾ
അഴുക്ക് ഒഴുകിപ്പോകുന്നു.
പരിശുദ്ധന്റെ കൈ മുറിവുകളെ തൊടുമ്പോൾ
അഴുക്കിന്റെ ശക്തി അസ്തമിക്കുന്നു.
ദൈവത്തിന്റെ കൈ അശുദ്ധിയെ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ
അഴുക്ക് ശുദ്ധിയായി മാറുന്നു.
പരിശുദ്ധൻ തകർന്ന ശരീരത്തെ തൊടുമ്പോൾ
രോഗത്തിന്റെ ബന്ധനം ഉടൻ അഴിയുന്നു.
പരിശുദ്ധന്റെ കൈ പതിയുമ്പോൾ
കുഷ്ഠം തീയിൽപോലെ ഉരുകിപ്പോകുന്നു.
അങ്ങനെ—
“തത്ക്ഷണം കുഷ്ഠം അവനെ വിട്ടുമാറി.” (ലൂക്കാ 5:13)
അവന്റെ വചനത്തിൽ—
നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ നാണക്കേട് തകർന്നുവീഴുന്നു.
ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ മതിൽ ഇടിഞ്ഞുപോകുന്നു.
തൊട്ടുകൂടായിമ ആവിയായി പോകുന്നു.
നാളുകളായുള്ള അപമാനം അകന്നുപോകുന്നു.
വേർതിരിവിന്റെ മതിൽ പൊളിഞ്ഞുപോകുന്നു.
കാലങ്ങളുടെ നാണക്കേട് കരിഞ്ഞുപോകുന്നു.
ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ കോട്ട ഇടിഞ്ഞുവീഴുന്നു.
ദീർഘകാലത്തെ അപമാനം വെണ്ണീറായി ചിതറുന്നു.
നിരാകരണത്തിന്റെ മതിൽ പൊളിഞ്ഞുവീഴുന്നു.
ഹൃദയവേദന പറന്നുപോകുന്നു.
ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ ചങ്ങലകൾ പൊട്ടിത്തെറിക്കുന്നു.
ധൂളിയുടെ പുത്രന്മാരേ, ഈ ദൈവവചനം കേൾക്കുക—
പാപം ആത്മാവിന്റെ കുഷ്ഠമാണ്.
അത് അസ്ഥിമജ്ജയെ തിന്നുന്നു.
പാപം ഹൃദയത്തെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുന്നു.
അത് നിശ്ശബ്ദതയുടെ മരുഭൂമിയിലേക്ക് നമ്മെ തള്ളുന്നു.
പാപം ആത്മാവിലെ കിടമാണ്—
അത് അസ്ഥികളെ വരെ കറന്നുതിന്നുന്നു.
ഹൃദയത്തെ ഏകാന്തതയിൽ അടച്ചിടുന്നു.
പാപം ആത്മാവിനെ തിന്നുന്ന കുഷ്ഠംപോലെയാണ്—
അത് ജീവന്റെ മജ്ജയെ ദുർബലമാക്കുന്നു.
പാപം ആത്മാവിന്റെ മുറിവാണ്—
അത് ഉള്ളിലെ ശക്തിയെ ചീന്തിക്കളയുന്നു.
പാപം ഹൃദയത്തെ മതിലുകൾക്കുള്ളിൽ പൂട്ടുന്നു.
മനുഷ്യരില്ലാത്ത മരുഭൂമിയിലേക്ക് നമ്മെ തള്ളുന്നു.
എന്നാൽ—
ക്രിസ്തു, ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന അഗ്നി, ഇറങ്ങിവരുന്നു—
വിധിക്കാനല്ല, പിൻമാറാനല്ല.
അപ്രിയരെ സ്പർശിക്കാൻ.
മറക്കപ്പെട്ടവരെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ.
അശുദ്ധരെ ശുദ്ധീകരിക്കാൻ.
അവന്റെ വചനം പാഴ് വാക്കല്ല.
അവന്റെ കരുണ വറ്റുന്നില്ല.
അത് തീയാണ്.
അത് ഇടിമുഴക്കമാണ്.
അത് ജീവൻ തന്നെയാണ്.
