Date of Birth: 28-10-1886

Ordination to Priesthood: 28-12-1914

Joining the Congregation: 28-12-1938

Religious Profession: 30-09-1941

Death: 31-07-1949

Fr. Cyriac Mannanal, dearly called as Kuriachen, was born on 28th October 1886 at Mattakkara in Kottayam District. His parents were Joseph and Rosa Mannanal and they belonged to Mattakkara parish. His preliminary education was under Thamarassery Assan. He did his further education at St. Ephrem’s School, Mannanam, and passed the Matriculation examination with good grades. He, then, joined Varapuzha Puthenpally Seminary for his priestly studies. He was ordained as priest by Bishop Thomas Kurialassery on 28-12-1914.

Fr. Cyriac was assigned to serve as assistant parish priest in the parishes like Athirampuzha, Poonthope, Kuravilangad and Changanassery cathedral. Then he was appointed as Parish priest at the parishes like Kavalam, Changanassery cathedral and  

Bharananganam. He has been a very good pastor in all the parishes.

In 1922 he was appointed Rector of the diocesan Minor Seminary at Changanaserry, which he continued through 1933. As a Rector he was able to impart the care and love of both a father and a mother to the seminarians. Through his exemplary and disciplined life he encouraged the seminarians to imbibe the spirit of discipline and prayer. He would promote the seminarians only after a deep prayerful evaluation of each one. There have been about 300 priests from among his students. From among his famous students were Archbishop Mathew Kavukatt and Bishop Sebastian Vayalil.

Reading of books has been a favourite hobby for Fr. Mannanal. His ideal was to study what you read. One could find the important points and ideas, even phrases and expressions, highlighted somehow in the books he had read. He has had a very good collection of quality books. Besides, he has been a good writer too. Articles and write-ups on relevant topics would appear in various contemporary publications. He translated into Malayalam Pope Pius XII’s encyclical on Marriage and Family Life, Casti Conubii. He has also published an apologetic book and a few articles under the pen-name Kurumankal.

Father Cyriac Mannanal joined the MCBS on 28-12-1938. His intention was to lead a life of prayer and communion with God. After the canonical novitiate he made his religious profession 0n 30-09-1941. Soon he was elected to the office of the Vicar Superior of the congregation (1941- 45). As the head of the community he worked hard to build up real community spirit among the members, to foster a well-disciplined life-style and to introduce file-system for keeping the documents safe. He tried his best to improve the living set up of the community by being actively involved in the construction and opening of the early houses of the congregation. Constant hard work and lack of proper rest and relaxing might have made him sick. For health reasons he  

requested to be relieved of his responsibility as Vicar Superior. Accordingly, by the end of September 1945, Fr. Joseph Paredom was elected to succeed him as Vicar Superior. Later on Fr. Mannanal was appointed as Novice Master; he happened to be the first novice master from the congregation.

Fr. Cyriac’s health condition became worse by December 1948. He has been suffering from chronic diabetes, and couldn’t be on his own anymore. Yet he was insistent on celebrating Holy Mass every day. He celebrated his final Mass on 16th June 1949, the feast of Corpus Christi. But he was very particular to receive Holy Communion every day. His condition became very critical by 28-07-1949 and Fr. Joseph Paredom, the Vicar Superior, administered the Sacrament of Anointing. As Fr. Mannanal has been suffering from severe asthma he had hard time sleeping. His usual practice was to sit on his chair and bend his face to the pillow on the front table and sleep comfortably for some time. On the night of 31st July 1949 he went to sleep saying, “now let me sleep” and it was his sleep to eternity.

The funeral service for Fr. Cyriac Mannanal was on the following day at the Blessed Sacrament House, Karimpany, on 1st August 1949. His best friend and co-worker at the minor seminary, Msgr. Jacob Vellaringatt preached the funeral homily. A few of his student priests, members of the congregation, his relatives and friends attended the service and payed worthy homage to Fr. Cyriac Mannanal. Fr. Mathew Kavukatt, one of his students at the minor seminary and later the bishop of Changanssery, wrote a touching memoir of Fr. Cyriac Mannanal in the 1949 September issue of Vedaprachara Madhyasthan, the official bulletin of the diocese of Changanassery.

Simple life-style, punctuality, caring love, spirit of prayer, deep devotion to the Holy Eucharist etc., are a few of the virtues of Fr. Cyriac Mannanal that are to be appreciated and emulated.