ക്രിസ്തു, ദൈവത്തിന്റെ ജ്വലിക്കുന്ന സ്നേഹം, ഇറങ്ങിവരുന്നു—
ശിക്ഷിക്കാൻ അല്ല,
പിന്നോട്ട് മാറാൻ അല്ല.
ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ.
അശുദ്ധിയെ വിശുദ്ധീകരിക്കാൻ.
അവന്റെ കരുണ മുറിയാതെ ഒഴുകുന്ന കൃപയാണ്.
അതിനാൽ അവൻ കല്പിക്കുന്നു—
“യേശു അവനോടു പറഞ്ഞു:
ഇക്കാര്യം നീ ആരോടും പറയരുത്.
പോകൂ, നിന്നെത്തന്നെ പുരോഹിതനു കാണിച്ചു കൊടുക്കുക;
മോശെ കല്പിച്ചതനുസരിച്ച് ശുദ്ധീകരണത്തിനുള്ള കാഴ്ച സമര്‍പ്പിക്കുക.” (ലൂക്കാ 5:14)
കാരണം—
പരിശുദ്ധി ഒരു കാഴ്ചയല്ല.
കൃപ ഒരു നാടകവേദിയുമല്ല.
അത് അനുസരണം.
മറഞ്ഞ വിശ്വസ്തത.
കാണപ്പെടാത്തിടത്ത് ജ്വലിക്കുന്ന ഒരു ജ്വാല.
നിശ്ശബ്ദത്തിൽ മുദ്രയിട്ട ഒരു ഉടമ്പടി.
പരിശുദ്ധി പ്രദർശനമല്ല.
കൃപ കൈയടിക്കായി അല്ല.
കണ്ണുകൾ കാണാത്തിടത്ത് കത്തുന്ന ജ്വാല.
നിശ്ശബ്ദത്തിൽ വളരുന്ന വിശുദ്ധ ബന്ധം.
അത് കണ്ട ജനക്കൂട്ടം—
“അവന്റെ വാക്കു കേൾക്കുന്നതിനും രോഗശാന്തി നേടുന്നതിനും വേണ്ടി
ജനക്കൂട്ടങ്ങൾ തിങ്ങിക്കൂടി.” (ലൂക്കാ 5:15)
എന്നാൽ—
അവൻ ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ മുഴക്കത്തിൽ നിന്ന് അകന്നു.
അവൻ നിശ്ശബ്ദമായ മരുഭൂമിയെ തേടി.
അവൻ മനുഷ്യരുടെ തിരക്കിൽ നിന്ന് ഏകാന്തതയിലേക്ക് നീങ്ങി.
അവൻ പ്രാർത്ഥനയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ അഭയം തേടി.
അവൻ പിതാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
അതിനാൽ—
“അവനാകട്ടെ വിജനപ്രദേശങ്ങളിലേക്കു പിന്‍വാങ്ങി അവിടെ പ്രാര്‍ഥിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.” (ലൂക്കാ 5:16)
അവൻ മരുഭൂമിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിലേക്ക് നടന്നു.
അവൻ പ്രാർത്ഥനയുടെ ആഴങ്ങളിൽ അഭയം തേടി.
അവൻ പിതാവിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ വിശ്രമിച്ചു.
അവന്റെ ശക്തി ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ പുതുക്കപ്പെട്ടു.
ഇതാണ് നോമ്പിന്റെ വിളി—
പിന്മാറുക.
പശ്ചാത്തപിക്കുക.
മരുഭൂമിയിലേക്ക് മടങ്ങുക.
പ്രാർത്ഥന നിങ്ങളുടെ ശ്വാസമാകട്ടെ.
നിശ്ശബ്ദത നിങ്ങളുടെ വിശുദ്ധാലയമാകട്ടെ.
ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്പർശം നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിനെ പുതുക്കട്ടെ.
ക്രിസ്തുവിന്റെ കരുണ നിങ്ങളുടെ ആത്മാവിനെ ശുദ്ധീകരിക്കട്ടെ.
ക്രിസ്തുവിന്റെ സ്പർശം നിങ്ങളെ പുതുജീവനിലേക്ക് ഉയർത്തട്ടെ.
ആമേൻ.

🪶 Fr. തകിടിയിൽ CM)