Fr. Cyriac Kottayarikil MCBS

Rev. Fr Cyriac Mannanal MCBS

ദിവ്യകാരുണ്യ മിഷനറി സഭയിൽ നിന്നുള്ള പ്രഥമ നോവിസ് മാസ്റ്റർ ബഹു സിറിയക് മണ്ണനാൽ അച്ചൻ

ജീവിതരേഖ

ജനനം : 28-10- 1886

പൗരോഹിത്യ സ്വീകരണം: 28-12- 1914

സഭാ പ്രവേശനം: 28 – 12- 1938

വ്രതവാഗ്ദാനം: 30- 09- 1941

മരണം: 31-07-1949

കോട്ടയം ജില്ലയിലെ മറ്റക്കര ഇടവകാംഗം

1922 മുതൽ 1933 വരെ ചങ്ങനാശ്ശേരി രൂപതയുടെ മൈനർ സെമിനാരി റെക്ടർ

ശിഷ്യ പ്രമുഖർ
മാർ മാത്യു കാവുകാട്ട്
മാർ സെബാസ്റ്റ്യൻ വയലിൽ

ദിവ്യകാരുണ്യ മിഷനറി സഭയിൽ പ്രവേശിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ചങ്ങനാശ്ശേരി കത്തീഡ്രൽ, ഭരണങ്ങാനം തുടങ്ങിയ ഇടവകളിൽ വികാരിയായിരുന്നു.

എഴുത്തുകാരൻ നിരൂപകൻ എന്നീ നിലകളിൽ പേരെടുത്ത വ്യക്തിത്വം

പതിനൊന്നാം പിയൂസ് മാർപാപ്പ വിവാഹ ജീവിതത്തെപ്പറ്റി എഴുതിയ കാസ്തി കൊന്നൂബി ( Chaste Wedlock ) എന്ന ചാക്രിക ലേഖനം മലയാളത്തിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്ത വ്യക്തി

1941 സെപ്റ്റംബർ 30 മുതൽ 1945 വരെ ദിവ്യകാരുണ്യ മിഷനറി സഭയുടെ രണ്ടാമത്തെ വിക്കർ സുപ്പീരിയർ എന്ന നിലയിൽ ശുശ്രൂഷ ചെയ്തു.

ദിവ്യകാരുണ്യ മിഷനറി സഭയിൽ നിന്നുള്ള പ്രഥമ നോവിസ് മാസ്റ്റർ

“ഞാൻ ഒന്നുറങ്ങട്ടെ ” എന്നതായിരുന്നു അന്ത്യവചസ്സുകൾ

മൃതസംസ്‌കാര ശുശ്രൂഷകൾ കരിമ്പാനി ആശ്രമ ദൈവാലയത്തിൽ

മാർ മാത്യു കാവുകാട്ടു പിതാവ് 1949 സെപ്റ്റംബർ മാസത്തിലെ മദ്ധ്യസ്ഥൻ മാസികയിൽ കുര്യച്ചനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മകൾ “ഗുരുവരൻ ” എന്ന ശീർഷകത്തിൽ എഴുതുകയുണ്ടായി അതിലെ ചില വാക്കുകൾ

“സ്വന്തം കഴിവുകളിൽ അദ്ദേഹത്തിനു (കുര്യച്ചന്) വലിയ വിശ്വാസം ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ വഹിച്ചിട്ടുള്ള ഉദ്യോഗങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം അപര്യാപ്തനായിരുന്നുവെന്ന് ആർക്കും തോന്നിയിരുന്നില്ല. അവിടെയെല്ലാം വിശാല വീക്ഷണത്തിൻ്റെയും നിർമ്മാണ നൈപുണ്യത്തിൻ്റെയും സർവ്വോപരി തെളിഞ്ഞു നിന്ന വ്യക്തി വിലാസത്തിൻ്റെയും മായാത്ത മുദ്രകൾ പതിപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം കടന്നു പോയത്. “

ജീവിത സുകൃതങ്ങൾ

അനാഡംബരത്വം,
കൃത്യനിഷ്ഠ,
ഊഷ്മള സ്നേഹം,
ത്യാഗ സന്നദ്ധത,
പ്രാർത്ഥനാ ചൈതന്യം,
ദിവ്യകാരുണ്യ ഭക്തി

വിവരങ്ങൾക്ക് കടപ്പാട്:
ദിവ്യകാരുണ്യാരാമത്തിലെ വാടാമലരുകൾ : ഫാ. സിറിയക് തെക്കേക്കൂറ്റ് mcbs (pages 60-66)

ദിവ്യകാരുണ്യ മിഷനറി സഭ 1933- 1983, ഫാ: ജോർജ് കാനാട്ട് mcbs, (pages 80- 86)